Beeld: Joost de Haas

Deze week: de media en Japan, Blue Valentine, The Sing Off, iOverheid en Winston Bogarde." />

Beeld: Joost de Haas

Deze week: de media en Japan, Blue Valentine, The Sing Off, iOverheid en Winston Bogarde." />
nieuwsbrief
Asset 14

Rampspoed

Een beetje New York in Nederland: hard//talk is onze variant van Talk of the town van The New Yorker. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Graag horen we wat u van deze rubriek vindt. Mailt u ons!

Mail

Ver weg

Kerndiscussie

“Dag meneer de politicus, u spreekt met de journalist.” “Ha journalist! Hoe is het?” “Goed, goed. Druk, druk. Met u?” “Ik mag niet klagen. Dat bedoel ik letterlijk: de fractievoorzitter heeft in een interne memo alle vormen van klagerij verboden. Het volk wil hoop en optimisme.” “Ja, onze hoofdredacteur start nu een onderzoek om te kijken welke stukken het best gelezen worden en wat de invloed is op het koopgedrag. Het blijkt bijvoorbeeld dat mensen na het lezen over Libië vaak een zonvakantie boeken, of een hippe zonnebril aanschaffen. De journalist wiens artikel het meeste geld oplevert door verkoop en advertenties, krijgt iets lekkers.” “Een taart?” “Een notitieblok van eetpapier. Er hangt nu ook een groot bord hier in de hal, waarop de verkoopcijfers van die dag staan. Als we een record breken, rinkelt er een bel en mogen we een kwartiertje naar buiten om een broodje te eten.”
“Maar goed journalist, waarvoor belde je?” “Het gaat over Japan, meneer de politicus.” “Ik hou heel erg van sushi, er is hier in Den Haag een fan-tas-tisch tentje genaamd Katsui…” “Nee nee, de aardbeving. De ramp.” “Weet ik toch. Geintje.” “Na het ongeluk met de kernreactor in Fukushima is de discussie over atoomenergie in Nederland weer opgerakeld.” “Nee hoor, daar merk ik hier niets van.” “Ja, toch wel. Ik zeg u nu dat dat zo is.” “Nee, die discussie was al gaande…” “Door de situatie in Japan is de kwestie nog prangender.” “Wat een onzin. De risico’s waren altijd al bekend. Het zou wel heel hypocriet zijn om…” “Meneer de politicus, is uw standpunt over kernenergie en een tweede kerncentrale in Nederland, veranderd door de Japanse ontwikkelingen?”
“Luister. Als ik rattengif, bleekmiddel en Hero Fruitontbijt in een blender doe en het wil opdrinken, maar vlak daarvoor zie hoe iemand anders door dit mixje sterft, dan is het toch wel heel opportunistisch om op dat moment te twijfelen over mijn eigen voornemen? Over de risico’s bestond toch geen twijfel, waarom zijn ze opeens wel een argument als er ook echt iets misgaat?” “Hypocriet, opportuun… U gebruikt grote woorden. Zo werken dingen nu eenmaal, meneer. Eerst zien, dan geloven.” “Ik weiger daar aan mee te doen.” “Dan komt u niet in de krant.” “…” “Hallo?” “De tragische gebeurtenissen in Japan tonen aan hoe prangend de kernenergiekwestie in Nederland is… Schrijf je mee?” “Ja.”

Door Rutger Lemm

De filmclub

Blue Valentine

Mensen zijn uiteindelijk altijd de verliezer. Tegen beter weten in beginnen ze keer op keer aan de uitvoering van een gedoemd scenario. Optimistisch maar onhandig ploeteren ze voort, tegen de tijd: met hun linkerelleboog stoten ze kristallen vazen omver, met rechts slaan ze hun reisgenoten per ongeluk een bloedneus. In Blue Valentine maken Dean (Ryan Gosling) en Cindy (Michelle Williams) vol goede bedoelingen elkaar, en hun relatie, kapot.
De twee ontmoeten elkaar in het bejaardenhuis van Cindy's oma, waar Dean als verhuizer aan het werk is. Wij ontmoeten ze vijf jaar later, wanneer ze met dochtertje en hond samenwonen in een rommelig huis met een tuin vol lege bierflesjes en sigarettenpeuken. Cindy is hardwerkend verpleegster, Dean moddert wat aan.
Wat we zien in Blue Valentine is tegelijkertijd het hoopvolle opbloeien van de relatie (in een lenteachtig New York) en het pijnlijke, treurige, onvermijdelijke afbrokkelen ervan (in een potsierlijk motel vijf jaar later). Vroeger en nu zijn vloeiend door elkaar heen gemonteerd, en Gosling en Williams spelen allebei heel genuanceerd (Williams kreeg een Oscarnominatie voor haar rol). De karakters zijn boosdoeners noch helden – en hoewel ze niet ‘slecht’ zijn, richten ze onverhoopt een hoop ellende aan. Blue Valentine is zo deprimerend als de titel doet vermoeden, en je kan er beter niet heen gaan op een eerste date. Maar mensen zijn nu eenmaal verliezers, of ze willen of niet – deze film geeft die waarheid feilloos weer. Dat weergeven is zo knap gedaan, dat Blue Valentine paradoxaal genoeg ook weer hoop geeft: we zijn verliezers, maar heel, heel soms lukken dingen toch. Al is het maar voor even.

Door Lynn Berger

Machtige Media

The Shit Off

Blonde Beats, INtrmzzo, Gentle Voices en Herman in een bakje Geitenkwark. Zaterdagavond keken 1,2 miljoen kijkers naar The Sing Off, de nieuwe talentenjacht van SBS6, waarin a cappella-groepen strijden om een platencontract. De nieuwe show behaalde de tiende plaats van best bekeken televisieprogramma's. Een prima resultaat. Met maar liefst 2.583.000 kijkers was NOS Achtuurjournaal zaterdagavond met een tsunami en dreigende kernramp de grote winnaar.
Een miljoen televisiekijkers hebben na de beelden van een verwoest Japan de TV uitgezet. De andere miljoen zapten door naar The Sing Off. Maar waarom? Omdat een zaterdagavond gevuld met rampspoed geen fijne zaterdagavond is? Omdat we gewoontedieren zijn en op zaterdagavond onze talentenjachten (tegenwoordig zonder afzeiksausje) willen?
Dus waren daar de altijd glimlachende Tooske Ragas en de volkse Danny de Munk. Er was echter een verschil met andere talentenshows: de groep Herman in een bakje geitenkwark was een echt originele kandidaat met goede grappen en een eigen stijl. Zo gebeurde er toch iets bijzonders. Even leek het alsof de humor Tooske te veel werd en ze zou stikken in een bakje geitenkwark, maar ze hield zich goed staande. Met steun van Danny natuurlijk, die wat onwennig voor het eerst een conservatoriumhuis betrad. Hilarisch, om de grappige jongens van Herman in een Bakje Geitenkwark in een niet-grappige omgeving te zien optreden, waarbij op niet-grappig bedoelde manier werd uitgelegd dat het grappig bedoeld was.
Even vergaten een miljoen landgenoten de ellende om ons heen en verloren ze zich in de tjoep-tjoeps en oeh-aahs van de verschillende groepen. Wat is het toch fijn om in een land te wonen waar je alleen bang hoeft te zijn voor een buitenproportionele vloedgolf aan geestigheden. Als het zo doorgaat in Japan en Libië, en een trein-WC deze week nog steeds zes ton kost, kijk ik aankomende zaterdag weer.

Door Annabel Troost

Commentaar

iOverheid

De overheid is net een opdringerige telemarketeer, ze wil alles van je weten. Hoe je reist, je kenteken, hoeveel je waarvoor betaalt, je biometrische gegevens, je medische achtergrond. Alles wordt opgeslagen in databanken die de overheid zo veel mogelijk met elkaar verbindt. Een 'héél erg tricky' praktijk, zo blijkt uit het rapport iOverheid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Want door het koppelen van de data uit deze systemen ontstaat een beeld van de burger dat vaak niet klopt. Buiten het feit dat deze informatie de overheid weinig aangaat.
Wel wil een meerderheid van de Tweede Kamer opeens een speciale roze OV-chip voor ouderen, zo berichtte de NOS afgelopen woensdag, omdat ouderen weerstand voelen hun persoonlijke gegevens af te staan. Heel begrijpelijk, maar waarom is dat voor ouderen een geldige reden en voor jongeren niet? Wij hebben immers nog decennia om achtervolgd te worden door onzinnige data. Zo gaf lid van de WRR (Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid) Corien Prins in het NRC Handelsblad het voorbeeld van een baby bij wiens ouders wordt ingebroken. Die baby krijgt in een systeem een geel kleurtje omdat hij getuige was van een misdrijf en kan daardoor het stempel 'probleemkind' tot zijn 33ste meezeulen.
Of de regering het rapport van de WRR serieus zal nemen is de vraag. De Eerste Kamer deed dinsdag gelukkig wel een beetje moeilijk over het Elektronisch Patiëntendossier, maar het ministerie van Volksgezondheid liep reeds gulzig op de zaken vooruit. In februari stuurde zij al een brief aan iedereen met een 'zorgaanbieder' die heeft gemeld dat er 'gegevens over u beschikbaar zijn'. Bijgevoegd alvast een foldertje om de geadresseerde voor te bereiden op het naderende gebrek aan privacy. Geen zorgen, als je echt een probleem hebt met gegevensuitwisseling kan je bezwaar indienen. Met je DigiD-code, op de website van het EPD. Toevallig deed die het deze week niet. “Excuses voor het ongemak.”

Door Kelli van der Waals

De letteren

Boekenweek

Vraag een willekeurige vriend van mij wat z’n lievelingsbiografie is en ze zullen je smalend vertellen over Deze neger buigt voor niemand, de autobiografie van ex-voetballer Winston Bogarde. Het was dus hoog tijd voor een boekenweek met het thema ‘Curriculum Vitae- Geschreven portretten’, al is het maar om het genre het juk van Bogarde van zich af te laten schudden.
In Duitsland neemt men de biografie uiterst serieus. Beroemde journalisten werken jarenlang aan biografieën die meestal grote consequenties hebben op de Duitse geschiedschrijving. Hoewel de media in Nederland ook veel aandacht hebben besteed aan bijvoorbeeld de biografie van Annie M.G. Schmidt door Annejet van der Zijl of die van Joop den Uyl door Anet Bleich, blijft het toch anders dan biografieën van Adolf Hitler of Willy Brandt.
Vorig jaar las ik voor het eerst biografieën van Duitse productie. Behalve Albert Speer door Joachim Fest las ik ook Churchill en Kanttekeningen bij Hitler van Sebastian Haffner. Duitsers hebben een traditie van goede biografieën: de journalisten zijn zeer analytisch en nauwkeurig en de objecten hebben allemaal grote historische gebeurtenissen meegemaakt. Bovendien zijn ze vlot geschreven, zeker in vergelijking met de anders zo stugge Duitse literatuur.
Nederland heeft nog niet de biografie-traditie van Duitsland, maar het zou mooi zijn als deze boekenweek daar verandering in brengt. Laten we goed naar Haffner en Fest kijken en met een ontluisterende biografie van Geert Wilders de alom tegenwoordige Winston Bogarde uit de gedachten van mijn vrienden verdrijven.

Door Tim de Gier

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer