nieuwsbrief
Asset 14

Ik sta op zich wel open voor de liefde

De Vlaamse theatermaakster Julie Cafmeyer heeft genoeg van oppervlakkige lust. In deze nieuwe serie gaat ze schaamteloos op zoek naar de liefde. Daarbij spaart ze niemand, ook zichzelf niet.

Mail

Ik was die nacht in een Antwerps café en voelde me onverschillig. Ik staarde naar mijn ex-minnaar die met zijn nieuwe verovering stond te pronken, ik voerde een paar matig interessante gesprekken met matig mooie mannen en hield oogcontact dat niet langer duurde dan de gebruikelijke drie seconden.

Ik hou wel van mijn koele zelf. Het overvalt me soms, een gebrek aan begeerte of lust. Met dat laatste heb ik het sowieso gehad. Ik heb al in genoeg vreemde bedden gelegen om te weten dat je via die weg niet tot genegenheid of verrijking komt, en al zeker niet tot liefde. Ja, ik durf het gerust toe te geven: ik sta op zich wel open voor de liefde.

Als ik mezelf die nacht in een paar woorden zou omschrijven: alles onder controle. "Wat drink je van me?" vroeg een vreemde man me net voor sluitingstijd aan de bar. "Cava", zei ik. Hij bestelde een whisky-cola voor zichzelf en een cava voor mij. "Fuck", zei ik, "als ik had geweten dat jij whisky zou bestellen, had ik gin gevraagd. Ik heb de gewoonte om steeds lager te mikken dan wat ik eigenlijk wil. Waarom eigenlijk? Uit beleefdheid denk ik."

Hij zei: "Als jij gin wilt, krijg je gin." Ik vond dat een hoopvol aanbod. Daarna ging het snel. Al na tien minuten probeerde hij me te kussen, volhardend gebood ik hem "nu nog niet" en na twintig minuten volgde ik hem naar zijn appartement ergens in de Jodenbuurt.

De platenspeler draaide The Prisoner van Gil Scot-Heron en mijn onverschilligheid veranderde in lust. Hij kleedde me uit en legde me zachtjes op zijn bed. Tijdens het vrijen moest ik huilen.
"Waarom huil je nu?" vroeg hij.
"Ik weet het niet" zei ik en ik denk dat dat een eerlijk antwoord was.

Overal ben ik op zoek naar grootse daden en hoge doelen. En misschien word ik daar zo moe van dat ik me keer op keer binnenloods op onbekend terrein. Geloof je dat een mens in staat is om kaders te scheppen waar datgene wat hij echt wil simpelweg niet kan ontstaan?

Illustratie: Erik Wallert

Maar goed, er rolden tranen van mijn wangen en ik strompelde naar de badkamer. Ik passeerde de veranda waar een klein Boeddhabeeld stond. Het beeld keek mij zacht en bemoedigend aan maar negeerde me verder volledig. Terug in bed trok ik het witte donsdeken over mij en lachte ik excuserend naar de man die ik niet kende. Hij lachte verlegen terug. "En nu nooit meer wakker worden" dacht ik en viel in slaap.

Mijn vriendelijk verzoek tot sterven werd niet verhoord. De zon kwam op, we stonden op en dronken thee op zijn terras. We zwegen. Ik wilde een Franse filosoof citeren maar bedacht me dat het beter was om eerst vanuit mezelf te spreken. Ik ga benoemen dat ik weende omdat ik plots door een nachtelijke leegte werd overvallen, een gevoel dat er iets ontbreekt, maar dat ik normaal gezien gemakkelijk in de omgang ben. En welbespraakt ben en humor heb. Ja humor heb ik ook. En discipline natuurlijk.

Iedereen weet: om echt tot iets te komen heb je discipline nodig. En de tijd nemen. Zachtjes aan. Dus misschien moeten we een ander kader scheppen. Dan kan ik iets over mijn leven vertellen en jij over dat van jou. En misschien komen we dan tot… Ja tot wat eigenlijk? Ik kan even niet op het woord komen. Maar wat maakt het uit? Het is maar een woord, hier liggen zoveel mogelijkheden voorbij de woorden, lieve, mooie, onbekende man.

"Mooi glas", zei ik.

Stilte

"Vind je dat? Ik vind het een mottig glas", antwoordde hij.

Aan de overkant van de straat slenterde een mollig meisje in een grijs schooluniform voorbij. Ze keek een beetje scheel. Haar rugzak was te zwaar en hing scheef op haar rug. De eerste schooldag had haar zichtbaar veel moeite gekost. Hoewel de aanblik van een wanhopige medemens troostrijk kan zijn, voelde ik een sterke drang om haar hoofd op mijn schoot te nemen en haar zachtjes toe te fluisteren: "Stil maar, lief, lelijk meisje, alles komt goed en vergeet niet: la définition du Beau est facile: il est ce qui désespère. Dat komt niet van mij hoor, maar van de Franse filosoof Valéry."

Ik stond op en zei dat ik mijn spullen in de badkamer ging halen. Met een pot lenzenvloeistof stond ik in de hal. "Hoe lang draag je al lenzen?" vroeg hij. Ik zou zweren dat er ondanks deze banale vraag nog hoop in de lucht hing, en humor, tonnen vol zelfspot, maar dat alles lag om de één of andere reden net buiten handbereik. Ik antwoordde: "Dat zal nu toch al zeker drie jaar zijn dat ik lenzen draag."

Toen ik zijn huis verliet zei hij, "succes nog met alles wat je doet", en keek mij zacht en bemoedigend aan.

Julie Cafmeyer

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer