Foto: privé-collectie Ava Mees List Mees is haar sleutels kwijtgeraakt in de vuilnisbelt van haar huis." /> Foto: privé-collectie Ava Mees List Mees is haar sleutels kwijtgeraakt in de vuilnisbelt van haar huis." />
Asset 14

Slordervos

Waar zijn mijn sleutels? Ik frons mijn wenkbrauwen en loop terug door de gang naar de woonkamer, voor zover ik niet word belemmerd door allerhande obstakels die in de weg liggen. Ik laat mijn ogen langs de logische oppervlakken gaan: het aanrecht, het bureau, de tafel. Overal ligt troep.

Stapels papieren op het bureau, waar ik eerder op de dag een poging deed mijn administratie op orde te krijgen. Ik vond de desbetreffende brief van de Belastingdienst niet terug. Wel vond ik een oude briefwisseling, een keur aan verdwaalde foto’s, een verlopen aanmelding voor DigiD, en een bonnetje van die ene keer dat ik na een klein fietstochtje koffie had gedronken bij ’t Kalfje in Oudekerk aan de Amstel. Dat was op 3 september 2009. Het kostte me 1,90.

Op de tafel ligt niets, die heb ik opgeruimd. Twee bossen bloemen, een stapel nog ongelezen tijdschriften, mijn laptop, een juwelendoosje met muntjes. De counter dan, bij het aanrecht. Vier voormalige fruitmanden vechten om hun recht van bestaan. Ze puilen uit. Ik heb nog eens geprobeerd orde er in aan te brengen (eentje voor sieraden, eentje voor make-up, eentje voor naaispulletjes, eentje voor.. fruit.) Het mocht niet baten. Hoewel de inhoud onderin nog herinnert aan de oorspronkelijke verdeling, staan ze inmiddels bol van de vreemde snuisterijen en alledaagse objecten als knijpers, snoeppapiertjes, en aardappelschilmesjes. Tussen de schalen staan diverse (half)lege glazen water, en komkommerschillen kronkelen er tussen door. Ik eet denk ik vijf komkommers per week. Maar, geen sleutels. Je zou denken dat ik ze zo had gevonden, gezien de omvang van de bos. Misschien op de bank. Ik heb nog wel eens de neiging om bij thuiskomst mijn tas hier op te smijten.


Foto: privé-collectie Ava Mees List

Je kunt al drie weken niet op de bank zitten. Drie weken geleden besloot ik mijn klerenkast op te ruimen. Ik maakte verschillende stapels in de gang. Jurken, ondergoed, panty’s, vestjes, rokjes, sjaaltjes, riemen, jassen. De gang is lang, maar niet lang genoeg, en ik moest ver gooien om de jurken op de juiste berg te gooien. Halverwege mijn project ging de telefoon. Of ik koffie kwam drinken. Ik keek naar de stapels. Ik wist dat ik het direct af moest maken, omdat het er anders niet meer van ging komen. Maar hij lachte zo leuk, en de zon scheen zo verleidelijk. ‘Ik kom er aan,’ zei ik. Ik gooide mijn kleren op de bank om voor de spiegel te kunnen dartelen, en heb ze sindsdien niet meer aangeraakt tenzij er een stuk uit werd gevist om aan te trekken. Mijn tas ligt niet op de kleren, dus ik acht de kans klein dat mijn sleutels er wel liggen.

Mijn tas ligt op de grond naast de tafel. Ik maak hem open. Ik vind ze heerlijk, die grote Susan Bijl tassen, maar je kan er een leger in kwijt zonder het terug te vinden. Ik kiep hem ondersteboven, altijd de beste methode. Zeven lippenstiften rollen over de houten planken van mijn vloer. Één handschoen (ik was de ander kwijt maar als ik met een hand in mijn zak fiets gaat het prima en kan ik gelijk op de next knop van mijn ipod klikken), een portemonnee, twee losse pinpassen, kapotte oorbellen, een hoop sigarettengruis. Geen sleutels.

Ik buk nog even, kijk onder de bank. Schoenen te over, maar niet waar ik naar zoek. Het wordt tijd om de hulplijn in te schakelen.

‘Liefieeeee?!?’ Ik storm de kamer van mijn huisgenote binnen. Ik moet inmiddels echt weg, ik ben weer eens te laat voor werk en dat gaat van mijn eigen etenstijd af. Dan moet ik weer alles naar binnen schrokken en gelijk aan de bak om bier te schenken voor de mensen. ‘Heb jij mijn sleutels gezien?’ Haar kamer is een oase van rust. In één oogopslag heb ik alle lege oppervlakken overzien. Twee boeken, een plantje, een telefoon. Ze kijkt me aan, lacht, en zucht tegelijkertijd. ‘Mees. In de deur. Je sleutels zitten in de deur.’

Mail

Ava Mees List

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer