Kasper besluit zich in te zetten voor de buurt en helpt om de 'weesfietsen' te tellen." /> Kasper besluit zich in te zetten voor de buurt en helpt om de 'weesfietsen' te tellen." />
Asset 14

De schouw

Al vier jaar woon ik waar ik woon, maar dat is toch nooit meer geweest dan de plek waar mijn huis staat. Ik heb vrienden in de Watergraafsmeer, Slotervaart en Zeeburg, werk in Oud-Zuid en ga uit in het Centrum. Mijn directe buren ken ik weliswaar vrij redelijk en natuurlijk de Turkse pizzabakkers op de hoek en de Chinese snackbardame even verderop en dan nog die jongen van de videotheek die altijd vindt dat ik betere films zou kunnen huren. Maar echt een ‘buurtgevoel’ heb ik hier niet. Ook nooit speciaal behoefte aan gehad. Tot ik de briefjes zag hangen.

De briefjes hingen voor ramen waar ik langs liep. Waar liep ik naartoe? Waar liep ik van weg? Op Hemelvaartsdag om half acht verzamelen voor de kerk en dan zwerffietsen tellen, daar kwam de boodschap op neer. Natuurlijk had ook ik last van het chronisch gebrek aan parkeerplekken voor mijn stalen ros. Vaak waren mijn fietstochten korter dan mijn zoektochten, maar daar was ik in de loop van de jaren qua tijdsmanagement rekening mee gaan houden. Toch was het aanbrengen van verbetering in deze situatie niet voor mij de hoofdreden om mij bij de buurtschouw aan te sluiten. Nee, ik was nieuwsgierig naar dat vermeende buurtgevoel. Had ik echt iets gemist wat ik nooit gemist had? Begon het gemis bij de realisatie van een gebrek? Mijn woonplek was nooit meer geweest dan een tussenstation, maar wellicht kon het zoveel meer zijn. Ik moest participeren en zou dan kunnen aarden. De briefjes leken door een hogere orde voor mijn ogen te zijn geplakt. Ik wist wat mij op Hemelvaartsavond te doen stond.

Ik stond voor de kerk, maar er was helemaal niemand. Was ik te vroeg? Was ik te happig geweest? Was ik de enige die de briefjes had gezien en hadden ze er wel echt gehangen? Maar daar kwamen twee meneren aangelopen. De ene had een groot notitieblok in zijn hand, de andere een camera. Zij waren het buurtinitiatief en bleken al gauw een goed geolied komisch duo te vormen. De man met het notitieblok had dertig jaar in de metaalbewerking gezeten en daar enkele vingers aan verloren. Nu was hij amateur-socioloog, stadsjutter en zelfbenoemde ‘situaties-verbeteraar’. Zo vertelde hij met trots dat hij een wethouder tijdens een wandeling van anderhalve meter op meer dan veertig fouten in de bestrating had gewezen. Van hem waren natuurlijk de briefjes afkomstig. Hij had naar eigen zeggen al wat voorwerk gedaan en het aantal decimeter stof op alle fietszadels in de nabije omtrek geteld. Dat aantal had hij gedeeld door het aantal stallingplaatsen en was daarmee tot een cijfer gekomen dat er niet om loog. Zijn compagnon met de camera was zeker twintig jaar jonger, maar duidelijk een goede vriend. Hij maakte op uiterst amicale wijze alles belachelijk wat de zadelteller zei. Ik beet bij ieder pesterijtje even op mijn lip, want de zadelteller had wel wat weg van De Baron van Bassie & Adriaan en ik was bang dat hij elk moment in een woedeuitbarsting kon ontsteken. Maar hij bleek juist uiterst zachtaardig en leek de meeste grappen bovendien niet te horen. Wel vertelde hij zelf een aantal goedbedoelde moppen, maar die leken een clou te ontberen. We wachtten nog enkele minuten voor de kerk om te kijken of er zich nog iemand bij ons trio aansloot.

De vierde man kwam op zijn gemak aangelopen. Hij kende ons niet en wij dachten hem ook niet te kennen. Maar al gauw bleek hij de bewoner te zijn van het befaamde gordijnloze huis in de straat, waar we elke dag dwangmachtig even naar binnen moesten kijken. We hadden hem dus vaak aan zijn eettafel zien zitten. Ik was er altijd vanuit gegaan dat het een vervelende man moest zijn, omdat hij zo graag wilde dat men hem de krant zag lezen. Maar hij bleek een reuze aardige vent, hoogstens lichtelijk excentriek. In zijn linkeroor glinsterde een diamant in de vorm van een dolfijn. Met z’n vieren begonnen we onze wandeling.

Behalve de fietsenwrakken (of ‘weesfietsen’, zoals hij ze vertederend noemde) werden door De Baron nog een heleboel andere zaken becommentarieerd die mij nooit eerder waren opgevallen. Zoals de raamkozijnen van nummer 385, die toch overduidelijk het hele straatbeeld verpestten. En het huizenblok voorbij het plantsoen, dat onvakkundig gerestaureerd zou zijn. Hij klopte op de muren om zijn standpunt te onderstrepen. Ik klopte achter hem aan en bromde instemmend. De compagnon, gehurkt boven hartvormige hondendrollen, maakte foto’s van hoeken die men mogelijk over het hoofd kon zien. De man zonder gordijnen pulkte aan zijn dolfijn en opperde verlegen dat het toch allemaal wel meeviel. Even later kwam een man met een teckel naar ons toegelopen. Hij dacht dat de buurtschouw morgen was, maar zou vanaf hier met ons meeschouwen. Dan waren we dus nu met z’n vijven.

Uiteindelijk hadden we drie uur lang dezelfde paar straten heen en weer gelopen en alles wat ons opviel werd door De Baron genoteerd en door De Compagnon gefotografeerd. De Man Met De Teckel was het met de meeste bevindingen niet eens. Naar zijn mening was de enige oplossing het bouwen van een fietsenflat in de kerk. De Man Zonder Gordijnen vroeg zich een aantal keer hardop af wanneer we koffie gingen drinken, maar daar werd door niemand op gereageerd. De Teckel urineerde over iedere weesfiets, en droeg zo op zijn manier bij aan de telling. De Baron zei dat hij een telefoonnummer had van een milieuagent die buiten kantoortijden om goed werk deed. Daar zou ik eens contact mee op moeten nemen.

Het huis van De Baron stond vol met glazen vitrines. Daarin zaten tinnen vrachtwagens en bussen. Hij had er achthonderdzestien in totaal, maar de meeste stonden in de kelder. Over elk stuk viel wel een verhaal te vertellen. Daar had onze Koningin nog in gereden. Daarmee ging hij voor de oorlog iedere dag naar school. Zo werden ze niet meer gemaakt. Hij kocht elke maand nieuwe exemplaren op de beurs in Houten en verkocht daar zijn overschotten. In een benauwde kantoorkamer vond hij achter twee antieke faxen tussen een stapel papieren het nummer van de milieuagent, geschreven op een lucifersdoosje. Ik nam het over in mijn agenda en wist dat dat nummer mij vanaf nu elke dag zou aankijken en er geen enkele weg terug meer was. Toen ik thuiskwam vroeg mijn vriendin of ik een leuke avond had gehad.

Vanmiddag liep ik over straat om een Turkse pizza te halen. Ik passeerde de man met de teckel en we groetten elkaar. Ik ben een buurtgenoot. Ik besta.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer