Asset 14

Verrassingsfalen

De juten tas zit weer over mijn hoofd. Het is een flauwe grap, maar voor een fractie van een seconde zullen mijn vrienden geloven dat ik de gehele route zo gelopen heb, zonder een steek te kunnen zien, constant overal tegenop botsend. Dat zal dan ook meteen verklaren waarom ik er zo belachelijk lang over deed. De werkelijke reden voor mijn vertraging is dat mijn telefoon uitviel op het moment dat ik wilde kijken waar ik mij in godsnaam bevond. Zonder richtingaanwijzer ben ik gehandicapt, ook in het centrum van de stad waar ik inmiddels een derde van mijn leven woon. Mijn vrienden zitten nu al bijna een uur op mij te wachten, terwijl het café op een steenworp afstand blijkt te zijn van de plek waar ik de auto werd uitgegooid. Toen ik de tas van mijn hoofd haalde, scheurde dat voertuig alweer de hoek om. Aan mijn linkerarm hing een ballon met een kaartje eraan, en die ballon hangt daar nog steeds. Op het kaartje staat het adres van het café waar ik nu naar binnen loop. Mijn verschijning zal gegarandeerd voor grote hilariteit zorgen.

Natuurlijk kan een vrijgezellenfeest nooit een volstrekte verrassing zijn, als je weet dat je gaat trouwen. Toch vond ik het jammer dat Erwins moeder, toen ik haar tegenkwam in de reformwinkel, de precieze datum verklapte. Ik smeekte haar om haar zoon niet te laten weten dat ik het wist. Op die manier kon ik tenminste nog geloofwaardig verrast doen. Wel mailde ik hem diezelfde avond een lijst met namen die, mocht hij iets gaan organiseren – ‘‘wat natuurlijk absoluut niet hoefde, doe niet zo gek zeg, maar je wist het maar nooit’’ - mijns inziens niet mochten ontbreken.

‘‘Ga toch lekker met Oene biertjes drinken,’’ had mijn verloofde gezegd, ‘‘het zal je goed doen.’’
‘‘Nee, ik sms hem dat ik niet kan,’’ zuchtte ik. ‘‘Ik wil fris zijn voor morgen.’’
‘‘Voor morgen?’’
‘‘Ja, dan is toch mijn vrijgezellenfeest. Bovendien staat Oene ook op mijn lijst. Ik ben bang dat hij zich verspreekt als hij een glas te veel op heeft. En dan moet ik doen alsof ik niet weet wat ik niet mag weten, en dan tegen hem zeggen dat ik evengoed wil doen alsof ik het niet weet, terwijl ik dat sowieso al wist. Wat hij dan misschien ook moet weten, want dan is het minder erg dat ik het van hem weet.’’
‘‘Je maakt je echt te druk schat, ga nou maar gewoon.’’
‘‘Maar heb je dan geen zin om samen een fles wijn te drinken en een serie te kijken? Want morgenavond ben ik er natuurlijk ook al niet.’’
‘‘Nee, ik wil geen serie kijken, ik heb van alles te doen.’’
‘‘Waarom wil je me zo graag weghebben? Vind je mij stom? Wil je nog wel met me trouwen dan?’’
‘‘Godverdomme Kasper, je fucking hengstenbal, ze waren erachter gekomen dat je ervan wist en hebben het daarom een dag vervroegd om het toch nog een verrassing te laten zijn. Maar jij weet het weer voor jezelf te verpesten.’’

Illustratie: Gino Bud Hoiting

Er waren geen bekenden in het café. Ik zat op het terras en lurkte aan mijn bier, te wachten tot wat er komen zou gaan. Vol verwachting klopte mijn hart. Ik was een half uur te laat gekomen, het zou immers wel heel verdacht zijn als ik opeens op tijd zou zijn. Dan wisten zij natuurlijk meteen dat ik het wist. En misschien wisten zij dat nu ook wel, maar ze wisten niet of ik wist dat zij dat wisten. Was dat iets wat ik zou moeten weten?

Doodenge draaiorgelklanken kwamen steeds dichterbij. Een auto remde met piepende banden. Achter het stuur zat een figuur met een clownsmasker. Hij had demonische ogen en een misselijkmakende grijns. Twee andere figuren met identieke maskers stapten uit, eentje pakte me bij m’n arm en gromde ‘‘meekomen’’. Ik zag aan zijn jas dat het Peter was. Toch leuk dat hij zo’n belangrijke rol toebedeeld had gekregen, want zijn naam stond helemaal onderaan mijn lijst. Het zou natuurlijk wel erg onrealistisch zijn als ik meteen mee zou geven. Ik balde mijn vuist en stompte hem op z’n rubberen neus. ‘‘Verdomme man!’’ kermde Peter en er druppelde een straal bloed van onder zijn masker. ‘‘Kan jij eens een keer niet ingewikkeld doen?’’ siste de andere clown in mijn oor. Dat moest Erwin zijn, of Oene. Ik liet mij de achterbank op trappen, de tas werd over mijn hoofd getrokken en de auto scheurde weg.

En nu sta ik hier in het café met de tas over mijn hoofd. Ik wacht tot het gelach en geroep van al mijn manvrienden gaat beginnen. In mijn hoofd loop ik nog eens alle namen af van mijn lijst. De stemmen die ik nu hoor kan ik helemaal niet thuisbrengen. Terwijl langzaam tot mij doordringt dat ik tussen onbekende mensen sta met een ballon aan mijn arm en een tas over mijn hoofd, vraag ik me af of er nou alweer iets is mislukt, of dat op een bepaalde manier juist alles volgens plan verloopt.

Dit artikel verscheen in het kader van onze faalweek

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer