Illustratie: Studio M

In Spanje snoepen ze van 'huesos de santo', oftewel heilige botten. Zoete lichaamsdelen blijken een thema in de Westerse religieuze geschiedenis." />

Illustratie: Studio M

In Spanje snoepen ze van 'huesos de santo', oftewel heilige botten. Zoete lichaamsdelen blijken een thema in de Westerse religieuze geschiedenis." />
nieuwsbrief
Asset 14

Snoepbotten

Elon proefde heerlijk zoete 'huesos de santo' (heilige botten) in Spanje en vroeg zich af of daar de niet zo smakelijke naam van onze mergpijpjes vandaan is gekomen. De orale fixatie van gelovigen: marsepein als religieus voedsel. Het maken ervan mag een crime zijn, maar er staat je eetbare gelukzaligheid te wachten!

Mail

De Olympische goden leefden op een dieet van honing en ambrozijn, het beloofde land wordt in de Bijbel het land van melk en honing genoemd, kinderen houden van snoep en de lippen van onze geliefde smaken naar kersen, frambozen, stroopsoldaatjes of hopjes. Hoe dan ook, ze smaken zoet. Het woord zoet is vaak synoniem voor zacht, lief of goed. Kortom, zoet is goed.

Dat is natuurlijk niet echt zo. Het is nauwelijks meer dan een kwestie van cultuur. Immers, zoet is slechts een van de smaken die onze tong kan detecteren en alhoewel er verschillende biologische verklaringen zijn voor het feit dat zoet als plezierig wordt ervaren en een sterke voorkeur geniet onder baby’s en kleine kinderen, heeft een simpele smaak natuurlijk geen inherente waarde. Dat wij zoet associëren met gelukzaligheid is puur cultuur.

Lokale bankettradities

Nu wil het geval dat ik me in deze culturele waardering erg goed kan vinden. Ik ben niet het type dat uitdrukkingsloos suikerachtige chemische brokjes naar binnen werkt, kijkend naar middelmatige maar verslavende televisieseries. Ik heb een echte voorliefde voor zoet, een nieuwsgierigheid naar wat mensen met zoet kunnen. Die nieuwsgierigheid richt zich voornamelijk op gebak, dessert en alles daaromheen. In Amsterdam spreek ik met vrienden af tussen de bepoederde dametjes in de chique Vlaamse patisserie Pompadour; in het buitenland grijp ik elke gelegenheid aan om de lokale bankettradities te verkennen. Fudge van Murdick’s op Martha’s Vineyard, de bocconcini met limoncello van Il Fornaio in Rome, en het marsepeinen fruit van een Algerijnse patissier in Parijs. Elk van deze smaakherinneringen staat in mijn geheugen gegrift als foto’s in een album. De sensatie van uitzonderlijk gebak blijft altijd in mijn hoofd hangen tot het vervangen wordt door de volgende ontdekking.

Meest recentelijk was ik in Madrid. Tussen de monumentale pleinen, musea en buurten door, stond ik met m’n neus tegen menig etalageruit gedrukt. Verschillende vormen en exotische namen wekten mijn interesse. Met name een specifiek gebakje, een bepaalde petit four, zag ik overal terug. Het was een crèmewit buisje met vulling in verschillende soorten, soms overdekt met chocola. Bij een pastelería aan de Calle de Serrano in het luxe Salamanca koos ik een paar van deze huesos uit. Subtiel en niet te zoet, verrassend van zowel textuur als smaak, bleven ze nog een tijdje door mijn hoofd spoken.

Heilige botten

Eenmaal thuis was ik vastbesloten deze gebakjes terug te vinden. Een google-search naar ‘huesos’ leverde enkel plaatjes van botten en skeletten op: wat bleek, het Spaanse woord huesos betekent botten. Even was ik bang dat ik de naam van het door mij begeerde gebakje verkeerd onthouden had, maar na de voortzetting van mijn zoektocht kwam ik er achter dat ik de zogenaamde huesos de santo, de botten van de heilige, bedoelde. Dit is een buisje van marsepein, gevuld met zoete custard, of een andere zoete vulling, en het wordt speciaal gegeten met het katholieke Allerheiligen. Het was toen pas dat mijn ogen geopend werden voor de onvermijdelijke waarheid, namelijk dat de Castiliaanse hueso zowel in naam als in essentie niet veel verschilt van ons mergpijpje, en dan specifiek het crèmemergpijpje.

Illustratie: Studio M

Mergpijpjes heb ik nooit interessant gevonden. Het fabrieksproduct dat je in de supermarkt koopt wordt bereid met minderwaardige ingrediënten: bedekt met van die nepchocola en opgevuld met een crème die de consistentie heeft van plamuur en de smaak van lucht – en over de marsepein begin ik niet eens. Maar deze opvallende gelijkenis met een traditioneel Spaans product suggereert dat ook het mergpijpje een oudere geschiedenis moet hebben. Wanneer en onder welke omstandigheden het mergpijpje wortel heeft geschoten in de Nederlandse bankettraditie kan ik niet met zekerheid zeggen. Wel wil ik een suggestie doen voor de herkomst van dit gebakje.

Gebak met marsepein, crème of room, en eventueel cake komt in veel verschillende vormen voor en vergelijkingen met mergpijpjes of huesos zijn op verschillende gronden te maken. Zo kent men in Zweden de punschrulle, een groene variant van ons mergpijpje die met likeur wordt gemaakt. Maar net als andere voorbeelden herinnert de naam, of de suggestie van de vorm nog zelden aan de botten, waar de Spaanse hueso en het Nederlandse mergpijpje symbool voor staan. Het feit dat een product met juist deze kenmerken voorkomt in Nederland en Spanje, suggereert dat er mogelijk sprake is van directe invloed en die invloed zal waarschijnlijk terug te voeren zijn tot de zestiende of zeventiende eeuw, toen de Nederlanden nog onder Spaanse heerschappij waren. Dit kan het niveau van speculatie nog niet ontstijgen, maar er is meer interessants te zeggen over de herkomst van dit beendergebak.

Allerheiligen

De Spaanse huesos de santo worden voor het eerst genoemd in de Arte de cocina van de Spaanse meesterchef Francisco Martínez Montiño uit 1611. Tegen deze tijd had het product waarschijnlijk al zijn huidige vorm aangenomen en was de associatie met het katholieke Allerheiligen een feit. Het uiterlijk en ook de naam ‘huesos de santo’ verwijst natuurlijk naar een heilig relikwie, en de connectie van het religieuze feest moet dus al vanaf een vroeg stadium evident zijn geweest. In dat licht is het interessant om op te merken dat de huesos de santo (als deze inderdaad zijn oorsprong deelt met het mergpijpje) in het protestante Nederland haar associatie met heiligen en religie in het algemeen verloor, zodat enkel nog de naam hueso, mergpijpje, overbleef. De vraag is echter, waar de huesos de santo in eerste instantie hun associatie met heiligheid aan te danken hadden. Om die vraag te kunnen beantwoorden moeten we ons richten op het belangrijkste ingrediënt van de huesos: marsepein.

Meer dan enige andere zoetigheid is de herkomst van marsepein onderwerp van uiteenlopende verhalen en theorieën. De Duitsers bedachten het enigszins absurde verhaal van de chef Marzip die in 1671 de marzipan zou hebben uitgevonden en een marsepeinfabriek oprichtte in Lübeck, de stad die zo bekend staat om haar marsepein. Een meer geloofwaardige en daarom ook hardnekkiger etymologie stelt dat het Italiaanse marzapane af zou stammen van het Latijnse Marci panis, Sint Marcusbrood. Alhoewel deze theorie getuigt van de gezochte heiligheid is hij wel zeker apocrief: marsepein is een zoetigheid met amandelen en heeft als zodanig een vrijwel zekere oorsprong in de Arabische wereld, via welke het ook in Spanje terecht is gekomen.

Een aantal interessante aanwijzingen voor de herkomst van de term marzipan vinden we in een bespreking van de Franse socioloog en arabist Maxime Rodinson uit 1967, die zich baseerde op een artikel van de Nederlandse taalkundige Kluyver uit 1904. Beiden noemen het verslag van de veertiende-eeuwse Florentijnse handelaar Pegolitti, waarin hij vermeldt dat marsepein in Famagusta op Cyprus werd verhandeld in speciale houten doosjes die bekend stonden onder de naam marzipan. Alhoewel ik hier verder niet in wil gaan op de complexe herkomst en etymologie van marsepein, is één detail voor ons heel relevant. Het woord marzipan kreeg tegelijkertijd in Zuid Frankrijk en Italië de betekenis van een luxe doosje: een speciaal doosje voor voedselwaren, kostbare zaken, juwelen, en, zelfs, voor heilige relikwieën. Dergelijke doosjes werden waarschijnlijk ook gebruikt voor hosties, en we kunnen speculeren dat deze hosties in bepaalde periodes misschien zelfs van marsepein werden gemaakt.

In de Late Middeleeuwen werd het product marsepein dus geassocieerd met relikwieëndoosjes. Ik zou daarom willen suggereren dat marsepein, zowel het product als de naam, een symbolische waarde had die het bij uitstek geschikt maakte om snoep-relikwieën van te kneden voor het Allerheiligen. De huesos de santo, die tot op de dag van vandaag worden gegeten, vormden zo een banale maar betekenisvolle expressie en onderdeel van de religieuze beleving van katholieken in vroegere tijden. Zowel door de suggestie van vorm, als de naam, het materiaal en de herkomst, verwijzen de huesos naar het thema van Allerheiligen, de verering van heilige relikwieën.

In de loop van de eeuwen slijten deze culturele betekenissen langzaam af, totdat niemand nog weet of zich afvraagt waarom we in godesnaam marsepeingebak hebben met de bizarre vorm en de afstotelijke naam van het mergpijpje. Dat is misschien maar goed ook. Anders had ik me waarschijnlijk nooit aan de unieke en onvergetelijke huesos gewaagd.

Huesos de santo

Het maken van marsepein is nogal een crime. Je moet siroop maken van water en suiker in de zogenaamde ‘zachte bal-fase’ , waarna je fijngemalen amandelen toevoegt en het in enkele minuten omroert tot een ietwat kleverige bal. Een goed alternatief is dat je een stuk kneedbare marsepein haalt bij de banketbakker. Dit rol je met een deegroller uit op een met poedersuiker bestrooid vlak, totdat het een halve centimeter dik is. Snijd er vervolgens vierkantjes van 4 cm van, die je om een rond potlood of pen (diameter 1 cm) heen vouwt. Zorg dat je de naad goed dichtplakt. Vul de buisjes met een banketspuit (of een boterhamzakje waar je een hoekje van afknipt) met nutella, lemon curd, zoete custard, of een vulling naar keuze en dompel ze desgewenst in au bain marie gesmolten chocolade.

Elon Heymans

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer