nieuwsbrief
Asset 14

Met zonder Rosie

Omdat ik me steeds minder goed kon herinneren hoe Rosie er naakt uitzag, nam ik Geraldine mee naar huis. Ze wilde thee - ‘nee echt alleen een kopje thee’ -, maar nog voordat ik water op had kunnen zetten zei ze dat ik haar ook best anaal mocht nemen. Ik moest dan wel eerst leren haar op andere plekken aan te raken, want ze had een tweede prikkel nodig tegen de pijn. Ze zei: ‘En soms valt pijn nu eenmaal alleen te bestrijden met pijn.’ Ik bedacht dat ik ook wel eens mijn nagels in het vel van mijn arm had gezet, wanneer ik mijn teen stootte of zo, en hoewel het hielp was het uiteindelijk gewoon een verschuiving van het probleem. Ze wilde rooibos met een beetje honing, Geraldine.

Mail

Eigenlijk heette ze niet eens Geraldine. Ik noemde haar zo omdat ik haar echte naam was vergeten of misschien was die nooit ter sprake gekomen. Ik vergat in die tijd continu alle namen van alle meisjes die ik leerde kennen dus verzon ik namen die mogelijk beter bij hen pasten: Julie. Saar. Evelien. Roxanne. Felicia.

Het kwam door Rosie, over wie ik in gedachten, of tegen iedereen die het horen wilde, alleen nog mocht spreken als mijn ex-vriendin. Wat ook niet helemaal klopte, want daarvoor moest ze eerst mijn vriendin zijn en dat was niet zo, vond Rosie. Ze zei: ‘Ik ben geen bezit en zeker niet van jou. Het is goed zo, en dat weet je best.’ Meestal knikte ik dan.

Later zou ik alle meisjes stuk voor stuk het meisje gaan noemen want met een naam ga je je maar hechten en dat levert akelige situaties op. Ik had een onderbuurman en die had hetzelfde, maar dan met honden. De hond van mijn buurman heette Buck, maar die ging om de haverklap dood en dan kocht hij de volgende dag een nieuwe en die noemde hij dan weer Buck.

Met Rosie maakte ik het uit omdat ik wist dat ze het nooit zelf zou doen – in haar wereld was het niet eens aan. Toen ik besefte dat ik haar terug wilde was het mooi te laat. Ze zei: ‘Ik had de afgelopen vijf jaar net zo goed niet kunnen leven.’ Ze zei het door de telefoon terwijl ik tv keek met het geluid uit. Dat was vlak voordat Buck vergiftigd werd met zijn eigen vlooienbestrijdingsmiddel.

Geraldine lag op haar buik. Ik telde haar ruggenwervels, ze droeg alleen een panty, ik kon zien dat ze er niets onder droeg. Met beide handen trok ik haar panty bij de naad open en haar witte billen verschenen met daartussen haar anus, blozend roze, als de mond van een baby. Ik zoende die mond. Ik begroef mijn gezicht tussen haar billen en hapte tot ze haar kronkelende lichaam niet langer in bedwang kon houden en kreunde. Ze zei: ‘Ik geloof dat ik toch liever een kopje rooibos had.’ Met mijn tong schreef ik over de breedte van haar kont ik hou van je, maar met het opdrogen van mijn speeksel verdween ook het gevoel. Ik zei: ‘De hond van mijn buurman heet Buck, maar die gaat nooit lang mee.’


Beeld: Josse Blase

Achteraf gezien was er natuurlijk helemaal geen sprake van gevoel. Geraldine had net zo goed Fleur of Angelique kunnen zijn, maar dat zou ook betekenen dat vandaag net zo goed gisteren of eergisteren had kunnen zijn en als je zo ging redeneren werd je ook maar depressief.

Geraldine lag nog steeds op haar buik, haar gezicht in het kussen gedrukt, de panty in flarden om haar middel als bij een zeemeermin die uit haar staart was gesprongen en benen had gegroeid. Ik vroeg haar of we het nu dan anaal gingen doen, maar ze zei: ‘Misschien een volgende keer. Ik denk niet dat je er al klaar voor bent.’

Er waren ook dagen dat ik geen Geraldine, Fleur, Angelique of al die anderen op mijn pad vond en meestal draaide ik dan het nummer van Rosie. De laatste keer dat ik dat had gedaan zei ze dat ze die dag naar het politiebureau zou gaan om een contactverbod aan te vragen. Ze zei: ‘En wat heb je daar dan op te zeggen?’ Ik zei: ‘Er is gisteren in Artis een olifantje geboren en misschien heb je zin om morgen samen te gaan kijken?’ Het was dezelfde dag dat Buck van drie hoog uit het raam naar beneden zou vallen.

Geraldine zei dat ze ervandoor moest maar terwijl ze het zei trok ze mij naar zich toe en begeleidde ze mijn lul in haar. We rolden van het matras op de houten vloer, met haar nagels trok ze strepen over mijn gezicht, ze stak haar tong heel diep in mijn oor en daarna fluisterde ze dat ze zo verschrikkelijk geil werd van de splinters in haar rug. Ze zei: ‘Als ik alle pijn in de wereld tegelijk zou kunnen voelen zonder er onder te bezwijken zou dat een pluspunt zijn.’ Toen ik klaarkwam kneep ze even fel in mijn lul en vroeg ze of ik niet een condoom om had kunnen doen en ik vroeg haar of ze eigenlijk wel aan de pil was en toen haalden we allebei onze schouders op.

We stonden beneden bij de deur toen Geraldine zei: ‘Dan zal ik maar in de regen verdwijnen.’

‘Ja,’ zei ik, ‘dat is goed,’ en om maar iets te doen pakte ik Buck van de grond die met ons mee naar beneden was gelopen. Hij was een puppy vandaag. Toen Geraldine in de regen was verdwenen bleven we nog wat op de trap zitten. Ik aaide hem over zijn kopje. We hadden de deur wijd open laten staan en keken naar buiten. De muren leken lijsten en de deuropening een levend schilderij waarin het steeds harder ging regenen. Er fietste een vrouw met rode laarsjes door ons schilderij. Buck blafte naar het schilderij. Ik sloot mijn hand om zijn nekje. Ik fluisterde: ‘Doe je oogjes nu maar dicht dan is het snel voorbij.’


Met dit verhaal won Derk Fangman de Boekenweekschrijfwedstrijd, die dit jaar in het teken stond van het thema 'waanzin'. De jury noemde het een 'even rauw als fijnbesnaard' verhaal. Behalve Derk wonnen ook Olga Kortz en Sara van Gennip.

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

Josse Blase is een illustrator, afgestudeerd aan de Hogeschool van Kunsten in Utrecht. Zijn stijl kenmerkt zich in humor, kleur, speelsheid en een groot gevoel voor detail.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer