Journalist Seije Slager over het Zwitserse verbod op minaretten en Hoofddorp, de hel op aarde." /> Journalist Seije Slager over het Zwitserse verbod op minaretten en Hoofddorp, de hel op aarde." />
nieuwsbrief
Asset 14

Een minaret in Hoofddorp

Minaret

Mail

Als ik Zwitser was, en ik mocht per referendum iets verbieden, dan wist ik het wel. Reclames met paarse koeien bijvoorbeeld. Après-ski hits. De stad Genève. En natuurlijk Swatch, het bedrijf dat de wereld eerst opzadelde met geinig gedesignde neongroene horloges, daarna met geinig gedesignde neongroene Smart-autootjes, en nu ongetwijfeld in het diepste geheim werkt aan geinig gedesignde neongroene broodroosters, cavia’s of kerncentrales.

Maar nee, deze week besloten de Zwitsers om per referendum minaretten te verbieden.

Tja, dat kan ook. Maar als je dan toch bezig bent, waarom dan niet gelijk de hele Islam verbieden? Wilden de Zwitsers alleen een beetje pesten? Of waren ze toch bang voor de imagoschade die zo’n draconische maatregel zou veroorzaken?

Ik vrees dat het simpeler ligt. Waarschijnlijk dachten de Zwitsers helemaal niet zo ver door, en verkeerden ze in de veronderstelling dat het hele gedoe met die Islam zo voorbij zou zijn, als je het bijbehorende clichébeeld, de minaretten, maar gewoon uit je gezichtsveld bant.

Zwitserland hangt zelf namelijk van de clichés aan elkaar. Jodelen, chocola, edelweiss, koekoeksklokken, zakmessen, besneeuwde bergtoppen, gatenkaas, de lijst is schier eindeloos. Andere landen hebben ook clichés, maar dat zijn inderdaad clichés. Als je zo’n land bezoekt, en je praat met de mensen, dan kom je er al vrij snel achter dat het in werkelijkheid allemaal stukken genuanceerder ligt.

Als je Zwitserland bezoekt, en je probeert met de mensen te praten, dan kom je er al vrij snel achter dat dat niet lukt. Je zit bijvoorbeeld in een café, en je bestelt iets. De serveerster laat niet merken dat ze je gehoord heeft en vervolgt zwijgend haar weg. Na geruime tijd komt ze terug en kwakt liefdeloos een inmiddels lauwe koffie op tafel. Bij het afrekenen probeer je haar met een royale fooi uit de tent te lokken, maar ze blijft met holle ogen langs je heen staren.

Zwitserland is een land zonder ziel, dat bestaat bij gratie van zijn clichés. Wie voorbij die clichés probeert te kijken, stuit slechts op stuursheid, chagrijn, en stug volgehouden stilzwijgen. Verder niets. Het zou dan ook gratuit zijn om naar aanleiding van die minarettenkwestie een toeristische boycot af te kondigen; je kwam er toch al niet voor je lol.

Maar soms word je door omstandigheden gedwongen om plekken te bezoeken die je eigenlijk liever mijdt. Daar moet je pragmatisch in zijn. Zo speurde ik deze week Marktplaats af, op zoek naar benodigdheden voor een sinterklaassurprise. Die bleken in Hoofddorp te koop.

Zwitserland is een land zonder ziel, maar Hoofddorp is de hel op aarde. Hoofddorp beseft dat zelf ook, is daar begrijpelijkerwijs niet trots op, en probeert bezoekers dus te ontmoedigen om het dorp te bezoeken. Daarom heeft Hoofddorp een snelweg rondom het treinstation aangelegd, die naar de lieflijke naam Van Heuven Goedhartlaan luistert, maar alleen met gevaar voor eigen leven is over te steken.

Nadat ik die eerste beproeving had doorstaan, belandde ik in de wijk ‘Graan voor Visch’, waar de surprisebenodigdheden op mij lagen te wachten. Eendere jarentachtigwoningen met aangeharkte tuintjes, en Opels voor de deur. Een verstild tableau, badend in naargeestig helwit lantaarnlicht, waarschijnlijk bedoeld om hangjongeren te ontmoedigen in hun hanggedrag. Maar er waren geen hangjongeren, er was om acht uur ’s avonds helemaal niemand meer op straat. Behalve één auto, die boos naar me toeterde omdat ik niet op de stoep liep.

Aha, denkt u nu, een hautaine intellectueel, die lekker voorspelbaar schampert over oprecht kleinburgerlijk woongenot. Maar geloof mij, in Hoofddorp maken ze het echt bont met hun hang naar eenvormigheid. Niet alleen de wijk heet namelijk Graan voor Visch, alle straten in de wijk heten ook Graan voor Visch. Op zoek naar huisnummer zestienduizendzoveel verdwaalde ik een paar keer, en werd het mij steeds kwader te moede.

Tot ik op een hoek een kerk met een kerktoren zag, opgetrokken uit dezelfde bleke nieuwbouwbakstenen als de rest van de wijk. Ik liep er naartoe. De kerk bleek Ar-Rahman te heten. Het was geen kerk, het was een moskee in schutkleuren. En de kerktoren was een verhollandste minaret.

Geniaal. Als Geert Wilders in Nederland de minaretten zou willen afbreken, moet hij ook deze minaret afbreken. En dan treft hij kleinburgerlijk Nederland precies in het hart, in de architectuur van de wijk Graan voor Visch in Hoofddorp. Ik vermoed dat hij daarvoor terugschrikt.

Terwijl ik vanuit de trein Hoofddorp weer in de verte zie verdwijnen, weet ik het ineens. Geinig gedesignde neongroene minaretten. Dan wordt het toch nog gezellig in Zwitserland.

Seije Slager (1977) is in het dagelijks leven journalist voor Trouw. Hij schrijft daarnaast ook wel eens dingen die niet direct geschikt zijn voor de krant. Die draagt hij dan voor aan zijn kat IQ, of hij zoekt andere kanalen om het geschrevene wereldkundig te maken.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer