Asset 14

De buurvrouw

Sinds kort woon ik in een Rotterdamse bovenwoning waar ik meteen voor viel, ondanks kale vloeren, een loszittend raam en deuren die de sporen droegen van de woede van de vorige bewoner. Ik viel voor de bakstenen muur in de woonkamer, de openslaande deuren naar het balkon, en de ruimte. Zo. Veel. Ruimte. Andere mensen op de bezichtiging haalden hun neus ervoor op. “Je moet wel van klussen houden”, zei een meisje verwijtend tegen haar vriend terwijl ze een toegetakelde en groen geverfde deur betastte. Het huis was dus voor mij, binnen een paar dagen had ik een huurcontract getekend en de sleutel ontvangen.

Toen ik het huis voor de tweede maal binnenkwam, zag ik ze liggen. Stapels en stapels aanmaningen. Energieleveranciers, zorgverzekeraars, de belastingdienst - allemaal wilden ze wat van de bewoners van dit huis. De vorige bewoners welteverstaan, een Pools gezin dat gedwongen was uitgezet, zo hoorde ik achteraf van de eigenaar. Wonen in het huis van gedwongen uitgezette wanbetalers is als leven in een huis waarin het spookt. Er is een onbestemde aanwezigheid, die ineens heel concreet wordt elke keer als de brievenbus kleppert. Ik gaf onmiddellijk mijn verhuizing door aan de gemeente en begon braaf op elke brief die binnenkwam ‘retour afzender’ te schrijven. Maar de brieven bleven komen. Ik probeerde duidelijker te zijn, schreef nu: ‘RETOUR AFZENDER, PERSOON WOONT HIER NIET!’ En ik belde, tussen het verven en klussen en regelen van stoffeerders en aannemers door, de Belastingdienst, om ze door te geven dat het Poolse gezin hier niet meer woonde en dat ik niet ineens een deurwaarder op de stoep wilde hebben staan. Zij waren begripvol, zij noteerden het.

Zo’n drie weken later kwam ik ’s middags terug van een feestje in Brussel. Ik had me voorgenomen om extra hard te gaan werken die dag. Ik stak mijn sleutel in het slot en… ik stak niet eens echt mijn sleutel in het slot, hij paste er niet meer in. In de deurpost was een brief gestoken van BSR incassobureau met de mededeling dat mijn goederen in beslag genomen waren en dat zij een nieuw slot op de deur hadden gezet. De sleutels daarvan kon ik om vier uur aan de andere kant van de stad ophalen. Vanaf twee uur zou het incassobureau telefonisch bereikbaar zijn. Het was nu kwart voor één, de batterij van mijn mobiel was leeg en mijn fietssleutel lag binnen. Ik had alleen vieze kleren, een boek en een portemonnee bij me.

Ik deed wat ik in jaren niet had gedaan: ik belde aan bij de buren. Ik was de buurvrouw al eens op de trap tegengekomen met haar twee kleinkinderen en twee husky's. Een gesprek van een paar minuten. En ze was een keer net de deur uitgekomen toen ik met een bloedende stoffeerder zat. Ze had de EHBO-doos van haar man gepakt en de jongen verbonden. Deze buurvrouw was mijn eerste hulp bij noodgevallen en dit was een noodgeval.

Ruim twee uur heb ik bij de buurvrouw doorgebracht. Zij smeerde boterhammen met jam en schonk thee voor me in. Ze stelde haar telefoon en computer ter beschikking en riep de kleinkinderen Angel en Ashley toe stil te zijn terwijl ik met de gemeente belde, die me na veel doorschakelen toezegden dat ze spoed zouden zetten achter het verwerken van mijn verhuisaangifte en dat ik een afspraak kon maken om het adres ‘in onderzoek te stellen’ (dat moet je kennelijk doen als de bewoners voor jou zich niet uitgeschreven hebben). Ze zocht (vergeefs) naar een batterijoplader die op mijn mobiel zou passen. Ze vertelde het verhaal van de twee husky's, die ooit honden van drugsdealers waren geweest, vel over been. En ze klaagde mee – of eigenlijk klaagde ze voor mij, zodat ik het niet meer hoefde te doen – over de traagheid van de gemeente en de lompheid van incassobureaus.

Uiteindelijk kon ik het incassobureau bereiken, de sleutels ophalen en op de terugweg naar huis Perzisch ijs ontdekken (Perzisch ijs is een eigen TIP waard). Niets bleek daadwerkelijk in beslag genomen, er was alleen een lijst opgesteld van spullen die het incassobureau wel zou willen verkopen. Een lijst waar ik ondanks de huisvredebreuk om moest grinniken, want alleen de nieuwe wasmachine zou ze nog iets opleveren, en zie zo’n ding maar eens naar beneden te sjouwen. Alles kwam dus betrekkelijk goed. Maar zonder de buurvrouw had ik er, als alleenstaande in een nieuwe stad met werkende vrienden en lege mobiel, alleen voor gestaan. Zonder de buurvrouw was de situatie vele malen vervelender geweest. Stiekem was het nu zelfs een leuke dag, met Angel en Ashley en de husky's. En ik weet het, nu sla ik aan het romantiseren, maar misschien is het waar: in de volksbuurten kloppen de tegeltjeswijsheden nog gewoon.

Mail

Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer