Asset 14

Argo

Een Hollywoodproductie over een CIA-operatie waarin een nep-Hollywoodproductie opgezet wordt zodat zes Amerikanen uit Teheran geëxfiltreerd kunnen worden. Eind jaren zeventig komen zes medewerkers van de Amerikaanse ambassade in Iran vast te zitten in het huis van de Canadese ambassadeur. Buiten is een revolutie aan de gang, een kolkende menigte staat klaar om elke Amerikaan die ze vindt op te knopen aan de hoogste hijskraan. Gelukkig is Ben Affleck (Tony Mendez, uh) daar om ze te redden - en zichzelf op de borst te kloppen.

Noor: Ik zat op het puntje van mijn stoel, met zweet onder de oksels. Maar wat is die Ben Affleck toch een saaie, fletse acteur. Dat was de grootste misser voor mij. Al is het natuurlijk wel handig om als geheimagent ongeveer nul emoties te hebben. Nu ik erover nadenk is de rest eigenlijk ook best flets.

Philip: De rest van de acteurs?

Noor: Nee, de hele film. Rete-spannend, en tegelijk best wel slecht.

Philip: Oké, Affleck is een matig acteur, ook in deze film. Maar als regisseur heeft hij me verrast. Sterk begin. Dat houdt 'ie niet tot het einde vast, maar zoals je zelf zegt is Argo ‘rete-spannend’. Wat mij betreft: missie geslaagd.

Brankele: Ho ho ho, even dimmen. Spannend, prima, maar je wist wel al precies hoe het af zou lopen. Halverwege begon ik me te realiseren dat ik naar een Amerikaanse propagandafilm zat te kijken. Voortgetrokken door meneer de regisseur die slechts één bepaald ernstig Botox-hoofd lijkt te kennen. Een Botox-hoofd gevuld met gebleekte tanden en ondersteund door een compleet geript lijf. Slechte setdressing, zeg ik dan.

Philip: Affleck wilde in eerste instantie Brad Pitt voor die rol. Affleck, Pitt, toch gek als je weet dat Tony Mendez in ‘t echt een kleine Latino is.

Brankele: Jezus, dan heeft Ben voor die rol niet eens dat semi-intellectuele regisseursbaardje willen afscheren om op z’n minst op z’n personage te lijken!

Noor: Maar Brad, die wel een fantastische acteur is (en heel lekker, uiteraard), wilde natuurlijk niet een karakter spelen waar niemand ook maar iets voor voelt. Dat vond ik echt een groot gebrek, je leefde totaal niet mee met wie dan ook. En if they don’t care, I don’t care. De ijdelheid van Ben, want hij wilde natuurlijk vooral zelf graag de hoofdrol spelen, zit Argo in de weg.

Brankele: Wat de film in de weg zit is dat de CIA hem heeft geproduceerd. Daar verdenk ik ze echt van. Het zou best kunnen - dat de rollen uit de film zijn omgedraaid: de CIA support stiekem een Hollywood-productie die gaat over hoe een CIA-operatie een Hollywood-productie gebruikt. Hij komt wel heel toevallig in een tijd dat er wat schermutselingen zijn tussen Iran en de VS, dus de Iraniërs als barbaarse martelaars met GROTE BAARDEN en BOZE V-WENKBRAUWEN laten zien en zo lekker pathetisch zieltjeswinnen komt ze wel goed uit. Ik heb nog heel aandachtig naar de kleine letters gekeken, maar zag geen ‘Special thanks to David Petraeus (ex-CEO CIA)’ staan.

Philip: Ik ben juist benieuwd waarom dit verhaal niet eerder is opgepakt door Hollywood. Operation Houseguests is in 1997 door President Clinton vrijgegeven, waarom dan nu pas die verfilming? De verhouding met Iran is al jaren slecht. Ik vond Argo in ieder geval geen propaganda. Onhandig op sommige momenten, ja. Propaganda, nee.

Brankele: Wha...?

Philip: Waarom zouden ze anders beginnen met een voice-over waarin uitgelegd wordt dat de VS die hele netelige situatie aan zichzelf te danken heeft. Bovendien wordt ook letterlijk gezegd dat de CIA fouten heeft gemaakt.

Noor: Voice-overs zijn helemaal niet slecht, vaak juist mooi. Maar in deze film wordt het raar gebruikt, alleen in het begin om heel veel ingewikkelde informatie heel snel te geven, en vervolgens komt het geen een keer terug. Terwijl op het einde weer achtergrondinformatie wordt gegeven, maar dan kiezen ze ervoor om dat via tekst te doen. Hallo, eenheid?

Brankele: En dan is het opeens alleen maar informatie over onze held Tony Mendez en z’n medaille, want daar gaat het in American Dream-land immers allemaal om. Wat kan mij het schelen waar die kerel nu woont, waar bleef de informatie over hoe het daarna is afgelopen met de Iraniërs, de sjah, en eventueel zelfs een link naar de huidige situatie - hoe die heeft kunnen ontstaan? Als ze echt een objectieve film hadden willen maken hadden ze juist dit moment aan moeten grijpen om de internationale betrekkingen een lekker stukje duiding mee te geven. Naar het publiek toe.

Philip: Maar Argo heeft helemaal niet de intentie om objectief te zijn! Voor een Hollywoodfilm is ‘ie juist erg gematigd. Affleck is duidelijk pro-Carter, en die inserts van oude televisiebeelden van belaagde Iraniërs in Amerika die hun woede voor de camera ventileren vond ik persoonlijk heel geslaagd. Het liet zien dat volkswoede in beide landen erg op elkaar lijkt.

Noor: Philip heeft gelijk, ik heb nergens gemerkt dat ze objectief zouden willen zijn. Maar die inserts, daar kijk je zo overheen. En daarna is het wel twee uur lang de Amerikaans helden die proberen te ontsnappen aan heel boos-kijkende, hard-schreeuwende, zwetende, Iraniërs. Er zat zelfs een politiek-correcte knuffel-islamiet in: Sahar (!), de schoonmaakster die de Amerikanen niet verraadt. ‘Wij (de Amerikaanse filmmakers) denken heus niet dat alle Iraniërs slecht zijn hoor, kijk maar, er doet er eentje een goede daad’.

Brankele: Haha, ja, en dan vlucht ze naar Irak, waar ze waarschijnlijk alsnog door Amerikaans vuur later zichzelf of haar kinderen zal verliezen. Ironisch.

Noor: Brankele is zo boos omdat Argo heel willekeurig gebruik maakt van een persoonlijke verhaallijn (man heeft pauze met vrouw en mist zoontje), en dit totaal niet goed uitwerkt - namelijk heel clichématig, makkelijk en nutteloos. En dan op het einde verwacht Affleck dat we allemaal ontroerd zijn als hij zijn kind en vrouw weer in zijn armen sluit. Dat gaat zomaar niet.

Brankele: Nee, dat gaat niet, en dat zwakte het verhaal ook alleen maar af. Sowieso was dat einde echt om te kotsen zo Amerikaans. Dat out-of-focus-shot als-ie de veranda van z’n vrouwtje-met-wie-het-onverwachts-toch-weer-goedkomt oploopt! Die muziek! Het had me niet verbaasd als The Star-Spangled Banner opeens had geklonken.

Philip: Wat zijn jullie kritisch! Dit is licht vermaak. Binnenkort mogen jullie weer gedeprimeerd, maar diep geroerd praten over Haneke.

Brankele: Argh, go fuck yourself, Philip.

Philip: ...

Mail

Redactie

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer