nieuwsbrief
Asset 14

De afloop van dit verhaal is al lang bekend

Julie doet maandelijks verslag van haar zoektocht naar de liefde. Daarbij spaart ze niemand, ook zichzelf niet.

Mail

Omdat ik er nog steeds niet in geslaagd ben een vaste residentie te bemachtigen, en eigenlijk niet meer ben dan een semi-goedgeklede zwerfster die telkens met veel te veel tassen van de ene plek naar de andere plek dwaalt, nodigde ik hem uit op mijn zoveelste logeeradres ergens aan de Frankrijklei. Sindsdien belde hij elke nacht aan en elke keer als zijn gezicht verscheen op het zwart-wit schermpje onder de parlofoon tintelde er iets in mijn buik. Er zit iets rauws in zijn gezicht, iets waardoor ik bij hem wil blijven.

Zijn spullen namen langzaam maar zeker mijn tijdelijke appartement over. Een elektrische tandenborstel, Fahrenheit van Dior, een autobiografie van een onbekende jazz-zangeres en een gele trui. Ik keek er wantrouwig naar en vroeg me ernstig af of er een verband was tussen deze spullen en wat hij hier precies mee wilde zeggen. Ik kan niet ongestoord genieten. Ik ben altijd bang voor de mogelijke afgrond. Toen hij me die nacht vasthield verzocht ik hem vriendelijk om mij los te laten en excuseerde ik me beleefd voor mijn contactgestoordheid.

De eerste dagen keek ik naar hem met een mengeling van vertedering en argwaan. Als hij voor me kookte geraakte hij verstrikt in duizenden recepten, als hij naar me toe kwam was hij standaard twee uur te laat, hij heeft een fetisj met fietsen en draagt een Russisch horloge waarop ik de tijd niet kan lezen. Hij praat zo snel en zo veel dat ik hem soms vraag stil te zijn. En toch was er een moment dat ik naast hem wandelde op de Suikkerrui, dat ik naar hem keek in zijn leren jasje op zijn zelfgemaakte fiets en dat ik een paar seconden dacht, dat dit het misschien wel eens zou kunnen zijn.

De huur van mijn logeeradres liep af en hij stelde voor om bij hem te blijven. Hij kuste me wakker en fluisterde in mijn oor dat hij zijn sleutel op de keukentafel zou achterlaten. Ik was op dat moment totaal dakloos, maar dat was een mini-detail in mijn levensloop dat ik zo goed mogelijk probeerde te verbergen. Ik zei dus dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, dat ik wel voor mezelf kon zorgen en repte me naar de sleutelmaker. Enkele uren later stond ik met al mijn tassen in zijn zolderkamer ergens aan de Terlinckstraat. Mijn kleren namen zijn appartement over en ik stapelde mijn boeken op de autobiografie van een onbekende jazz-zangeres.

Illustratie: Anouk Vercouter

Hoe langer we samen waren, hoe liever hij werd. Hoe liever hij werd, hoe tegendraadser ik werd. Er was een nacht dat we thuis kwamen van een feestje en dat ik plots een probleem maakte van de lavalamp die naast zijn bed stond. Ik zei hem dat het de lelijkste lamp was die ik ooit in mijn leven had gezien. Hij voelde zich gekwetst, we discussieerden een uur over het fenomeen ‘lampdecoratie’, en hij noemde me een serpent. Na het gekibbel verzocht ik hem vriendelijk om met mij te vrijen en excuseerde ik me beleefd voor mijn contactgestoordheid.

En zo bleven we in bed liggen en vulde de kamer zich met onze verhalen. Hij zei dat onze lichamen perfect in elkaar passen en ik zei dat ik op mijn achtste een konijn kreeg dat dezelfde naam had als hij. Ik kreeg dat konijn de dag waarop mijn moeder mijn vader verliet. Omdat mijn vader niet wist hoe hij ons de situatie moest uitleggen, kocht hij als troost twee konijnen. Eén voor mijn broer, één voor mij. Mijn broer noemde zijn konijn Stampertje, ik dat van mij Thibaut. En zo zie je maar, op mijn achtste begroef ik mijn hoofd nog in twee konijnenoren, en nu lig ik hier in de armen van een gelijknamige man. Ja, het leven kan mooi lopen. Ergens zal het altijd veilig zijn.

Ik ben niet gebleven. Voor nu ben ik blijkbaar nog iets te gesteld op mijn patroon van tassen volproppen, tassen uitladen en weer verder dwalen. Waar is dat ‘ergens’ dan? Vooralsnog is de bestemming totaal onbekend. De afloop van dit verhaal daarentegen was al lang bekend, want mijn cirkel is pas rond als ik een man heb leren kennen, bij hem ben ingetrokken, hem verlaat en teleurgesteld weer op de stoep kan gaan staan.

En zo werd ik rijdend op mijn vouwfiets, die kreunde onder het gewicht van al die tassen, toch verlicht door een verhelderend inzicht: patronen zijn vermoeiend. Patronen zijn afschrikwekkend. Patronen zijn saai.

Julie Cafmeyer

Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer