Asset 14

De Eetweek

"Een eetweek, moet dat nou?” Pas vlak voordat de themaweek van start ging, bereikte mij het bericht dat een van onze redactieleden deze verzuchting zou hebben geslaakt. Nota bene helemaal aan het begin van haar bijdrage.

De twijfel sloeg meteen toe. Een ‘eetweek’: moet dat nou? Hoe langer ik erover nadacht, hoe minder zeker ik werd van een eertijds nogal vanzelfsprekende zaak. Het kan natuurlijk de hitte geweest zijn, of anders de muggenfamilie van Mormoonse proporties die zijn intrek heeft genomen in mijn slaapkamer, maar volgens was het de eetweek en de terechte vraag "moet dat nou?” die mij vannacht op een onchristelijk uur deden ontwaken. Half-dromend en half-wakend, maar helemaal badend in het angstzweet, dreven mijn gedachten naar de laatste keer dat angst, zweet, waanideeën en eten zo duidelijk op een enkel moment met elkaar verbonden waren. Een jaar of acht geleden had ik om onduidelijke redenen ja gezegd tegen een functie als klein radartje in een grootschalige smokkeloperatie. Nadat mijn reisgenoot en ik de ons toevertrouwde waar hadden afgeleverd in een niet nader te noemen land, zaten we met onze contactpersoon, die ik voor het gemak Mo zal noemen, op een boot op een brede rivier.

Toen we ons zo gedrieën laafden aan de ondergaande avondzon, in stilte nagenietend van een geslaagde operatie, zag Mo hoe ik mijn blik liet rusten op wat groene en gele pepertjes op een schoteltje op tafel. Hij nam er een en spoorde me aan hetzelfde te doen. Terwijl de binnenwanden van mijn wangen wegsmolten en een duivels klein Michaelangootje zijn vagevuur fantasieën in mijn gehemelde beitelde, rende ik naar de niet bijzonder hygiënisch aandoende toiletten op onze Nijlboot. (Vooruit, we zaten dus op de Nijl. Het land kun je nu ook wel raden.) Ik spoelde mijn mond met water dat voor mijn part rechtstreeks uit de rivier naar boven gepompt kon zijn. Nadat het vuur was geblust, dacht ik terug aan de enige andere keer dat ik zonder veel nadenken op een boot iets in mijn mond had gestopt – een piratenburger uit de Piratenbar op de veerboot tussen Tanger en Algeciras – en hoe ziek ik daarvan was geworden en in wat voor vormen die piratenburger mijn lichaam had verlaten. Via alle mogelijke gaten; als ratten die met grote kracht een zinkend schip worden uitgespuwd. Ho. Ik dwaal af. Wat ik misschien maar wil zeggen: het doet ertoe wat je in je mond steekt.

Vlees is moord, zo wil de gevleugelde uitspraak. Maar het gezamenlijk nuttigen van een mals deel van zo'n stoffelijk overschot kan ook een sociale functie vervullen. Hier afgebeeld de familie van de auteur, in harmonie verzameld rond een campinggasje.

*

"Moet dat nou, een eetweek?" De deuren naar de tuin stonden open en het zweet in mijn nek koelde snel af. Ik dacht terug aan de lasagne die ik de vorige avond had gegeten. Een lasagne die, ondanks zijn herkomst uit het favoriete restaurant van ex-Feyenoord-icoon John de Wolf, amper binnen te houden was geweest. Een aanfluiting in deegvorm. Een paar weken terug las ik een groot artikel over Soylent. ‘The End of Food’, luidde de titel. Het ging over de startup die een ‘open source’ voedselvervanger produceert. Software-ontwikkelaar Rob Rhinehart zag zijn investeringsbudget slinken en vroeg zich af op welke manier hij nog kon bezuinigen. Hij at al niets anders dan het goedkoopste fastfood, maar eten kostte hem nog altijd $470 per maand. Hij verlegde zijn inspanningen naar het terrein van de biochemie en voedingswetenschappen en experimenteerde met het innemen van ruwe voedingsstoffen. Hij kocht alles waarvan hij dacht dat hij het nodig had om gezond te leven en stopte dat in een blender. Het resultaat: "a slurry of chemicals” die eruitzag als "gooey lemonade”. Dit leverde uiteindelijk Soylent op, een product dat inmiddels op de markt is. (Hier kun je zien hoe een sommelier, een gastro-enteroloog, een personal-trainer en een dining reporter het goedje op uitnodiging van de New York Times drinken)

Ja: een eetweek, dat moet dus. Voor het te laat is en we allemaal niet meer weten wat eten is. Met zo’n absurd groot onderwerp zullen we uiteraard niet pretenderen volledigheid na te streven. Maar er zal worden geboerd en gesmakt, geslikt en gekauwd; we zullen luisteren naar onze onderbuik en prikken in onze darmen; het zal ons smaken en ons doen overgeven; gezond en zelfdestructief zullen we zijn in onze keuzes; flora en fauna zullen we naar binnen proppen. Zwammen, anorexia, sexy foto’s, eenzaam dineren en insecten: er is plaats voor alles en meer.

Eet smakelijk. Of, zoals de ergerniswekkendste ober ooit eens zei, vlak voordat ik in een dagdroom zijn romp en hoofd van elkaar scheidde met het botte mes dat hij even eerder op tafel had gelegd: "Eet lekker, hè."

Mail

Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer