Kasper is een egoïstische zak, en die moeten er ook zijn." /> Kasper is een egoïstische zak, en die moeten er ook zijn." />
nieuwsbrief
Asset 14

Seizoens- wisseling

Het was ergens afgelopen winter, laat in de middag. Buiten was het donker, binnen was het knus. Er werd aangebeld. Ik verwachtte niemand, dus het zou weer een pakketje voor de buren zijn en anders waren het de Jehova’s wel. ‘Hallo?’ riep ik in het trapgat. Het licht moest hier toch echt nodig eens gemaakt worden. Een meisje met sluik bruin haar en een bleek spitsig gezichtje kwam naar boven lopen. Ze kon onmogelijk ouder dan zestien zijn. We stelden ons aan elkaar voor. ‘Wát gráppig’, zei ze gespeeld hysterisch. ‘Mijn broertje heet óók Kasper’. ‘Ja, het is een kleine wereld’, reageerde ik laconiek. ‘Wat een gezellige buurt is dit zeg, ik zou hier ook wel willen wonen’, zei ze vervolgens, alsof we al uren met elkaar in gesprek waren geweest en er weinig onderwerpen meer voor handen waren. Ik probeerde de Admiraal de Ruijterweg met nieuwe ogen te zien, maar kon er weinig gezelligs in ontdekken. ‘Waar woon jij dan?’ vroeg ik zonder enige interesse in mijn stem te veinzen. ‘Monnickendam’ zei het meisje verontschuldigend. Als ik om een praatje verlegen had gezeten zou ik vervolgens kunnen zeggen dat ik daar ook vandaan kwam. Maar zodirect ging ze weer zo stom met haar ogen rollen en ik wilde vooral dat ze zo snel mogelijk wegging. Ze verkocht vast geen zwavelstokjes, maar ze kwam hoe dan ook voor iets anders dan deze geforceerde small talk. Misschien verwachtte ze dat ik haar naar binnen zou uitnodigen en thee aanbieden, maar transacties van welke aard dan ook behoren nu eenmaal in de deuropening te geschieden.

Mail

‘Waar kom jij eigenlijk voor?’ vroeg ik toen maar om ter zake te komen. ‘Wel, heeft u ooit van Botswana gehoord?’ zei ze met trillende stem. Okay, nu was het tenminste duidelijk waar dit hele toneelspel omheen had gedraaid. Ze zou me zo vragen of ik mijn handtekening ergens neer wilde zetten en dan werd er vervolgens elke maand een bedrag van mijn rekening afgeschreven en folders met dankbaar kijkende negers door mijn brievenbus gegooid. ‘Het spijt me, maar ik laat Botswana vandaag even voor wat het is’ zei ik en wilde de deur dichtslaan. ‘Maar er staat nu een busje voor de deur!’ zei ze gehaast. ‘Dat busje gaat rechtstreeks naar Botswana, waar we de mensen gaan helpen. U krijgt een kwartier om al uw spullen in te pakken, u moet nu de keuze maken of u echt iets wilt veranderen of niet.’ Verbouwereerd keek ik het meisje aan. Was dit nou waar ik mijn hele leven zonder het te weten voor getraind was? Kwam het allemaal hierop aan? ‘Ik weet het niet zo goed,’ zei ik stamelend. ‘Het is me wel nogal een beslissing die ik hier moet maken.’ Even viel het stil tussen ons. Toen zei ze breed lachend: ‘Als hier écht zo’n busje stond zou ik het wel weten. Maar u kunt zeker wel iets betekenen.’ En toen haalde ze een formulier uit haar tas. ‘Als u hier tekent heeft een heel dorp voor een week te eten en dat kost u maar een euro per maand.’ Ik hoorde van alle kanten buren zich achter hun meubilair verschuilen, dit was een gehorig huis. ‘Het spijt me, het is nobel werk dat je doet, maar ik teken niets. Ik ben een egoïstische zak en die moeten er ook zijn. Prettig kennis te hebben gemaakt.’ Beteuterd liep het meisje de trap af.

Een paar uur later ging ik de deur uit om boodschappen te doen. Verderop in de straat herkende ik de houterige trompetstem van het meisje. Het klonk alsof ze weinig succes had in dit district. Waarom stuurden ze eigenlijk een minderjarig meisje uit Monnickendam naar de grote stad voor dit werk, met deze kou en rond een tijdstip dat de meeste mensen aan hun warme maaltijd zaten? Had ik haar niet teveel afgesnauwd? Zou iemand ook maar een handtekening hebben achtergelaten? Zou ze nu ontslagen worden? Ze had voor mij zo haar best gedaan, maar ik hoorde nu in haar stem dat ze het aan het opgeven was. Botswana kon me aan m’n reet roesten, maar ik wilde niet dat dit kind ongelukkig was. Toen ik terug kwam uit de supermarkt zag ik dat ze in een trapportaal zat, wezenloos haar folders doorkijkend. Zou ik haar alsnog naar binnen vragen voor een kop warme cacao of anijsmelk? Haar vertellen dat het leven meer waard was dan dit soort shitdagen deden vermoeden? Haar gedichten van Slauerhoff voorlezen en liederen van Nick Cave laten horen? Strak voor me uit kijkend liep ik langs haar heen.

Sindsdien heb ik vaak gedroomd dat ik samen met haar in het busje zat, op weg naar Botswana. We lachten naar elkaar, want we deelden nu een doel in ons leven. Badend in het zweet en met een verscheurend gevoel van schuld werd ik dan wakker, terwijl ik voor me haar levenloze lichaampje opgeknoopt aan een Monnickendamse plafondbalk zag bungelen. Toen ik haar deze week op een terrasje bij de Nieuwmarkt zag zitten herkende ik haar nauwelijks. Ze had make-up op haar gezicht en de slappe lach om het een of ander. Naast haar zat een gespierde jongen met een baseballpetje. Hij was aan het bier, zij aan de rosé. Het was een dag waarop de stad het leven leek te omarmen. Zij herkende mij wel. ‘Egoïstische zak!’ riep ze me na. De lente was weer begonnen.

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer