nieuwsbrief
Asset 14

Skilift

Derk Fangman gaat op pad nog voordat de zon op is, want hij houdt van de ochtend. De zevende uit een reeks van acht belevenissen die hebben plaatsgevonden terwijl jij lag te dromen.

Mail

Ik zag het eerste treintje beneden in het dal al klaarstaan terwijl ik mijn linkervoet in mijn skischoen stond te persen, met mijn ene hand leunend tegen de muur van het huisje, met mijn ander de ski’s en de stokken tegen mijn borst klemmend, het was heel onhandig.

Het treintje vertrok over een half uur dus ik had alle tijd om rustig naar het station te lopen. Ik kocht een kaartje en ging op een bankje in de zon zitten, het ging warm worden vandaag. Een vader met zijn dochtertje stonden iets verder en de vader keek mij lang aan en ik keek terug, dat kwam omdat we allebei Nederlanders waren, dat wisten we.

We mochten het treintje niet in, de vader, zijn dochtertje, ik.

- Gereserveerd, zei de conducteur.
- Maar er is niemand.
- Gereserveerd, zei de conducteur weer, de trein vertrekt over twee minuten.

Hij had een fluitje.

- Een lege trein? Vroeg de vader.
- Een gereserveerde trein.
- Door wie?
- De Japanners.
- Ik zie geen Japanners. En de trein vertrekt al over een minuut.
- Ze zijn snel, zei de conducteur, en ze bewegen als een groep. Die zie je niet.

Hij lachte erbij en hij keek naar zijn horloge, zijn fluitje.

- Spooktrein, mompelde de vader. We gingen op het bankje in de zon zitten.

Beeld: Romy Claessen

De trein vertrok in een flits. Achter het raam een muur van iPads, telefoons, spiegelreflex camera’s.

In het volgende treintje zette ik mijn ski’s in het rek en ging op een van de bankjes zitten. Ik rolde het raam naar beneden. Aan de ene kant van het dal waren de bergen groen, aan de andere kant wit, de lucht was blauw. Op het bankje naast me zaten een opa, een oma, een moeder en een (klein)zoontje, ze zagen er Engels uit, en dat klopte.

Bij de eerste halte kwamen een jongen en een meisje de coupé binnen, ze hielden elkaars hand vast. Alle bankjes waren inmiddels bezet, er was nog een plek vrij tegenover me. De jongen ging zitten en toen moest zijn vriendinnetje staan. Hij vroeg: "Wil jij niet zitten?" Het meisje zei: "Nee."

Het Engelse jongetje heette George en hij vertelde zijn opa en oma dat hij gister van de zwarte piste was gegaan en toen zei zijn opa dat hij de volgende week tegen zijn vriendjes op school kon vertellen hoe goed hij wel niet was. Hij knikte en drukte toen zijn gezicht tegen het raam en keek naar de bergen met de krijtstrepen. Hij zei: "Beautifully painted." Zijn moeder zei: "Don’t lick the window, George."

Het treintje slingerde de berg op tussen de blauwe, rode, en zwarte pistes door, helemaal tot aan de gletsjer, als je wilde. De pistes waren nog leeg want dit was pas het tweede treintje en in de eerste zaten alleen Japanners en die skiën niet, die wandelen, die zie je niet.

Bij de halte voor de gletsjer ging ik eruit. Ik zette mijn ski’s in het rek bij het hotel en zocht een tafeltje uit op het terras. Ik wilde koffie en een broodje bestellen bij het meisje met het schort.
- Een moment geduld, meneer.

Ze zeulde met een kar vol dienbladen met soep naar het terras aan de andere kant van het hotel.

- Voor wie is al die soep, zo vroeg ’s ochtends?
- De Japanners, meneer.

Ik gooide stukjes van het brood in de sneeuw naast het terras. Twee Alpenkauwtjes doken vanaf het dak van het hotel naar beneden en stortten zich op de kruimels. Ze waren niet bang en leken op onze kauwtjes maar dan met een gele snavel en roze pootjes en in plaats van het krassende geluid zongen ze. De vorige dag had ik een veel grotere vogel door het dal zien zweven, een roofvogel, met rode veren en zijn staart in een V. Ik dacht dat het misschien een rode wouw was en ik sms’te een vriend die vogelaar is of dat zou kunnen. Ja, stuurde hij even later terug, goeie observatie.

Een paar zomers geleden kampeerden we samen in het Geuldal in Zuid-Limburg en hij had het als zijn taak opgevat om mij alle soorten spechten te laten zien. Na een paar dagen had ik de meeste gezien, de kleine bonte, de middelste bonte, de grote bonte, de groene, alleen de zwarte niet. Dat zat hem niet lekker.

Op de laatste dag liepen we langs een rivier, De Gulp. Hij pakte mij bij mijn schouder en zei dat ik stil moest zijn. Goed luisteren, zei hij. Ik luisterde en ik hoorde het geluid dat hij bedoelde en toen klopte hij mij op mijn rug. "Goed zo", zei hij, "nu heb je de zwarte ook." Ik had het beest niet eens gezien. Hij zei: "Dat maakt niets uit." Hij zei: "Horen is scoren."

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer