nieuwsbrief
Asset 14

Familiedrama

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Paula vraagt zich af: Wanneer steek je je neus in de zaken van de buren? Toch niet pas wanneer de buurvrouw bont en blauw over straat loopt of die oude meneer al maanden spoorloos is?

Mail



“Is Mel thuis?” Ik staar twee meisjes aan die tot mijn navel komen. “Wie?” “Melanie.” Met mijn zachtste stem zeg ik dat ik geen Melanie ken. Hardop meedenkend vraag ik hoe ‘Mel’ eruitziet. “Klein, donker haar, met een beetje krullen”, antwoordt het ene meisje, terwijl het andere iets mompelt over steil blond haar.

Terwijl ik met mijn ogen rol en in gedachten de deur dichtsla, hoor ik het meisje toegeven dat Mel nep is. “Oké, daarvoor kwamen we eigenlijk niet echt. Is dit het huis waar die enge man woont?” De meisjes overvallen me nogal en even ben ik oprecht in shock.

“Enge man?”, bluf ik. Ik voel mijn wangen rood worden. De stem van het meisje verandert in een fluister. “Die man die altijd schreeuwt.” Geen moment haal ik het in mijn hoofd om haar gelijk te geven. Hij staat immers in de woonkamer, achter die deur recht naast me. Klaar om me te corrigeren, of op mijn plek zetten, zoals hij dat zou noemen.

Zie je wel, denk ik, ze hebben echt wel iets door en ik overdrijf helemaal niet. En dat terwijl sociale controle niet meer voorkomt als je de media moet geloven. Oude mensen liggen weg te rotten. Zo lang zelfs, dat hun buren het in de krant moeten lezen. Dat oude vrouwtje dat de katten gaat voeren in het park wordt immers alleen nog maar door die beesten gemist – die vijf minuten later weer door een leuk jong stelletje of ander oud vrouwtje worden gevoerd. Die twee meisjes die aan de bel te trekken, bewijzen dat de buurt meekijkt, zo lang er maar genoeg signalen zijn.

Als het om een gezin gaat, springt iedereen hoog en laag als het verdwijnt. Zelfs als er van tevoren al een afscheidsfeestje is gehouden. Maar goed, misschien was het Gelderse dorpje dit weekend gewoon geschrokken na de eerdere dood van een man en zijn twee kinderen. Het gezin verdween immers vlak na het nieuws over dit 'familiedrama' in Etten-Leur. Dan ziet zo'n leeggehaald huis met kapotgesneden gordijn er plots wel erg bedreigend uit.

Eenderde van de moorden wordt gepleegd vanuit de huiselijke kring, maar die moorden zien aankomen, is als in een glazen bol kijken. Toch staat er bij elke moord of enig ander grootschaliger delict altijd een lichting buurtbewoners klaar die 'echt wel doorhadden dat er iets speelde'. Is dat zo? “De politie kwam er zo vaak” of “Iedereen wist allang dat ze die plantage hadden” zijn veelgehoorde uitspraken. Hoe komt het dan dat mensen daar niets mee doen?

Zelf blijf je natuurlijk het liefst uit de buurt bij iemand die agressief is. Om nou meteen aan te kloppen bij de buren of het wat rustiger kan bij de eerste beste ruzie, voelt ook zo overdreven. Bovendien weet ik nog maar al te goed hoe ik een paar jaar geleden nog uit het raam stond te blaffen dat mijn buren zich er niet mee moesten bemoeien. Ik wilde het bij mezelf houden en daar was ik heel goed in – dacht ik.

En zelfs als je huishouden al bekend is bij de politie vanwege een bedreigende gezinssituatie, blijft het lastig inschatten. Instanties moeten allerlei beslissingen maken, puur op basis van standaardprotocollen en inschattingen, want: mishandelaars en slachtoffers liegen.

Wat er nou daadwerkelijk gebeurt achter die deur, is een groot vraagteken. Vrijwel iedereen in een situatie met geweld in de thuissituatie houdt een schijnwereld op. Gezinnen en geliefden verhullen de pijn, voor de liefde en de veilige huissfeer die ze daar mee terug denken te krijgen.

Die schijn komt later echter keihard terug, op het moment dat ze écht hulp nodig hebben. Probeer het dan nog maar eens uit te leggen, zonder schuldgevoel. Dat je al die keren zei dat het wel meeviel, maar het eigenlijk keiharde oorlog was.

Ik kan het zelf niet eens goed uitleggen. Dat het niet het keukenkastje was, noch een keertje uitglijden onder de douche, maar een dikke vette bezemstok, kapotgeslagen op mijn onderrug. Best lastig, gênant vooral.

Kunnen we niet een term bedenken die minder huiselijk klinkt? Die de nadruk niet legt op mysterieuze dingen die achter gesloten deuren gebeuren, maar op het onrecht? Laten we er eens allemaal voor uitkomen dat een thuis comfortabel hoort te zijn - niet benauwend.

En kunnen we dan alsjeblieft ook meteen ophouden met het bagatelliseren van geweld door moord een familiedrama te noemen? Het leven is geen soap. Huiselijk geweld, dat klinkt als iets wat niet op straat thuishoort. Laat het dan ook alsjeblieft niet aan een thuis toebehoren.

Paula Lina ('89) is een freelance journalist en muzikant. In taal en geluid drukt zij zich uit.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer