Asset 14

een liefdesgeschiedenis?

Dit verhaal werd vorig jaar gepubliceerd op hard//hoofd, wil je ook naar Parijs om een verhaal of artikel te schrijven? Het Vlaams-Nederlands Huis deBuren en de Stichting Biermans-Lapôtre roepen opnieuw jonge schrijvers op zich aan te melden voor een residentie in Parijs. Klik hier om de voorwaarden te lezen en je op te geven.

*

De cadenas d’amour werden een aantal jaar geleden voor het eerst gesignaleerd op de Pont des Arts, een voetgangersbrug die het Louvre met Saint-Germain des Prés verbindt. Rond dezelfde tijd deed dit fenomeen ook zijn intrede in andere wereldsteden. In Keulen is de Hohenzollernbrücke, een reusachtige spoorbrug over de Rijn, de afgelopen vijf jaar overladen met zeker meer dan tienduizend hangsloten. En in Moskou is het een traditie dat pasgetrouwde stellen een slot aan de Luzhkovbrug bevestigen om zo hun liefde te bezegelen. Deze brug raakte zo vol dat er nu speciale boomachtige sculpturen van metaal zijn geplaatst om de traditie te kunnen voortzetten.

Beeld: Groume

De wortels van deze internationale trend liggen niet in Parijs, maar in de Balkan. In het Servische Vrnjačka Banja bevindt zich de Most Ljubavi, beter bekend als 'Bridge of Love'. Volgens de overlevering werd ene Nada, schooljuf van beroep, vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog verliefd op een Servische officier genaamd Relja. Ze waren verloofd toen Relja naar het front in Griekenland werd gestuurd. Het Servische leger werd verslagen, maar Relja vond zijn geluk bij een dame uit Corfu. Hiermee kwam de relatie tussen Nada en Relja abrupt tot een einde. Nada kwam het liefdesverdriet nooit te boven en overleed niet veel later. Uit angst hun partner te verliezen begonnen jonge vrouwen uit het plaatsje hangsloten met hun naam en de naam van hun geliefde aan de brug te bevestigen waar Nada en Relja vroeger afspraken. Deels uit eerbetoon aan de gefnuikte liefdesgeschiedenis en deels om hun eigen relatie te beschermen tegen soortgelijk onheil.

De traditie verwaterde totdat dichteres Desanka Maksimović de legende aanstipte in haar gedicht Molitva za ljubav (letterlijk ‘Gebed voor de liefde’). Het blies het oude ritueel nieuw leven in. Sindsdien is het langzaamaan bekender geworden in binnen- en buitenland en recent als een ware hype overgewaaid naar steden als Brussel, Rome en Tallinn. De Parijzenaren konden uiteraard niet achterblijven.

Natuurlijk pikt de lokale economie in Parijs een graantje mee. Om de hoek van de smalle Pont de l'Archevêché vind je gegarandeerd een straatverkoper of kiosk die liefdesparen faciliteert. Geheel volgens Parijse traditie is een slotje voor een symbolisch, hoog bedrag te koop en bestaat de mogelijkheid om er direct iets in te laten graveren. De gemiddelde teksten komen niet verder dan x hartje y plus een datum: ‘Laurent & Isabelle, 1-6-2009’ of ‘M ♥ M 18-2-10’. Sommige stellen hebben zelf een permanent marker gekocht waarmee ze zich een grotere tekstuele bewegingsvrijheid verschaffen. Het resultaat overstijgt de gemiddelde tweet of sms nauwelijks in lengte of vindingrijkheid.

Ik zie de handeling live voor mijn neus gebeuren. Een bruid en bruidegom buigen zich op de dag van hun leven met een stift in de hand over een hangslot. Voorzien van een persoonlijke voetnoot wordt het aan de brug vastgemaakt. Er vindt druk overleg plaats over de beste plek. Men neemt samen een besluit, waarna de finale van dit eigentijdse ritueel volgt: de geliefden kieperen de sleutels over de schouder in de rivier. (Ik ontwaarde overigens ook een cijferslot met inscriptie aan de Pont de l'Archevêché, maar dat blijft toch een wat sneue uitzondering.)

Je zou het ritueel kunnen zien als trouwen voor beginners. Zowel toeristen als locals maken gretig gebruik van de mogelijkheid te wennen aan een symbolische verbintenis die eeuwigheid impliceert. Voor de één wordt de brug een bedevaartsoord, voor de ander blijft het bij een herinnering. Voor een enkeling gaat het zo fout in de liefde dat men zich genoodzaakt ziet ‘s nachts met een betonschaar of reservesleutel de relatie ook symbolisch te ontbinden.

Maar wat gebeurt er eigenlijk met de roestvrije slotjes van verbroken relaties? Al variëren de statistieken licht per land, als vuistregel geldt dat één op de drie huwelijken eindigt in een scheiding. De gemiddelde houdbaarheidsdatum van een huwelijk schommelt zo tussen de zeven en vijftien jaar. Dan gaat een hangslot langer mee. Zo kijk je met andere ogen naar de collectieve ode aan de liefde op de brug. Je zou ook kunnen zeggen dat het een monument is van een monogaam misverstand. Een slotje blijkt snel gekocht en eenvoudig in gebruik, maar het voert voor met name toeristen te ver om bij het stranden van relatie of huwelijk met een slijptol naar die ene brug in Parijs te gaan. Waarom zou je ook als je weet dat de kracht van liefde schuilt in de herinnering? Het meest geliefde Parijs is de stad die alleen nog in de hoofden van mensen bestaat.

In werkelijkheid worstelt Parijs met de liefde. De romantiek brengt nieuwe monumenten voort die het monumentale tarten. Dat de slotjes in Dublin onwenselijk waren en direct werden verwijderd is nog te begrijpen, maar van een stad die liefde predikt en exploiteert mag men een tolerante houding verwachten. Toch verdwenen in 2010 alle cadenas d’amour aan de Pont des Arts op raadselachtige wijze. Het stadsbestuur had kort daarvoor aangegeven zich te beraden op stappen tegen de love lock revolution. Van een verbod is het nog niet gekomen, maar de unieke verzameling namen en data is hoe dan ook verloren gegaan. Zoals bij een kerkhof dat men ruimt is er geen weg terug. Een wellicht troostrijke paradox is dat er nu relaties zijn die hierdoor de toegedichte eeuwigheid van een hangslot overleven. Parijs droomt hardop van liefde, maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Desondanks zullen de bruggen van Parijs gebukt blijven gaan onder het gewicht van de liefde.

(p.s. Droom je ook over een padlock aan een brug in Parijs? Pas op: de slotjes van geliefden en minnaars hebben aparte hangplekken. Ik zeg niet welke, maar waar het drukker is valt gemakkelijk te raden.)

Deze gastbijdrage werd geschreven door Nathan de Groot. Het essay is ontstaan op basis van een residentieproject van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren in samenwerking met de Stichting Biermans-Lapôtre.

Mail

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer