Asset 14

Straf

Mijn dochter heeft een obsessie met ziekenhuizen en gevangenissen. Elke keer dat ze zich bezeerd heeft – en dat is met vrij grote regelmaat – vraagt ze na enkele seconden hoopvol door haar tranen heen ‘‘ziekenhuis?’’. Van de enige keer dat ze een hospitaal van binnen heeft gezien, lijkt ze zich niets meer te kunnen herinneren. De stoere foto waarop ze met haar armpje in het gips staat is het enige bewijsstuk van haar commodeval. Naar dit kiekje kan ze met zeer geconcentreerde blik turen, waarschijnlijk hopend dat er zo toch wat beelden naar boven zullen drijven. Misschien is het wel omdat ervoor gekozen werd haar in huiselijke sferen ter wereld te laten komen, dat ze altijd een verlangen naar een klinische omgeving zal blijven behouden. Haar verlangen naar gevangenissen is daarmee nog niet verklaard. Als ik haar betrapt heb op het pikken van een smartie uit de kast, vraagt ze na enkele seconden hoopvol door haar tranen heen ‘‘gevangenis?’’, maar ik heb haar niet meer te bieden dan een hoek van de gang. Misschien wordt Annika later chirurg, maar het kan ook zijn dat ze hypochonder wordt. Misschien gaat ze het criminele pad op, maar wie weet valt haar keuze wel op het vak van cipier.

Onlangs had ze mij opgesloten in de schuur.

‘‘Papa, je zit nu in de gevangenis!’’ hoorde ik haar glunderen aan de andere kant van de deur. Het was mijn eigen schuld. Ik had haar de laatste tijd met veel geduld uitgelegd hoe je een sleutel om moet draaien. Mijn sleutelbos laat ik altijd zitten in de schuurdeur, omdat ik in het krappe hokje weinig meer te zoeken heb dan het parkeren van mijn fiets.
‘‘Heel grappig, Annika. En nu ga jij papa weer bevrijden,’’ riep ik op een zo luchtig mogelijke toon. Er kwam geen reactie.
Annika was al in een baldadige bui toen we bij de crèche vandaan fietsten. ‘‘Dat mag niet, stoute papa!’’ beet ze me toe, toen we door een licht fietsten dat net op rood sprong. Nu moest ik boeten voor deze verkeersovertreding.

‘‘Mensen maken fouten. Je moet ze wel eerst een waarschuwing geven, of op z’n minst een eerlijk proces,’’ riep ik al bonzend op de deur. Het enige wat ik hoorde was het huilen van de wind. Ik vroeg me af om wie ik mij nu het meeste zorgen moest maken, mijn dochter of mijzelf. Zij kon met de sleutels ons huis betreden, wellicht was ze daar nu al een maaltijd aan het bereiden van smarties, smeerkaas en poezenvoer. Het enige wat ik hier had om te kunnen overleven was een vertrapte stroopwafel die al een half jaar op de grond lag en die mijn vrouw en ik al tientallen keren bijna hadden opgeruimd, maar die er toch altijd net te smerig uitzag voor het moment.

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Vaag stond me bij dat mijn vrouw haar gereedschap hier ergens opborg. Het was aardedonker, want een licht hadden we nooit nodig geacht. Op de tast ging ik op zoek naar een zaagje, of iets anders waarmee ik mezelf zou kunnen bevrijden. Ik stootte tegen van alles aan, maar dat was goed, want als iemand die geluiden zou horen kon dat mijn redding betekenen. Vervolgens kwam ik op het idee om met mijn achterlicht morsesignalen te verspreiden, al had ik geen idee of dat van buiten te zien zou zijn. Mijn fiets werkte nog met een ouderwetse dynamo, dus met een voet op een van de trappers probeerde ik drie lange en dan drie korte bewegingen te maken. Of moesten het nou drie korte en dan drie lange zijn? Zou ik op deze plek aan mijn einde komen? Ik voelde een duizeling door mij heen gaan en stortte met mijn gezicht neer in de beschimmelde stroopwafel.

Een ijzige kou maakte mij wakker. Op mijn sokken na was ik helemaal naakt. ‘‘Hier word je beter van,’’ hoorde ik een kinderstem zeggen en een smartie werd in mijn mond gepropt. Blijkbaar was ze naar huis gegaan om dit medicijn uit de kast te halen. ‘‘Mag ik nu weer uit de gevangenis?’’ hoorde ik mezelf smeken.
‘‘Dit is het ziekenhuis,’’ zei mijn dochter op een vermoeide toon, alsof ze me al tientallen keren eerder verbeterd had.

Voorzichtig krabbelde ik overeind. Ik had geen idee hoeveel tijd er verstreken was, maar wat mij betreft was het speelkwartier nu wel voorbij.

-

DIENSTMEDEDELING: Deze zondag viert hard//hoofd zijn vijfde verjaardag. Kom ook naar HET PROCES! Kasper interviewt Peter Jan Rens!

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer