nieuwsbrief
Asset 14

Looper

Het is 2074. Joe (Joseph Gordon-Levitt) is een looper, een huurmoordenaar voor de maffia van de toekomst. Tijdreizen is inmiddels mogelijk, maar het opruimen van een lichaam wordt steeds moeilijker. Daarom sturen de bad guys hun vijanden terug naar het verleden, waar Joe of een collega op een afgesproken plek het genadeschot lost. Uiteindelijk zal elke looper zijn eigen cirkel moeten sluiten, door zijn toekomstige zelf neer te schieten en vervolgens dertig jaar pensioen te vieren. Joe wordt teruggestuurd naar 2044. Maar zijn toekomstige zelf (Bruce Willis) laat zich niet zo gemakkelijk pakken, en tracht in het verleden zijn leven te redden...

Mail

Rob: Mijn hoofd is een beetje ontploft net.

Philip: In de film ontploften ook veel hoofden - en andere lichaamsdelen. Maar ik neem aan dat je dit figuurlijk bedoelt.

Rutger: Tijdreis-logica is een hel voor de analytische filmkijker. Je moet het gewoon maar slikken voor zoete koek, Rob, echt begrijpelijk is het toch niet.

Philip: Een film moet een interne logica hebben. Looper zet dat in het begin heel mooi op, maar raakt toch met zichzelf in de knoop. Uiteindelijk moest bijna ieder personage dood om alle plot holes te kunnen dichten.

Rutger: Kennen jullie die South Park-aflevering waarbij mensen uit de toekomst banen komen stelen? Daarin vroeg de nieuwslezer aan de verslaggever: “Are we talking Terminator or Back To The Future time travel rules?”

Rob: Wat waren de ‘Looper rules’ dan precies?

Philip: Volgens mij was het een universum waarin een oneindig aantal mogelijke werelden naast elkaar bestaan. Dat werd in ieder geval gesuggereerd toen de jonge Joe van het dak viel en een parallele Joe weer wakker werd aan het begin van die dag. Maar dan toch ook weer met eigen spelregels. Of zoals oude Joe zei: “We kunnen er nog de hele dag over praten, maar daar komen we ook niet verder mee.”

Rutger: Dat vond ik vrij geniaal, dat de oude tough guy Bruce Willis het tijdreis-principe aan zijn jonge zelf ging uitleggen en het eigenlijk ook allemaal maar vaag gedoe vond. Daar toonde het script zelfspot. Even later schiet hij een raam kapot om vervolgens alsnog door het intacte raam ernaast te springen.

Rob: Interessant gegeven is dat de film in eerste instantie lijkt te gaan over een situatie waarin een jonge en een oude versie van dezelfde persoon elkaar ontmoeten, waarbij blijkt dat het twee totaal verschillende individuen zijn. Ook al zijn ze eigenlijk dezelfde persoon.

Rutger: Die scène waarbij ze samen in het café zitten vond ik sowieso echt geweldig. Ik had niet verwacht dat hij zijn jonge zelf zo irritant zou vinden, maar dat is eigenlijk heel logisch. Ik zou ook de hele tijd zeggen: “Jij snapt nog niet wat goed voor je is! Neem dat nou maar van me aan, sukkel!” Het gaat eigenlijk over een gevecht met jezelf.

 

Rob: Ik heb iemand wel eens horen zeggen dat je vaak meer op je leeftijdsgenoten lijkt dan op jezelf van een paar jaar terug.

Philip: Dus je past je eigenlijk meer aan om je omgeving?

Rob: En je leert van jezelf en je eigen ervaringen. In mijn geval: mijn domme 18-jarige zelf deed dingen waardoor ik uiteindelijk zo ben geworden als mijn onweerstaanbare 26-jarige zelf. Mijn 26-jarige zelf, waar mijn verlepte 56-jarige zelf vol weemoed aan terug zal denken.

Rutger: Daarom waren Bruce Willis en Joseph Gordon-Levitt (die er trouwens vrij belachelijk uitzag met zijn Bruce-masker) zowel dezelfde persoon als verschillende personen: omdat hun toekomstscenario’s anders waren. Daarom was niet duidelijk of het enge jongetje ook daadwerkelijk de terror-gangster van de toekomst zou worden.

Philip: Ah! Voor mij de grootste makke van een voor de rest puike film. Omdat het uitgaat van allemaal mogelijke scenario’s in de toekomst, is er niet echt een sterke motivatie om te handelen.

Rutger: Dat vond ik juist heel origineel, dat je idee over wie goed of slecht was steeds wisselde, dat je niet wist voor wie je moest juichen en wie je dood wilde. Zo simpel kun je in het echte leven ook niet oordelen.

Rob: Ik vond ook wel dat er uiteindelijk een tamelijk Amerikaans idee achter zat: dat je ‘als je maar wil’ het scenario van je leven naar je eigen hand kunt zetten. Daar word ik altijd een beetje gestrest van. Ik bedoel, had ik net een mandarijntje moeten eten in plaats van een Chili Chicken Burger?

Rutger: Ja Rob, door die burger krijg je morgen diarree, en de apotheker waar je je medicijn haalt is eigenlijk een nazi, die je in een luchtig gesprek overtuigt van Hitlers gedachtegoed. En daardoor word jij over twintig jaar de nieuwe Führer.

Philip: Dat gesprek zou ik ook wel eens willen zien. Een oude Rob die zich van het nazisme heeft afgekeerd, die zijn jonge ik vertelt dat hij toch “die verdammte Mandarine” moet kiezen.

Rob: Ik heb er wel zin in trouwens: een oud mannetje zijn. Lekker doen alsof je seniel bent, voordringen bij de kassa en dan ook nog eens heel traag betalen met belachelijk veel muntgeld.

Rutger: Toen ik de trailer van Looper zag, dacht ik: dit wordt te raar, te vergezocht. Maar je ziet maar weer: waar Bruce Willis, is een weg. Het was een combinatie van de grappige en harde jaren tachtig science fiction van The Terminator en Total Recall, met de latere slicke en filosofische sci fi van The Matrix en Minority Report. En Bruce met een machinegeweer, dat is altijd goed.

Philip: En toch voelde het - zeker in het begin - heel origineel. De wereld van 2044 werd overtuigend neergezet, met knipogen naar het nu (zoals toen Joe's baas zei dat stropdas-mode van de twintigste eeuw steeds terugkwam). Hij was ook onverwachts hard en shockerend. Looper gaat, net als die films die je noemt in het verleden hebben gedaan, de toon zetten voor de komende jaren.

Rob: Philip, moet jij niet weg? Het is al kwart over twee.

Philip: Ah, shit. Ik ga rennen!

Rob: Dude, je bent al te laat. Als ik jou was, zou ik gewoon niet gaan en vanaf dit moment je leven wijden aan het ontwerpen en bouwen van een tijdmachine waardoor je uiteindelijk toch nog op tijd kunt komen voor je afspraak.

Rutger: Geen tijdmachines aan mijn lijf. Ik zou dit gesprek niet over willen doen, jongens. Voor geen goud.

Rob schiet Rutger en zichzelf dood met een shotgun.

Redactie

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer