nieuwsbrief
Asset 14

Een kreupele kat

Alweer de laatste zondag van een groot schrijver, geschreven door Merijn de Boer en geïllustreerd door Leila Merkofer. Een zondag gemist? Lees de vorige afleveringen hier nog eens terug.

Mail

Hij zat op de veranda van zijn huis te schrijven. Het was al warm en broeierig en hij had zijn T-shirt uitgetrokken. Zijn blote voeten rustten op de koele stenen vloer.
De tuinman liep over het gras en rolde een kruiwagen met bladeren voor zich uit. “Goedemorgen,” zei de oude man maar hij reageerde niet en schreef gewoon verder. Hij liet zich niet afleiden, ze moesten hem met rust laten nu. De flow mocht niet verstoord worden.
Als een bezetene, zich nauwelijks drukmakend om grammatica of formuleringen, vulde hij de vellen papier die op zijn houten tafeltje lagen. Zijn pen legde hij alleen maar neer als hij een slok nam uit het whiskyglas, dat nu nog gevuld was met soda.
De hovenier harkte het zand rond de palmboom aan het einde van zijn terrein. Toen de man opkeek, hield hij zijn hand even omhoog. Als goedmaker voor zijn eerdere botheid.

Hij nam een slok en besloot dat het voldoende was voor vandaag. Het einde van een schrijfdag werd dagelijks bepaald door de honger die hem rond een uur of twaalf overviel. Dat was een prima tijdstip. Hij had nog energie om door te gaan en hij wist hoe hij verder moest met het verhaal. Morgen zou hij het zonder moeite weer kunnen oppakken. Een schrijver moest zich nooit mentaal opbranden. Een schrijver moest altijd sterk blijven.

Hij liep naar binnen en stond even later weer op de veranda met een worst in zijn hand. Dit is een goede worst, zei hij tegen zichzelf. Een heel goede worst. Alleen Amerikanen weten hoe ze een goede worst moeten maken. En hij dacht aan de worsten in Europa die hem nooit zo hadden gesmaakt als hier, nu, op de veranda van zijn huis, terwijl zijn mooie vrouw nog lag te slapen. Ik heb geschreven en dat ging goed, ging hij in gedachten verder, en nu eet ik een worst, een hele goede worst.

Illustratie: Leila Merkofer

Uit de bosjes kwam een kat. Het beest strompelde het gazon op en liet zich na een paar moeizame stappen tussen de grassprieten vallen. De tuinman stond met zijn rug naar hem en de kat.
Hij nam de laatste hap van zijn worst, bedacht nog eens hoe goed die worst smaakte, veegde zijn vingers af aan zijn bermuda en liep naar de kat. Het beest zag eruit alsof hij net een ongeluk had gehad. Waarschijnlijk aangereden door een auto, dacht hij.

Zijn vingers, die ondanks het afvegen nog altijd vet waren van de worst, stak hij uit naar de kop van de kat. De kat reageerde niet. Dit is niet een gezonde kat, dacht hij. Een gezonde kat zou deze vingers die smaken naar de beste Amerikaanse worst ter wereld zonder aarzelen aflikken. Hij hurkte en keek het beest in de ogen. Hij schrok en deinsde achteruit. Deze kat lijdt, dacht hij. Hij zag het in de troebelheid van de groenbruine ogen.
Vastberaden liep hij het huis in en zocht het pistool. Het pistool waarmee zijn eigen vader, die lafaard, zichzelf door de kop had geschoten. Zoiets zou hij zelf nooit doen. Zoiets zou zijn grootvader, die in de oorlog gevochten had, ook nooit doen. Hij leek niet op zijn vader. Hij leek op zijn grootvader.
Met het geladen pistool in zijn hand kwam hij naar buiten. Hij liep naar de kat, die zich niet had verplaatst, en schoot twee keer. Eerst door de kop en daarna in de buik. Daarna ging hij op zoek naar een schep om het beest te begraven.

Terwijl hij op weg was naar de schuur kwamen Pauline en de tuinman aanrennen. Pauline droeg haar nachthemd en hij dacht: we moeten met elkaar vrijen in de tuin nu. Ik heb een goede schrijfochtend gehad, ik heb een kat gedood en nu moet ik met mijn vrouw neuken. Zo moet een dag zijn. Zo zou iedere dag moeten zijn.
“Wat heb je gedaan?” riep ze in paniek. Aan haar ogen kon hij zien dat er iets mis was.
“U heeft de kat van de Macy’s neergeschoten,” zei de tuinman.
“Wat?”
“Dat is Dusty, de kat van de buren,” zei Pauline.
Hij ging zich niet van de wijs laten brengen. “Deze kat was gewond,” zei hij. “Ik heb deze kat uit zijn lijden verlost. Ik heb iets gedaan wat mijn grootvader ook gedaan zou hebben.”
“Maar lieverd, je weet toch dat Dusty een beetje mank loopt,” zei Pauline. “Dat is al jaren zo. Dat is toch geen reden om…”
Maar de worst dan, dacht hij. Een gezonde kat had mijn vingers afgelikt.
Het hoofd van Frank, de buurman, verscheen boven de bakstenen muur. “We hoorden een knal,” zei hij, “en we dachten, we komen even kijken of alles in orde is.”
“Ja hoor, alles is in orde,” antwoordde hij bars. Hij ging voor de kat staan.
De stemmen van zijn buurkinderen klonken van achter de muur. Ze waren te klein om eroverheen te kijken.
“Mijn man heeft jullie kat vermoord,” zei Pauline. Daarna liep ze zonder nog iets te zeggen het huis weer in. Hij keek naar de dode kat en daarna naar Frank.

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer