Asset 14

Zweethut

Julie verruilt het café voor een bezoek aan een zelfgebouwde sauna in het bos. Zal ze hier misschien de liefde vinden?

“Ik denk dat ik een sauna in het bos ga bouwen”, zei Felix op de warmste nacht van de herfst.

“Ik ga met je mee”, zei ik.

“Ik ook”, zei Diego, een vriend van Felix.

De gedachte om de hele nacht in een bos te zijn, maakte me rustig. De laatste weekends spendeerde ik vooral in cafés met mijn voornaamste attributen: alcohol, sigaretten en andere verdovende middelen.

Felix zette een stoof op een open plek in het bos en gaf me een zaag: “Gaan jullie even takken zagen voor de sauna?”, vroeg hij ons. En zo stond ik om elf uur ‘s nachts de takken van een boom te zagen en dacht: ‘dit is het leven’. Geen verdovende middelen, geen vals lachende gezichten op feestjes. Leven is de takken horen kraken.

Felix bond de takken rond de stoof. We kleedden ons uit en doken onder de schapenvellen die nu op de takken lagen. Het werd zeker vijftig graden. Ik keek naar hun naakte lichamen. Felix zong een liedje en Diego lachte naar mij. Deze mannen straalden iets zacht uit. Hier was ik veilig, geborgen in de hitte.

Ik stond op. Mijn hele lijf tintelde. Felix hing een sproeier aan een boom, hij zette de kraan voor me open en ging op een tuinstoel zitten. Diego ging naast hem zitten. De mannen werden verlicht door een fakkel die tussen de tuinstoelen stond. Het ijskoude water stroomde over mijn lichaam. Hoe kouder het water, hoe meer je gedachten bevriezen. Heerlijk.

Schaamteloos ging ik naakt tussen hen in zitten. Ik dacht aan enkele weken terug, hoe ik voor de spiegel stond in mijn badkamer, hoe ik naar mezelf keek en concludeerde: ‘Al met al is dit niet echt een noemenswaardig lichaam om te tonen’. Maar hier en nu, in dit donkere bos denk ik: ‘Kijk maar mannen, kijk maar hoeveel jullie willen. Dit is alles wat ik heb, meer is er niet’.

Illustratie: Joost Dekkers

“Slaap je vannacht bij me?”, vroeg Felix.
“Ik wil je niet storen”, zei ik.
“Je stoort niet.”

Diego fietste naar huis en ik lag naast Felix onder een deken. Mijn knie knikte in zijn knieholte. Hij trok zich niet terug. Ik was hypergefocust op elke beweging die hij maakte. Wat wilde hij van mij?

Mijn hoofd lag in zijn hals. Zijn voeten streelden de mijne. Ik was bang dat hij sliep. Wat als elke aanraking onbewust in zijn slaap gebeurde? Ik ben geen voorstander van aanrandingen tijdens het slapen. Ik luisterde aandachtig naar zijn ademhaling. Ik denk dat hij mijn hand kuste, maar ik was zo geconcentreerd dat ik niets meer kon voelen.

Aanraken of niet aanraken? En waar dan? Nee, de vraag was niet waar ik hem kon aanraken, maar hoe ik hem kon aanraken, omdat het moest. Ik liet mijn gedachten varen, ik denk dat hij hetzelfde deed, want na een paar uur vertelden onze lichamen wat we moesten doen. We trokken naar elkaar toe, namen elkaar vast. Een schok van verlangen verwarmde mijn lichaam. Ik streelde hem door zijn haar, gewoon, omdat ik niet anders kon.

Op dat moment zag ik het verdere verloop van mijn leven volledig zitten, namelijk: vrijen, vrijen, vrijen. Ik ga vrijen terwijl ik door het open raam de blauwe herfstlucht zie, ik ga vrijen in het bos en ik ga schreeuwen van genot. Ik ga vrijen!

Maar het ging zoals vele dingen gaan. We deden het niet en stonden op.

“Word je snel verliefd?”, vroeg Felix terwijl we thee dronken.
“Weet je wat het probleem is, Felix? In onze wereld gebruiken we alleen de twee woorden ‘wel verliefd’ of ‘niet verliefd’. Maar daartussen liggen nog duizenden toestanden. Een beetje zoals de Eskimo’s vele woorden hebben voor sneeuw. Omdat er vele soorten sneeuw bestaan.”

Achteraf gezien had ik ook gewoon 'ja, onder andere nu' kunnen antwoorden. Dat was een potentieel krachtige uitspraak geweest, maar ik durfde niet. De laatste tijd verlang ik ernaar om mijn eerlijkste zelf zijn en wil ik geloven dat ik juist daardoor niets te verliezen heb.

Ik raadde mezelf aan om even te zwijgen. Het was de beste beslissing die ik kon nemen. Verklaringen voor wat hier aan de hand was, waren er toch niet. Ik probeerde me te concentreren op dit moment, op ons, op hier en nu. Ik voelde een gloed ter hoogte van mijn borst. Het was een sensatie, een contact dat zich niet opdrong of zich liet dicteren door verwachtingen of eisen aan de realiteit.

Iets in mijn lichaam vertelde wat er was, zonder woorden.
“Volgens mij hadden we nu echt contact”, zei hij.
Ik begon te huilen.
“Stil maar, je hoeft niet te huilen” zei hij. “Je geeft licht.”

Mail

Julie Cafmeyer

Joost Dekkers

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer