nieuwsbrief
Asset 14

Rondleiding

De rondleiding zou om half negen beginnen. We waren om zes uur naar bed gegaan.
"Moeten we daar echt heen, lief? We hebben onze keuze toch eigenlijk al gemaakt?" gaapte mijn vrouw.
"Ik vind het belangrijk om alle basisscholen in de buurt bezocht te hebben. Anders is het toch geen eerlijke vergelijking? Dit is de laatste en dan hebben we ze allemaal gehad," bromde ik, en rolde uit bed. De kamer tolde. Ik merkte dat ik te kort geslapen had om een kater te hebben, ik was nog dronken. En een beetje wazig, want we hadden de avond afgesloten met een half pilletje. Niet dat na alle wodka’s daar nog veel van viel te voelen, maar het ging om het idee. Mijn wederhelft had die middag een prachtig gesprek geleid tussen de twee meest vooraanstaande Europese filosofen op het gebied van diagonale tijdsbeleving en dat diende gevierd te worden.
"Koffie?" vroeg ik dwingend.
"Kom op Kas, dit slaat nergens op. Annika is uit logeren, wij hebben de hele dag niks, hoe vaak komt dat nou voor? Laten we nog een paar uurtjes pitten en daarna op de bank hangen, stomme series kijken. Geen fucking schoolbezoek."
"Geen fucking gezeur, het is voorbij voor je er erg in hebt. En daarna kruipen we lekker terug in bed."

Mail

We haastten ons door een lange gang, langs kapstokjes en tekeningen. Toen wij het lokaal binnen kwamen, was de directeur al met zijn praatje bezig. Alle stoeltjes waren bezet.
"Jullie kunnen op de grond zitten hoor," lachte hij zijn gele tanden bloot. "De grond is hier brandschoon. Daar zorgt Hassan elke dag weer voor."
We hurkten neer. De collega-ouders om ons heen leken zoveel groter. En zoveel nuchterder.
"Goed, waar was ik?" zei de directeur. "O ja, mijn kanker."


Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

De directeur vertelde hoe hij zijn aanstelling op deze school aangeboden kreeg, toen hij zijn ziekte aan het overwinnen was.
"Ik zag dit als een teken van een hogere macht. En ik wist dat dat gevoel wederzijds was. Want voor mijn komst was dit schooltje, op z’n zachtst gezegd, een bende. Rode cijfers, rottende materialen, boze ouders, een corrupt bestuur en een lerarenteam dat alleen nog maar op de klok zat te kijken. Het stadsdeel maakte er geen geheim van al bezig te zijn aan een bestemmingsplan voor dit gebouw. Een grand-café zou het gaan worden, met kleine hapjes."
De directeur trok zijn kolossale neus omhoog, alsof kleine hapjes de weerzinwekkendste dingen waren die hij zich in kon denken.
"Ik kwam bij wijze van spreken uit de hemel vallen. Een deus ex machina. Een allerlaatste mogelijkheid om het onmogelijke mogelijk te maken."
Een corpulente vrouw met paars geverfd haar stak haar vinger omhoog.
"Ah, een vraag," lispelde de directeur verrukt.
"Hoe laat begint de rondleiding?" vroeg de vrouw.
"Dit is de rondleiding," grijnsde de directeur.
"Dit is geen rondleiding," murmelde verschillende mensen door elkaar heen.
"Maar ik leid jullie nu rond door de geschiedenis van deze school. Door mijn geschiedenis. En door de toekomst van jullie toekomst."
Ik moest denken aan wat een van de filosofen de vorige dag gezegd had. We trekken punten door de tijd, maar hebben geen oog voor de lijnen die door die punten verbonden worden. God, wat had ik trek in een broodje kebab.

"Ik had een droom," vervolgde de directeur. Hij klikte op zijn afstandsbediening, maar er gebeurde niks. Een minuut lang bleef hij klikken, steeds wilder zwaaiend naar de beamer. In het lokaal nam het geroezemoes toe. Uiteindelijk verscheen een foto van Martin Luther King op het scherm.
"Kan het even stil zijn?" sliste de directeur. "Ik vind het niet leuk als het niet stil is."
Op een paar mensen na, staakte iedereen zijn gesprek.
"Ik had dus een droom, en die droom was dat ik van deze school een topschool zou gaan maken. Want jullie zullen het wel niet geloven, maar dit was ooit dé school van de buurt. En misschien wordt het dat ooit weer eens, maar we hebben nog een lange weg te gaan."
Een man met getatoeëerde armen, stak een harige vinger omhoog.
"Zeg het maar?" vroeg de directeur hoopvol.
"Hebben jullie ook een knutsellokaal?"
De directeur leek daar even heel diep over na te moeten denken. "Weet je," sprak hij uiteindelijk opgelucht, "ik vind dat eigenlijk niet zo’n heel relevante vraag. Want ik beschouw het hele leven als een knutsellokaal."

De directeur vertelde verder, over hoe hij schoon schip had willen maken en op de eerste dag van zijn aanstelling meteen iedereen, van gymleraar tot overblijfmoeder, ontslagen had. Hoe hem dat enorm veel pijn had gedaan, maar het toch een offer was dat hij op zich had moeten nemen. Hoe hij het gevoel had gehad dat er in deze school een tumor zat die hij weg moest snijden. Dat het overlijden van de patiënt een risico was dat daarbij genomen diende te worden. Dat hij de enige was die dit in had kunnen zien en dat de hogere macht hem daarom hier naartoe had geleid.
"Mijn ziekte is de redding van deze school geweest, dat is de boodschap die ik jullie vandaag wil meegeven."
De volgende sheet toonde een roze balletje in een plas bloed.
"7 september 2009," zuchtte de directeur. "Niet alleen de school mocht verder leven, ook mijn balzak was een tweede kans gegund."
De getatoeëerde man stak opnieuw zijn vinger op.
"Jij bent nu al zo’n twee uur aan het kleppen, ja, maar het lijkt me toch wel aardig om nog iets van het gebouw te zien."
"Juist," viel de paarse vrouw hem bij, "dat is toch waarvoor we gekomen zijn."
"Nou nou," zei de directeur met overslaande stem, "jullie hoeven niet zo bitchy te doen. Ik ben hier wel een stukje van mezelf aan het geven hoor. En dat is ook een deel van het helingsproces. Dat je durft te staan voor wie je bent en dat je daar dan ook weer achter kan staan om het te omarmen. Maar misschien kunnen jullie dat niet aan. Kijk eens diep in jezelf, zou ik willen zeggen."
Hij stampvoette het lokaal uit en sloeg de deur dicht.

Eerst wat onwennig, maar steeds trefzekerder verlieten de mensen stuk voor stuk het lokaal. Mijn wederhelft had ongeduldig gewacht tot ook ik op zou staan, maar mijn been was in slaap gevallen.

"We racen zo naar huis, tukken tot het avond is en het zal net zijn alsof dit allemaal maar een rare droom was," opperde ze in haar allerbeste poging om vergevingsgezind te klinken. Inmiddels waren wij, op een vrouw in een rolstoel en een man met een tulband na, de enige overgeblevenen.

Toen ik eindelijk overeind wist te komen, liep net de directeur weer naar binnen. Hij had een blauw konijnenpak aan.
"Hallo, ik ben Meneertje Pluimenmans. Vanaf hier neem ik het over. Want dat gekke stoute directeurtje heeft wel genoeg gebbabeldebbabeld. Jullie grote brave papa- en mamamensjes willen vast superdepupergraag zien, waar al die lekkere malle kindjes alles over het leven leren."
Hij schudde met zijn staartje; de rondleiding ging beginnen.

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer