Asset 14

Glitterachtig afscheid

Column: Glitterachtig afscheid

De jaarwisseling is geweest en daar houd ik altijd een wat bittere nasmaak aan over. Niet alleen zijn de verwachtingen veel te hoog (een nieuw jaar! Een fris palet aan prille mogelijkheden! Een herstart voor alles dat twijfelachtig langs de weg lag te kreunen! Hoera!) en is de realiteit te teleurstellend (oh, de lucht is nog steeds buitengewoon grijs. Oh, het is nog helemaal geen lente. Oh, dat duurt ook nog minstens drie maanden. Oh, ik ben helemaal niet zo gelukkig als ik dacht); ook doen jaarwisselingen mij nog altijd aan afscheid denken. En aan glitter.

Dat komt zo: negentien jaar geleden woonden mijn ouders nog in één huis, maar sliepen ze al in verschillende kamers. Dat hadden wij kinderen niet door, in alle vroegte sloop de ouder die van de logeerkamer gebruikmaakte (ik weet nog steeds niet wie van de twee dat was) uit bed, maakte dat keurig op en deed alsof er niets aan de hand was. Maar op oudejaarsavond van het jaar 1999 kregen we toch iets in de gaten. Eén van onze ouders had namelijk een vreemd cadeautje voor de ander gekocht: een kaars in de vorm van het cijfer 2000, helemaal in gouden glitters gedrenkt.

‘Er is zoveel gaande en jij komt aan met een glitterkaars?’ siste de een.
‘We kunnen het toch een beetje feestelijk houden?’ zei de ander. ‘We gaan per slot van rekening wel naar een nieuw millennium!’
‘Feestelijk? Met dit afzichtelijke ding?’
Dat was het moment waarop mijn broers en ik ontdekten dat er iets niet in de haak was.
‘Wat is er?’ vroeg mijn broer.
‘Niets,’ zei de een, ‘mijn cadeautje valt niet in goede aarde.’
‘Doe niet zo schijnheilig,’ zei de ander. ‘Met je nieuwe millennium.’
‘Papa en mama hebben ruzie,’ legde mijn jongste broertje aan ons uit. Ik keek naar de kaars. Ik had nog nooit een voorwerp met glitters bij ons thuis gezien, mijn ouders waren allebei absoluut geen glitterachtige types. Die avond aten we oliebollen en mochten we voor het eerst opblijven, allemaal beregezellig en fijn. Maar ik denk dat ik toen besefte dat het misschien wel nooit meer goed zou komen.

Dat bij het aanbreken van een nieuw kalenderjaar niet alleen glitter, maar ook afscheid hoort, bevestigde een vriendin. Eind december 2017 maakte haar vriend het uit, ze was net bij hem ingetrokken. In al haar verdriet, woede en vindingrijkheid kocht ze twee potjes glitterpoeder en een kaartje met de tekst Life is boring if you don’t sparkle, en gebruikte voor de laatste keer de sleutel van zijn huis. De man moest drie weken lang stofzuigen en vond ook daarna nog glitters terug in zijn ondergoed en keukenkruiden – reden voor hem om de paar spullen die hij nog van haar vond aan de straat te zetten. Daar kreeg hij spijt van, en een paar weken later stuurde hij haar een afscheidsbrief waarin hij schreef dat hij echt van haar had gehouden. Hij voegde er de laatste glitters die hij had gevonden aan toe, en tweehonderd euro.

Waarmee ik maar wil zeggen: glitters zijn heus niet alleen negatief. Ze kunnen zowel het meest furieuze als ook het meest barmhartige in mensen naar boven halen. In dat opzicht is het net champagne, of vuurwerk.

Anderhalve dag geleden stond ik, omringd door mijn geliefde en vrienden, glazen bubbels, harde knallen en de hoge verwachtingen die horen bij een nieuw jaar dat aan de andere kant van de nacht ligt te wachten, af te tellen naar 2019. Ik dacht aan mijn ouders, die hypergelukkig zijn met hun nieuwe partners. Aan de kaars, die die avond in 1999 zelfs nog even gebrand heeft. Aan afscheid nemen, dat je, als het toch moet, maar beter met glitters kunt doen. Aan mijn vriendin, die voor die tweehonderd euro drie paar schoenen heeft gekocht.

Mail

Iduna Paalman (1991) is Hard//hoofdcolumnist. Haar poëzie en korte verhalen verschenen o.a. in De Gids, Revisor, Het Liegend Konijn en NRC Handelsblad. Ook schrijft ze voor het toneel en werkt ze als docent. In 2016 won ze de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. Bij uitgeverij Querido werkt ze aan haar poëziedebuut. // iduna@hardhoofd.com

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
Lees meer

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer