Asset 14

Hoop dat je het niet erg vindt dat je nu niet meer bestaat

Mirthe vindt het niet erg dat ze niet meer bestaat.
‘Zo gaan die dingen nu eenmaal in de literatuur,’ zegt ze. ‘Het ene moment besta je en het volgende moment heb je nooit bestaan. Waar het om gaat is of je bijdraagt aan het grotere verhaal.’
‘En dat deed jij duidelijk niet,’ vul ik haar opgelucht aan. ‘Je vormde onnodig ballast.’
Uit de woonkamer klinkt het kabaal van haar zoon Jurriaan en mijn dochter Annika. Ze doen alsof ze indianen zijn, ook die bestaan bijna niet meer. De zon straalt op het marmeren aanrecht.
‘En echt een belangrijke rol speelde je toch al niet bepaald. Je viel vrij gemakkelijk te verwijderen.’
‘Nou, dan zal het vast ook niemand opvallen dat ik ooit bestond,’ stelt Mirthe vast terwijl ze de pasta afgiet.
‘De lezers die jou niet kenden sowieso niet. Maar vrienden zouden nu wel kunnen denken dat jij Zwaan bent.’
Mirthe draait zich om en lacht vol ongeloof.
‘Waarom dat? Ik lijk toch helemaal niet op Zwaan?’
‘Nee, niet bepaald. Maar zij is nu wel de moeder van jouw kind.’

Jurriaan is de naam die ik voor het zoontje van Mirthe en Joachim bedacht heb. Mijn eindredacteur vond dat ik hem in mijn boek een jaar jonger moest maken, omdat het anders ongeloofwaardig zou zijn dat hij zo gauw geboren was nadat Zwaan en Joachim voor het eerst een nacht met elkaar hadden doorgehaald. Zowel in het echt als in het boek, kenden deze twee vrienden van mij elkaar slechts oppervlakkig. Totdat ik ze met elkaar achterliet in de bruine kroeg. Hun nacht had ik puur vriendschappelijk bedoeld, maar de eindredacteur stelde dat de lezer dit zonder meer romantisch zou interpreteren. Aangezien er van romantiek niet gauw genoeg kan zijn in een boek, leek het mij wel prima dat zo te laten. En als ik dan toch al met de realiteit aan het stoeien was, kon ik die twee vrienden toch net zo goed samen een kind laten krijgen? Aan het reeds geschreven latere hoofdstuk over de relatiebreuk tussen Mirthe en Joachim hoefde niet veel veranderd te worden, behalve dan dat ik met control-f alle Mirthes verving door Zwanen.

Het leek me wel zo netjes om alle betrokkenen - voordat het boek uit zou komen - even op de hoogte te stellen van hun relationele dan wel existentiële veranderingen. Zwaan vond het komisch, ze had nooit bedacht zo weinig te hoeven doen voor het krijgen van een kind. Joachim leek er meer mee in zijn maag te zitten dat hij nu opeens postbode was.
‘Welke wijk doe jij eigenlijk?’ had de andere Joachim aan hem gevraagd toen ze elkaar tegenkwamen op een feest.
‘Wijk? Wat bedoel je met ‘wijk’?’ vroeg Joachim 1 aan Joachim 2.
Pas na een tijd - zo heb ik mij laten vertellen, want ik was zelf niet op dat feest - kwamen ze erachter dat ze dezelfde persoon waren. Ze waren door mij samengevoegd, om het aantal randpersonages miniem te houden.

‘Het doet er niet toe wie er bij de post werkt en wie niet,’ legde ik uit, toen ik ze een week na het feest bij elkaar geroepen had om verheldering te brengen.
‘Nou, ik zou nooit postbode worden hoor,’ grinnikte Joachim 1.
‘Waarom niet?’ vroeg Joachim 2. ‘Het is anders een zeer eerzaam beroep.’
‘Voor het verhaal maakt het niet uit,’ kwam ik tussenbeide. ‘Het boek gaat over mij en Annika. De rest, dat zijn maar details.’
‘Ach man, ik vind het niet bepaald een detail dat ik nu opeens een kind met Zwaan heb,’ zei Joachim 1.
‘Heb jij een kind met Zwaan?!’ riep Joachim 2 - de postbode - onthutst.
‘Dat heeft hij allemaal bedacht,’ zei Joachim 1 - de vader van Jurriaan - terwijl hij zijn schouders ophaalde.
‘En Mirthe dan?’ vroeg Joachim 2.
‘Die bestaat niet meer,’ mompelde ik verontschuldigend.

dag mirthe hh

‘Hoop dat je het niet erg vindt dat je nu niet meer bestaat,’ was wat ik Mirthe had gemaild. Ik ging ervan uit dat ze het wel zou begrijpen, aangezien zij ook literair actief was. Toch was ik gespannen voor haar reactie. Zou zij zich niet wat tekort gedaan voelen door uitgewist te zijn? Gelukkig schreef ze dat ze uit naam van mijn boek ‘met liefde verdween’ en nodigde ze Annika en mij meteen maar uit om te komen eten.

Hoe lang ik naar de lege plek achter het marmeren aanrecht heb staan staren weet ik niet, maar als het gepruttel tot mij doordringt besluit ik het vuur maar uit te zetten. Ik meng de saus door de pasta, zet de pan op tafel en roep naar de indianen dat we gaan eten. Ik schep ze op en vul dan mijn eigen bord.
‘Willen jullie iets te drinken erbij?’ vraag ik.
‘Water,’ zegt Jurriaan.
‘Ik ook,’ zegt Annika.
Nou, dat is makkelijk.
De deurbel gaat. Het is Zwaan.
‘Hé, ik dacht dat Jurriaan vandaag door Joachim opgehaald zou worden?’
‘Hij heeft een extra postwijk vandaag,’ zegt Zwaan. ‘En ik had het juist rustig, dus we hebben gewisseld.’
Zwaan eet ook een bordje mee. Dan kijk ik of er in de koelkast een toetje ligt. Ik vul bakjes met yoghurt en roer er pruimenjam doorheen. Niemand vindt het lekker.
‘We moeten echt weg,’ zegt Zwaan. ‘Anders valt Jurriaan achterop de fiets in slaap. Maar laten we snel weer afspreken.’
Nadat ik ze uitgelaten heb doe ik de afwas, terwijl Annika de verentooien opruimt. Daarna gaan ook wij naar huis.

Onderweg bekruipt mij het gevoel dat er iets veranderd is, dat er een spel is gespeeld met grote gevolgen. Daarna verdwijnt dat gevoel weer net zo abrupt. Alles is zoals het is, niks is zoals het zou moeten zijn. Het leven hangt van willekeur aan elkaar en ook al probeert een schrijver daar een zekere noodzakelijkheid in aan te brengen, zijn de keuzes om tot die noodzakelijkheid te komen op zichzelf weer vrij betrekkelijk.

‘Vond je het een leuke dag?’ vraag ik Annika als ik haar toestop.
‘Wat hebben we ook alweer gedaan?’
Mijn mond opent zich om iets te zeggen, maar ik zie dan dat ze al half in slaap is.
Ik loop naar de keukentafel, pak een fles wijn en open mijn laptop om voor een laatste keer de proefdruk na te lopen. Hopelijk klopt alles in mijn boek.

-

Benieuwd hoe Zwaan en de Joachims uiteindelijk in het boek terechtgekomen zijn? En toen kwam Annika is vanaf deze week te koop!

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
Lees meer

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer