nieuwsbrief
Asset 14

Winterblum & Wintergreen

Frank Bloem is acht weken lang de Zondagsschrijver. Hij schrijft voor hard//hoofd een bijzondere verhalenserie over personen die worstelen met hun lichaam, of met dat van een ander. Acht verhalen die op ingenieuze wijze in elkaar grijpen. Acht verhalen die onder je huid kruipen. Vandaag deel VI: "Winterblum & Wintergreen".

Mail

Nadat de missie van Peter Wintergreen in Buitenpost #834 was afgebroken en hij terug werd gebracht naar de aarde, stond hem niets anders te doen dan zich neer te leggen bij het feit dat zijn leven er op zat. Op drieënveertigjarige leeftijd had hij door tegenvallende missies en domme fouten zijn eigen uitschakeling in sneltreinvaart naderbij zien komen en nu was het zover. Bij zijn laatste missie had hij de extra vijf jaar die hem bij goed gevolg toe zouden komen verspeeld door in slaap te vallen.

Het prikkeldraad dat het resort waarin hij verbleef begrensde was op een flinke afstand geplaatst van het zwembad, zodat de cliënten in hun dagelijkse leven niet constant herinnerd werden aan hun opgesloten situatie. Wie uit het leven werd gehaald kreeg, bij wijze van pensioen, zo'n twee jaar de tijd om zich op zijn einde voor te bereiden in een van alle gemakken voorzien kuuroord.

Het ruisen van de zee was voor Peter genoeg om de weidsheid van zijn omgeving te ervaren. Hij had jaren van zijn leven doorgebracht in een kleine capsule, dus de bewegingsruimte die zijn nieuwe bestaan hem bood was een ongekende luxe.

Het oude resort The Great Retreat lag vlakbij wat vroeger de stad Blackpool was, aan de westkust van Engeland. De uitkijktoren stond er nog, en de pier. Voor de rest was de stad opgenomen in een amoebe van levenseinderesorts, die als een schimmel de westkust van Engeland had overtrokken. Niet alleen in Engeland, maar over de gehele aardschil waren dit soort faciliteiten gemeengoed geworden. Peter voelde zich er als een vis in het water. Nadat hij die ochtend een ritje op een ezeltje had gemaakt over het strandje bij zijn resort, lag hij nu, na een paar baantjes in het zwembad, licht beneveld met een cocktail op een plastic ligstoel.

‘Hoe goed kan een mens het hebben?’

Hij sprak het eigenlijk gewoon voor zichzelf uit, maar een krakende stem reageerde op zijn retorische vraag.

‘Dat heb je maar mooi aan mij te danken.’

Peter keek op. Naast hem, op een andere ligstoel, lag een oude man. Het was een heel oude man met een spierwit baardje. Hij keek desondanks helder uit zijn ogen. Helderder dan de overige aanwezige gasten die rond het zwembad gedrapeerd lagen.

‘Wat?’

‘Dat we zo lekker met zijn allen liggen te doezelen.’

‘Hoe oud bent u als ik vragen mag?’

‘Honderdzestien, ik word laat uitgeschakeld. Ben lang van nut geweest. Ik ben de bedenker van Het Levenseinderesort en van de Algeninjecties. Voor praktische zaken kwamen ze altijd bij mij.’

Toen hij dit zei keek hij even naar boven. Peter keek ook even omhoog.

Hierna zwegen ze beiden.

Peter Wintergreen voelde een vertrouwde spanning in zich opwellen. Sinds zijn aankomst was het steeds heviger in hem gegroeid. Hij wilde per se even zwemmen.

Hij stond traag op. Zijn voetzolen lieten een spoor achter in de laag van groene neerslag die op de witte tegels lag. Het spoor eindigde bij de duikplank.

Met een sierlijke boog dook hij in het koele water.

HardHoofd6
Beeld: Lisa-Marie van Barneveld

Het was een heerlijk gevoel om in dit heldere water te duiken. Het voelde alsof het niet alleen Peters buitenkant verfriste, maar ook zijn binnenkant. Zijn darmen, zijn hart en ook zijn verlepte gemoed kregen er een oppepper van.

Toen hij weer op de kant stond en zich afdroogde, rook de oude geleerde even aan Peters natte handdoek, knikte tevreden en en legde zich weer te ruste. Peter ging weer op zijn eigen ligstoel zitten.

‘Vertel eens meneer, wat is uw naam?’

‘Levi Winterblum.’

Ze gaven elkaar een hand. Peter kende de naam van deze geleerde. Het was een beroemdheid geweest.

Ze merkten op hoezeer hun namen op elkaar leken. Wintergreen en Winterblum. Ze gniffelden.

In de verte werd met donderend geraas een projectiel gelanceerd. Een bekend geluid. Het voorwerp spatte hoog in de atmosfeer uiteen, met een groene gloed aan de hemel tot gevolg.

‘Heb ik bedacht,’ sprak de professor. ‘Algeninjecties. Algen, die zo licht zijn dat ze lang in de atmosfeer kunnen blijven zweven. Ze voeden zich met waterdamp en koolstofdioxide en genereren zuurstof. Kortgezegd. Er komt natuurlijk nog wel wat meer bij kijken...’

‘Dat lijkt me wel,’ zei Wintergreen.

‘Had u ze niet doorzichtig kunnen maken? Altijd maar overal die groene mist.’

‘Het was dit of stikken, meneer Wintergreen. Hoe lang zit u hier al?’

‘Nou al best een tijdje,’ zei Wintergreen. ‘Het zal niet lang meer duren voor het zover is. Ik heb het hier naar mijn zin, maar je kan natuurlijk niet je hele verdere eindeloze leven aan de rand van een zwembad zitten. Ik heb gehoord dat je van het uitschakelen zelf niets merkt.’

‘Nee, dat hebben we humaan uitgedokterd. Weet u, als je kijkt naar de verschrikkelijke duistere eeuwen die achter ons liggen, wordt pas echt duidelijk hoe goed we het hebben gekregen nu we ons hebben onderworpen aan een systeem dat door ons onderhouden wordt, maar niet door onszelf gestuurd wordt. Een systeem dat zelfsturend is.’

‘Systeem?’ vroeg Peter. ‘Waar heeft u het over?’

‘Ik bedoel HET WERELDLICHAAM. De term “systeem” is wat ouderwets, in onbruik geraakt. Maar nu ga ik even zwemmen.’

De geleerde stond op, deed zijn badjas uit en liep in zijn rimpelige blootje naar de duikplank.

Wanneer zag je dat nog, dacht Peter. Een gerimpeld iemand.

Toen hij uit het zwembad kwam leek het vel van de geleerde zowaar wat strakker om zijn lichaam te zitten. Hij huppelde ook een beetje. ‘Kom,’ zei hij. ‘Ik zal je wat verklappen. Maar niet op die saaie bedden hier. We nemen een massage.’

Het groene poeder dat constant onopgemerkt uit de atmosfeer neerdaalde, dwarrelde bij het opstaan van Peters badjas af.

Binnen zaten her en der mensen in fauteuils televisie te kijken. Elke fauteuil had een eigen televisie. Het groenige licht dat naar binnen scheen werd getemperd door vitrage die ooit wit geweest moest zijn, maar die nu grijs was. In een hoek van de ruimte was een bar gesitueerd, waaraan zo'n twintig mensen zaten, achter grote pullen bier. Ze aten patat uit grote bakken.

Peter kreeg ook zin in patat. Eerst een massage, daarna even zwemmen en dan patat. Dat zou de volgorde zijn.

Hij had wat meer moeite met lopen dan anders. Zijn benen trilden een beetje. Hoogste tijd voor een massage, zo dacht hij.

‘Geen happy end.’ Je moest het er altijd even bijzeggen als je afwijkende wensen had.

Ze werden onder handen genomen door stevige vrouwen die de hele dag niets anders gewend waren te doen dan kneden, met hun in rubber handschoenen gehulde handen.

Winterblum en Wintergreen lagen met hun hoofden naar beneden door een gat op de massagebanken van skai-leer, dat met grijs ducktape bij elkaar werd gehouden. De betegelde vloer was overtrokken met een opaal van haren, massageolie, gebruikte pleisters en algen, die je overal onder je voetzolen mee naar binnen nam. De buislampen aan het plafond gaven het geheel een aquariumachtige aanschijn.

Ze kregen een klets massageolie op hun rug en tegelijk begonnen de dames te kneden.

‘Vandaag is de grote dag! Ik voelde het al trillen, jij? In je been?’ De oude Winterblum sprak enthousiast door het gat in zijn massagetafel.

‘De grote dag? Is het begonnen? Hoe..’

‘Het zit als volgt in elkaar. Eigenlijk heel eenvoudig. Iedereen komt hier geleidelijk aan binnen tot de te ontmantelen groep compleet is. Men maakt het aangenaam voor je, je zwemt wat, je krijgt goed te eten. Ongemerkt absorbeert je huid tijdens het zwemmen de stof propofol, die we oplosbaar hebben weten te maken in water. Dit is een stof die verslavend werkt, en de cliënt onder meer een geluksgevoel bezorgt. Al na een paar maanden is de hele groep verslaafd geraakt aan het middel. Omdat het menselijkheidsalgoritme van HET WERELDLICHAAM niet toestond om eerder een einde te maken aan het leven van de groep, hebben we de duur van het pensioen opgerekt tot twee jaar en drie maanden. De afhankelijkheid van het zwemwater zorgt ervoor dat de mensen in redelijke rust en met verrassend weinig weerstand het traject afleggen. Na deze periode wordt de stof aconitine aan het zwembadwater toegevoegd. Dit is een stof die we winnen uit de Blauwe Monnikskap.’

Peter Wintergreen keek op vanuit zijn liggende positie. ‘Wat is dat?’

De geleerde hief ook zijn hoofd op. ‘Een plant.’

‘Het gif dringt de poriën binnen, het moet even een dagje inwerken, de propofol zorgt voor een tempering van de misselijkheid en andere bijwerkingen, de cliënt gaat naar bed en klaar.’

--
Frank Bloem (1978) is beeldend kunstenaar, bedenkt corporate identities, is internetradiopionier en schrijft. Hij studeerde Beeldende Kunst aan de Gerrit Rietveldacademie en was Artist in Residence bij Het Vijfde Seizoen, AiR! en Badgast.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier. 

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer