Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper vindt een vertrouwensband met zijn artsen belangrijk, maar over dokter Van Velzen heeft hij zijn twijfels." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper vindt een vertrouwensband met zijn artsen belangrijk, maar over dokter Van Velzen heeft hij zijn twijfels." />
nieuwsbrief
Asset 14

Oorsmeer [2]

Van Dokter Van Velzen had ik nooit gehoord, maar dat zei op zich niets. Elke keer dat ik een afspraak maakte bij mijn huisartsenpraktijk kwam ik weer bij iemand anders terecht. Een band opbouwen met je dokter is er op die manier niet bij. En dat terwijl die vertrouwensband mij zo essentieel lijkt, want het lichaam kent gevoelige kwesties. Zo had ik eens iets vreemds op mijn piemel zitten en kwam ik bij een tengere bleke vrouw die haar zondagen vast spendeerde aan het bakken van brood. Nadat ik haar een hand gegeven had, haalde ik zakelijk het geval uit mijn broek. ‘Zou u dat alstublieft weg kunnen doen?’ siste ze met rode konen. Enigszins beteuterd stopte ik hem terug. Ik dacht haar een plezier te zullen doen door meteen ter zake te komen, maar zij wilde dat ik eerst plaats nam op een stoel en haar mijn klachten vertelde. ‘Wel,’ zei ik, ‘ik vind het niet prettig om naar te kijken, ik word er onrustig van.’ Zij had dat duidelijk ook, want toen ik hem vervolgens alsnog mocht laten zien, brak het zweet bij haar uit. Ze bestudeerde het van alle kanten met één oog dicht en de ander samengeknepen, alsof ik een hologram tussen mijn benen had. ‘Het is een zeer ongebruikelijk dingetje, maar geheel ongevaarlijk,’ diagnosticeerde ze naar adem snakkend. Volgens mij wilde ze gewoon van mij en mijn piemel af zijn. Ik heb haar nooit meer teruggezien. Het dingetje zit er nog steeds.

Mail

Dokter Van Velzen zag eruit alsof hij uit een tv-serie was weggelopen. Hij was een mooie man, maar dat wist hij zelf ook. ‘Mijn rechteroor is mijn achilleshiel’, zei ik vriendelijk. ‘Ja ja, dat heb ik gehoord, iedereen heeft het erover,’ murmelde hij, terwijl hij een map doorbladerde. Ik glunderde. Blijkbaar waren mijn woorden niet tevergeefs geweest, de assistente had ze vast alleen genegeerd omdat ze zich overrompeld voelde. Dokter Van Velzen sloeg zijn map hard dicht. ‘Hier staat toch niets in,’ zei hij. Hij zei het zacht, maar het leek alsof hij schreeuwde. Toen verscheen er een lach op zijn gezicht. ‘Laat ik maar eens in dat oortje van jou kijken,’ sprak hij ondeugend en haalde de otoscoop uit zijn borstzak, om daar uitnodigend mee door de lucht te zwaaien. Toen hij zich over mij heen boog rook ik zijn aftershave, een melange van zeewind en sportauto. Ik hoopte dat hij mij zijn lucht niet hoorde opsnuiven. Hij porde het instrument heen en weer in mijn oorschelp. ‘Mmm, is dat alles?’ zei hij teleurgesteld. Ik wilde sorry zeggen, maar slikte het in.

Illustratie: Tejo Verstappen

Dokter Van Velzen liep terug naar zijn stoel. ‘Toegegeven, het is geen frisse boel daarbinnen, maar niets wat een beetje antibiotica niet zou kunnen verhelpen.’ Met een woeste hand schreef hij een recept uit en zei dat ik over twee weken maar terug moest komen. ‘Bent u er dan weer?’ vroeg ik. ‘Normaal zie ik hier steeds iemand anders, maar het lijkt me prettig als u er weer bent, dan kunt u de stand van zaken goed vergelijken.’ Van Velzen keek mij aan met een blik alsof ik net verteld had dat ik met zijn vrouw geslapen had. ‘Hoor ik nou goed dat je verkouden bent?’ sprak hij. Ik slikte. ‘Ja, het is de tijd van het jaar weer hè, ik....’ Maar de dokter liet mij m’n zin niet afmaken. ‘Je zit van alle kanten dicht jongen, ik hoop maar voor je dat je niet claustrofobisch bent.’ Het klonk als een dreigement. Ik wilde er alles aan doen om de dokter trots te maken, maar ik wist niet wat hij wilde.

De daaropvolgende twee weken moest ik driemaal daags een vloeistof in mijn oor druppelen en dan een hele poos mijn hoofd schuin houden, zodat het vocht er niet uitliep. Het jeukte enorm, maar ik wist dat ik er niet aan mocht zitten. Het enige dat mij deze martelingen deed overleven was het vooruitzicht dat binnenkort van het ene op het andere moment mijn oor herboren zou worden, zich openend met een plopje, sprankelend van vrijheid, alle geluiden van de wereld in zich op slurpend. Dat moment kwam echter niet. Mijn oor genas geleidelijk. Zo geleidelijk dat ik pas de ochtend dat ik weer naar de dokter moest bedacht dat hij het misschien wel deed zoals het hoorde. Het was teleurstellend hoe normaal het eigenlijk voelde weer in balans te zijn.

‘Dit trommelvlies is een juweeltje,’ sprak Van Velzen verlekkerd, ‘het glimt helemaal’. ‘Ja, ik ben er ook heel blij mee,’ zei ik. Toen kwam de arts in opleiding binnenlopen, de vrouw die zo breed gelachen had om mijn oor vol water. Ze leek mij niet te herkennen, of had geen zin om te groeten. ‘Olaf, ik moet echt even luchten hoor’, sprak zij over mijn hoofd. ‘Mevrouw Speer begint gewoon weer over die uitslagen die verwisseld waren, gek word ik ervan.’ ‘Gewoon negeren, die kreupele hoer,’ zei Dokter Van Velzen afwezig. 'Of stuur anders Fatima erop af, we hebben haar voor dat soort gevallen.' Ik wist niet goed of ik op moest staan en weg moest lopen, of wachten tot dit gesprek afgelopen was. ‘Kom,’ zei Dokter Van Velzen tegen de arts in opleiding, ‘laten we zo even paffen, ik heb tien minuten vrij.’ Daarna klopt hij me op de schouder. ‘Hopelijk tot nooit meer ziens,’ zei hij bemoedigend. En eindelijk voelde ik mij echt genezen. Ik wist dat mijn oor slechts een aflevering was geweest uit een nooit eindigende soapopera waar ik voor de rest niets mee te maken had, maar mijn oor was weer van mij.

The End

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer