nieuwsbrief
Asset 14

Johan

Rutger bezoekt een spa met zijn beste vriend. Het is er warm en alles krijgt een seksuele lading. "Ergens blijf ik ‘facial’ toch met porno associëren."

Mail

Toen ik aan een paar vrouwelijke collega’s op de redactie vertelde dat ik met mijn beste vriend naar een spa zou gaan, moesten ze heel hard lachen. “Dat is hilarisch! Gaan jullie samen in badjassen je laten verwennen? Lekker hoor. Daar moet je iets over schrijven.” Ik stond er een beetje beteuterd bij. Waren we nu opeens homo’s, alleen maar omdat we onze lichamen wilden verzorgen met warmte en rust?

Johan en ik hadden deze afspraak al heel lang staan. Toen we vijftien waren, kwamen zijn twee oudere zussen eens thuis van een weekend in een spa. Ze hadden gladde huidjes, blinkende nagels en straalden een warm soort geluk uit. Ik zei tegen mijn vriend: “Laten wij dat ook een keer doen, als we ouder zijn.” “Dat lijkt me vet chill gast,” zo stemde hij in.

Facial

We hebben het Metamorfose-arrangement genomen. Bij aankomst zullen we koffie met appeltaart en een facial-behandeling krijgen. We zijn echter te laat, waardoor we gestrest over de snelweg racen, wat ons uiteindelijk op een enorme boete voor te hard rijden zal komen te staan. Eigenlijk is het wel gepast om met zoveel mogelijk stresshormonen in je lijf bij een spa aan te komen. Voor de koffie is geen tijd; de dames van onze facial staan al klaar. We kleden ons snel om, in de behandelkamer moeten we onze badjassen uit doen. Dan staan we naakt tegenover elkaar.

Beeld: Miriam Bouwens.

Het doet me denken aan het ene moment, jaren geleden, toen Johan en ik 's nachts in een zwembad in Noord-Italië naakt gezwommen hadden, en ons daarna dronken in de badkamer stonden af te drogen, terwijl de rest van de groep in de woonkamer hiphop luisterde. We moesten heel hard lachen, maar toen verstomde plotseling onze feestelijke opwinding. Daar stonden we dan, naakt tegenover elkaar. Na vijftien jaar vriendschap. We hadden natuurlijk al vaker jongensgrappen gemaakt waarbij we elkaar heel agressief anaal droogneukten of onze gezichten langzaam naar elkaar toe brachten om uiteindelijk toch af te haken. Maar lag daar niet een oprechte seksuele spanning aan ten grondslag, die door de nog altijd homofobe maatschappij vermorzeld werd? Uiteindelijk ben je toch een beetje verliefd op al je vrienden. Meisjes zoenen zo vaak met elkaar, waarom wij niet?

Mijn beste vriend en ik keken elkaar aan. Het was nu of nooit, dat voelden we allebei. Ik keek naar zijn gespierde lichaam. Een keer had hij Simon en mij een uur lang voor de gek gehouden door te doen alsof hij uit de kast kwam. Na ons eerste zenuwachtige gelach geloofden we het volledig en stelden we ons zo begripvol mogelijk op. Mensen denken vaak dat Johan homo is; hij is expressief, stoer maar toch zachtaardig, en heeft dus twee oudere zussen. Toen het toch een grap bleek, waren we echt totaal terneergeslagen door de enorme perspectiefwisseling die we hadden moeten ondergaan. In de badkamer gleed mijn blik over zijn lijf, zijn penis die veel groter is dan die van mij. Ik keek hem weer aan en legde mijn hand op zijn schouder. Toen barstten we allebei in schaterlachen uit. Hoewel ik zoals iedereen weleens getwijfeld heb, heb ik mannen nooit aantrekkelijk gevonden. Te hoekig, te harig, te onverzorgd.

Heerlijk gevoel

Het meisje dat mijn gezicht gaat verzorgen knipt een grote lamp aan - zo een die mensen gebruiken als ze heel gedetailleerd kleine soldaatjes beschilderen - en analyseert mijn huid. “Ik zie dat je een droge voorhoofdstructuur hebt, maar rond je neus en mond hebben zich juist weer wat vetstreken gevormd. Ik ga je eerst een lekker maskertje geven, dat laten we dan lekker inwerken, en dan maak ik het af met nog een lekker hydraterend crèmepje.” Ik knik vanuit mijn behandelstoel. Ze masseert mijn gezicht en mijn hoofd, een heerlijk gevoel.

Nadat ze de komkommerschijfjes op mijn ogen heeft gelegd, hoor ik Johan naast me vragen: “Gaan jullie zelf ook weleens naar de spa?” “Ja, we hebben gratis toegang. Hoezo?” zegt zijn meisje. “Nou, ik bedacht me net dat dit het enige beroep is waarbij je je collega’s regelmatig naakt ziet.” De meisjes giechelen verbaasd. We zijn bedolven onder handdoeken en deze blonde beautyspecialistes zijn niet eens echt aantrekkelijk, maar toch krijgt alles in de spa een seksuele lading. Het is hier ook zo verdomde warm. En ergens blijf ik ‘facial’ toch met porno associëren.

“Dat klopt, dat is soms wel een beetje gek,” zegt mijn meisje. Dan fluistert ze naar mij: “Voelt dit lekker? Dan spoel ik nu lekker het maskertje af en masseer ik nog even lekker je ogen, om daarna te eindigen met die lekkere hydratatie.” “Lekker,” zucht ik. Na afloop voel ik aan mijn gezicht. Ik heb nog nooit zoiets gevoeld, zelfs niet bij de pasgeboren baby’s die ik de laatste tijd steeds vaker in mijn armen heb liggen.

We drinken de koffie en eten gretig het gebak op het prachtige terras. We bestellen ook maar meteen de maaltijdsalade en de smoothie die in ons arrangement zitten. Opeens zie ik ons zitten in onze witte badjassen, met al dit eten, en besef hoe belachelijk deze luxe is. We zitten erbij als twee miljonairs in Saint-Tropez.

Simon

Dan betreden we de spa. De badjassen gaan weer uit en we trekken een paar baantjes in het buitenbad. We gaan naakt in het bubbelbad, wat een aantal nieuwe, niet onprettige sensaties oplevert. We gaan in de Finse sauna, de infraroodsauna, de muzieksauna, het Romeinse caldarium. Telkens gevolgd door een dompelbad, wat me altijd weer een verloren gevoel geeft, alsof ik doodga.

Ik verbaas me erover hoe lelijk ik iedereen vind. Al die naakte mensen; ik had er meer van verwacht. Als ik overdag over straat loop, negeer ik de onaantrekkelijke vrouwen en mannen van nature, en fantaseer ik de meest weelderige lichamen onder de kleren van de dames die mij wel kunnen bekoren. Maar hier, zonder enige suggestie of verhulling, is iedereen zo… gewoon. Mooie borsten worden begeleid door vormloze billen, volle lippen horen bij een rood bevlekt lichaam. Iedereen is een beetje te dik, heeft rare rimpels, pigmentvlekken of pukkels. Het is een prettige relativering van mijn schoonheidsideaal, en draagt bij aan de rust.

Naarmate we ouder worden, schamen Johan en ik ons steeds minder voor onze gevoelige en ijdele kanten. In de haardsauna praten we uitgebreid over voeding (“Je moet alleen eiwitten eten, daar kan je langer op teren”), sport (“Je moet vooral je benen trainen, daarmee maak je veel testosteron aan”) en spiritualiteit (“Jij doet yoga toch? Ik moet die shit ook eens proberen”). Toch is het ook een beetje ongemakkelijk om zo serieus te praten; mijn brein zoekt voortdurend naar een harde grap om dit alles weer teniet te doen. Zo voel ik me altijd bij Johan: ik vind het zo fijn om samen te zijn, dat ik in de stress schiet. Hebben we wel genoeg facetten van onze levens besproken? Heb ik geen grapkansen gemist? Hoeveel tijd hebben we nog?

We halen anekdotes op over Simon, een vriend van ons die intens gefocust is op lichamelijke verbetering, maar een nogal gebrekkige discipline heeft. Een keer had hij besloten om niet meer ’s nachts te eten – normaliter pakte hij als hij beschonken thuis kwam een stoel en ging daarmee in de deuropening van de koelkast zitten, terwijl hij rolletjes ham en kaas naar binnen werkte. Die week zaten Johan en hij samen in een café aan de bar te drinken. De barvrouw gaf ze een schaaltje nootjes en Simon zei: “Dude, wat er ook gebeurt, wat ik ook ga zeggen, laat me niet van die nootjes eten.” Johan knikte gedecideerd. Na een tijdje zei Simon: “Oké, fuck het, geef me nootjes.” Hij meende het. Maar Johan sprak beslist: “Nee Simon, je weet wat je net gezegd hebt.” “Een páár nootjes, kom op man!” “Nee,” zei Johan en schermde het bakje af.

Na een uur kon de barvrouw het niet meer aanzien en zei: “Geef die arme jongen wat nootjes.” Ze pakte de grote pot om hun bakje bij te vullen, maar Johan riep in paniek: “Nee!” en stootte het ding om, waardoor er pistaches, pinda’s en cashews over de bar stroomde. “Eet ze niet Simon!” schreeuwde Johan en stortte zich met een dramatisch gebaar op de toog, waar hij vlug alle nootjes begon op te eten, voor zijn vriend zijn goede voornemen kon verbreken.

Modder

We krijgen een Rasul-behandeling, ook onderdeel van ons Metamorfose-arrangement. Na een tijdje in een stoomsauna gezeten te hebben, deelt een meisje bakjes met Indiase kruidenmodder uit, waarmee we onszelf van top tot teen moeten insmeren. Johan en ik smeren modder op elkaars rug; deze intimiteit is nu niet vreemd meer. Vervolgens glijden alle aanwezigen constant op hun modderbillen van hun zitplek weg, met name de oudere vrouwen maken klagerige geluidjes. Na een tijdje naar een panfluit geluisterd te hebben, springen er douches aan die ons schoonspoelen. De modder brandt in mijn ogen. De hot stone massage valt ook tegen. We liggen met de warme kiezels op onze ruggen en wachten tot we iets voelen, tot de tijd op is. Als ik aan de masseuse vraag waar ze woont, schrikt ze van deze algemene interesse en verlaat prompt de kamer.

De spa is een soort pretpark: ik wil overal in. Er is te weinig tijd. We proberen twee keer het opgietingsritueel mee te maken, maar het is te druk. De verwarmde waterbedden zijn voortdurend bezet, en als we er eindelijk op liggen, vallen we in slaap. Jezus, het is alweer half zes! En ik ben nog niet in de stilteruimte geweest, en ik wil nog van die visjes aan mijn voeten laten knagen en en en… En dan is er nog Johan, die ik hierna ook weer een paar weken niet zal zien. Ik wil ons samenzijn zo lang mogelijk rekken. Heb ik die anekdote over die parkeerwachter al verteld?

Ik heb hem deze dag cadeau gegeven omdat ik me zorgen maak om mijn vriend. Hij slaapt slecht en ik zie achter zijn permanente opgewektheid dat hij niet zo blij is. Als ik hem vraag of hij gelukkig is, zegt Johan: “Weet je, daar denk ik nooit zo over na, hoe ik me voel. Jij bent het tegenovergestelde, iedereen weet altijd hoe het met jou gaat, ook als ze het niet willen weten.” Ik lach. “Maar dat is goed!” zegt hij. “Jij bent van de extremen, de pieken en dalen, ik blijf liever in het veilige midden. Ik weet niet hoe het met me gaat, ik ga gewoon.”

Mijn bemoeizucht heeft ook voor spanningen binnen onze vriendschap gezorgd. Vaak dacht ik beter te weten wat goed was voor hem, waardoor ik hem zonder overleg aanmeldde voor open podia of hem belerend toesprak over zijn dieet van broodjes döner en bolognesechips. Het leidde ertoe dat hij mijn gezelschap een tijdlang vermeed. Telkens als ik voorstelde om samen te hangen, wimpelde hij me af. Ik voelde me afgewezen en klaagde als een vrouw die met het koud geworden avondmaal aan de keukentafel zit te wachten. In liefdesrelaties maak je je vaak zorgen of de ander jou wel leuk genoeg vindt, maar deze diepe onzekerheid komt ook in vriendschappen voor. Na een jaar hebben we het onder begeleiding van Simon uitgepraat. Sindsdien zijn de verhoudingen hersteld en onderdruk ik mijn paternalistische neigingen.

Ik ontspan

Aan het eind van de dag zijn we allebei doodop van de ontspanning. We zijn al snel gewend geraakt aan onze naaktheid; het valt me nauwelijks op als we elkaar per ongeluk aanraken. Het was helemaal niet hilarisch om met mijn beste vriend naar de sauna te gaan. Het was gewoon heel fijn.

Johan en ik fietsen door de regen naar zijn huis. Ik moet denken aan wat mijn vriendin laatst zei: “Er zijn drie momenten wanneer jij op je gelukkigst bent: als je net bent klaargekomen, als je voetbal kijkt, en als je met Johan sms’t.” Zal ik hem zeggen hoeveel ik van hem houd? Het is er wel de dag voor. Toch voelt dit nog steeds vreemd. Dat doen wij gewoon niet. Soms een lange, goede knuffel, of een knipoog en een kneepje in de schouder, of een oprechte “Was gezellig, man”, maar dat is het dan. We zouden misschien best tegen elkaar aan willen liggen als we een film kijken, of hand in hand naar de supermarkt willen lopen, of elkaar soms een kus geven. Zoals de macho-Arabieren gek genoeg wel doen.

We gloeien van alle warmte en verzorging en aaien steeds over onze zachte voorhoofden. Ik peuter wat Indiase modder uit zijn oorschelp. Dan bestellen we pizza en starten ons favoriete computerspel op. De achtergrond van zijn bureaublad is een sexy foto van Olivia Munn, waar we even gebroederlijk naar staren. Een spa kan best, maar uiteindelijk voel ik me toch het fijnst bij onze vertrouwde vormen van mannenontspanning. Ik kom eindelijk tot rust. We hebben nog even. Ik kijk opzij naar Johan en voel me warm vanbinnen. Mijn beste vriend. Met zijn enorme penis.

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer