nieuwsbrief
Asset 14

Een schijtmachine naar de middeleeuwen

Rutger ging als student op reis, begon te zweten en te kreunen en stierf bijna boven een gat in de Servische grond.

Mail

Reizen staat voor nieuwe indrukken, exotische ontmoetingen, prachtige uitzichten. En diarree. Heel veel diarree. Iedereen die de landsgrenzen ook maar een meter gepasseerd is in zijn leven, weet dat hij voor een prettige ontlasting maar beter thuis kan blijven. Italiaanse jongeren emigreren veel minder vaak dan hun Europese leeftijdgenoten. Vanwege de pasta van mama? Nee, omdat andere landen geen bidet hebben. Als je ze spreekt, vertellen ze je dat iedereen in het buitenland een gore anus heeft. Waarschijnlijk is het nog waar ook. Reizen is… Chaotische stoelgang. Zodra ik in het vliegtuig stap, denk ik: hier gaan we dan, op weg naar de schijterij. Vijf dagen de toerist uithangen, vijf dagen mezelf verliezen boven een vreemde toiletpot of een gat in de grond. Zin in.

Ik weet niet meer wat ik had gegeten in Belgrado, maar mijn maag was het niet met deze toevoeging eens. Hij begon chagrijnig te morrelen en te kreunen, en ik legde verschrikt een hand op mijn buik. Ik bevond me namelijk niet in ons schone hotel, of in een Servisch café. Onze groep studenten zat in de bus, op weg naar een afgelegen middeleeuws klooster. Ik was te zelfbewust en te tuttig om van het weggemoffelde bustoilet gebruik te maken, dus zette ik me schrap, twee uur lang. Anton, een vriendelijke nerd met wie ik het goed kon vinden, kwam naast me zitten en begon een verhaal over Tito en de Balkanoorlog. Het zweet parelde op mijn voorhoofd terwijl ik mezelf tot een glimlach dwong en tussen mijn tanden perste: “Anton… Nu… Even… Niet… Oké?” Hij trok wit weg, knikte en verliet zijn plek weer. Ik staarde naar buiten en smeekte God om het eindpunt.

Foto: Karl en Ali

Op de binnenplaats van het klooster trok iedereen naar de kleine kerk, waar prachtige fresco’s te zien zouden zijn en de pater een voordracht voor ons zou houden. Maar ik was daar niet in geïnteresseerd. Ik verliet de groep en strompelde over het terrein, waar een fijn zonnetje doorbrak en de goed verzorgde planten deed stralen. Het drong niet tot me door. Ik voelde me een melaatse bedelaar uit 1256, in een tijd dat iedereen stonk en ziek was en vroeg dood ging. In een hoekje van de tuin zag ik een deur, en ik sleepte mezelf er met mijn laatste krachten naartoe. De deur werd opengedaan door een Servische monnik die nog even zijn pij goed deed. Hij keek me verbaasd en een beetje afkeurend aan; hij vormde de spiegel voor mijn witbleke en hevig zwetende gezicht. Ik duwde hem opzij en stormde de wc binnen.

Het was een gat in de grond. Letterlijk een gat, in de grond. Geen porseleinen gat met twee plekken voor je voeten zoals in Frankrijk, maar een gegraven gat in de aarde met wat planken eromheen. Was dit de poort naar de hel? Het klonk passend voor de God van het Oude Testament: “Als u uw geliefde wilt terugzien, zult u zich moeten laten zakken in een gat vol stront van oude Servische monniken.” Maar het kon me niets schelen. Terwijl ik mijn broek en boxershort half van mijn billen kreeg, explodeerde mijn darminhoud een willekeurige richting in. Ik gaf mijn ziel aan de duivel, vol overtuiging, en was hem dankbaar. That’s me in the corner, that’s me in the spotlight, losing my religion. Uitgeput stortte ik neer.

Toen ik bijgekomen was en mezelf omhoog had gesleept, gleed de voldane glimlach van mijn gezicht. Er was geen wc-papier. Natuurlijk niet, ik had mezelf achthonderd jaar terug de tijd in gescheten, en wc-papier was nog niet uitgevonden. Ik dacht aan de busreis, aan mijn reputatie, aan de zon, het bilzweet. Dat kon niet, desnoods zou ik achter moeten blijven en mijn verdere leven als Servische monnik moeten spenderen, ik zou Servisch moeten leren en moeten bekeren, ik zou moeten stoppen met het internet en seks en uitslapen, drie van mijn favoriete dingen, maar het zou niet anders kunnen. Toen zag ik in een hoek een emmer staan. Een houten emmer. Ik pakte het ding op; het was voor de helft gevuld met water. Hier kwam het dus op aan. Zo eindigde het poepen in de middeleeuwen. Ik deed mijn kleren uit, vouwde ze zorgvuldig op met het laatste restje beschaving dat ik in me had, pakte de emmer, tilde hem boven mijn hoofd en haalde diep adem. Toen het water over mijn nek, rug en anus spoelde terwijl ik met mijn vrije hand als een bezetene het vuil probeerde te verwijderen, dacht ik: dit is het dieptepunt, het dieptepunt van mijn bestaan. Als ik straks weer thuis ben, kan alles alleen maar beter worden.

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer