Asset 14

Ontstekinkjes

‘Hee Stef hoe gaat ‘ie?’
‘Ja ontstekinkje hier ontstekinkje daar he?’
De caissière knikt alsof hij het over moedervlekken heeft en rekent een halve liter pils met hem af.
‘Dus ze vreet me op.’ Dat is aan mij gericht. A.K.A. WTF! staat er op zijn petje.
‘Hmm?’ lijkt mij een passende repliek.
‘Nou ze heb geen rem. Mijn zus is een kannibaal, ze vreet iedereen op.’
Nu lijkt een “ok” me het beste antwoord.
‘Weetjewel?’
‘Eh nee sorry. Je zus is een kannibaal?’
‘JIJ snápt het. Ik wacht je zo even op ok?’ Hij heeft een gelaatskleur die vloeiend overgaat in zijn oogwit, dat dus niet wit is maar van eenzelfde bleekrood als zijn wangen. Hij ruikt een beetje naar nachttrein.
‘Hoezo?’
‘Dan kunnen we het er verder over hebben.’
Waarom ook niet, denk ik terwijl ik mijn tas volprop met een grote hoeveelheid fruit en groenten - ik zit namelijk op dag drie van een zelfopgelegde detoxweek, dus iedere afleiding van het constant aanwezige niet-eten is welkom. Die helse zevendaagse legde ik mijzelf op na een bierdoordrenkt weekend en nu eet ik slechts fruit, groenten en noten, oftewel: geen zuivel, granen, vlees, alcohol of suiker (geen Caramac, geen Ritter Sport Trauben und Nüssen, geen ontbijtkoek, geen kokindjes) en ook geen koffie of sigaretten. Oftewel: de hel. Op dag één was me al duidelijk dat een detox ook wel het allerkutste op aarde genoemd mag worden. Op dag drie klinkt kannibalisme aantrekkelijk onder het juk van mijn ongekende hongerklop.
‘Waarom ook niet,’ zeg ik. Stef sjokt rustig mee naar de uitgang. Daar steekt hij nog even zijn hand op naar de caissière en roept dat hij haar gauw weer ziet. ‘Volgende keer zonder ontstekinkjes ok?’

Beeld: Gabor Roozen.

We gaan op het bakstenen muurtje naast de kinderspeelplaats zitten. Onder de klimtoestellen liggen zwartrubberen tegels, waar honderden kauwgompjes tweedimensionaal zijn geëindigd. Het is kwart over tien in de ochtend en ik neem een handje bessen. Stef trekt behoedzaam zijn blik bier open. Zijn alcoholwasem is imponerend, maar lekkerder dan alles wat ik de afgelopen dagen vol wortels, gember en limoen heb geroken. Ik ga iets dichterbij zitten en begin haast te watertanden als zijn jas naar frituurvet blijkt te ruiken.
‘Is je zus echt een kannibaal?’
‘Ja man.’ Hij giet zonder te slikken de helft van het blik naar binnen.
‘Ik heb nog nooit een kannibaal ontmoet.’
‘Weet je hoe ze heet?’
‘Je zus?’
‘Ja!’
‘Nee.’
Hij klokt de tweede helft weg en knijpt het blik zachtjes klein. Zijn kleren zijn allemaal gradaties verwassen zwart; zelfs zijn sokken hebben dezelfde vaalheid als zijn jas, petje en broek. ‘Wendy. Wil je d’r zien?’
Ik knik enthousiast.
‘Ze is dik jongen!’
Zelf mag hij er ook best wezen, wat omvang betreft. Zelfs zijn vingers zijn dik, en hij heeft kenkels, waar slordig een vies verband om is gewikkeld.
‘Ze heb ADHD.’ Hij klemt zijn vingers strak rond zijn knieën.
Ik neem een hand besjes en reik hem het doosje aan. Hij pakt er slechts één, die hij zorgvuldig in zijn jaszak stopt.
‘Kijk, dit is ‘r.’ Op de schermachtergrond van zijn telefoon licht iemand op die Wendy moet zijn. Voor een kannibaal ziet ze er redelijk doorsnee uit. Maar ze is wel dik inderdaad, superdik. Zou mensenvlees zo voedzaam zijn? Ik vraag of je bij mensenvlees beter bier kan drinken, net als bij Chinees (niet het ras, maar de keuken), of juist wijn, maar dat weet hij niet. Het water loopt me in de mond als ik aan vette Chinese groenten met pindasaus denk en ik kauw mijn zoveelste bes weg.
‘Het smaakt naar varken. Waar je gewoon bier bij moet drinken. Ja toch?’
‘Ja. Maar hoe komt ze eigenlijk aan d’r mensenvlees?’
‘Ssst!’ Hij krimpt een beetje ineen en veert dan op, wil zijn shirt omhoog trekken maar mompelt iets wat hem plots te binnen moet zijn geschoten.
‘Heeft ze daar een vaste leverancier voor?’
Hij schudt even zijn hoofd en beent dan ineens weg. Aan de overkant draait hij zich vlug even om, steekt zijn hand naar me op en roept dat we elkaar misschien nog wel zien in de buurt. ‘Volgende keer zonder ontstekinkjes ok?’ Zijn standaardgroet, blijkbaar.

Als ik naar huis slenter, neem ik me voor dat ik weer lekker kaas ga eten, en daarna toast met roomboter en pure hagelslag. Fuck ‘em, mijn eetgewoonten zijn bovengemiddeld gezond, deze ontmoeting had ik nodig om tot inkeer te komen van zo’n belachelijk idee als detoxen. Alleen vraag ik me nu nog doorlopend af hoe Stef aan zijn ontstekinkjes komt, en waar die zitten, en helemaal waar zijn zus haar mensenvlees haalt.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer