Asset 14

Kankerkapot

Op station Almere Poort waait het zoals gewoonlijk harder dan in de rest van het land. Het treinstation ligt in een soort niemandsland, waar rioolbuizen zijn opgestapeld in verzakkende zandgrond. Afgezien van af en toe een strook gitzwarte busbaan, wordt het braakliggende land door niets onderbroken, niets zo ver de blik reikt tot BOINK de kaarsrecht afgesneden etagebouw weer begint. De enige beschutte plek op het station is het glazen wachthok. Onder een van de bankjes daar ligt een flinke plas spuug. Spuug van herhaaldelijk en diep uit de keel op de grond tuffen. Dikke rochels.

Ik zit nog maar amper als twee identieke jochies binnenkomen, beiden maximaal dertien. Het enige verschil is hun formaat en, bij nader inzien, ook hun huidstructuur. De één is groot, ietwat gezet en de kleine heeft heel veel felrode pukkeltjes. Allebei dragen ze een zwarte slaapzakjas met capuchon, een ruimzittende spijkerbroek en zwarte sportschoenen. Ze groeten me allervriendelijkst en struikelen dan haast over de plas spuug.

“Woejoooo. Is dit van Aaron?” De kleinste maakt een wappergebaar met zijn hand, wat ik als het uitbeelden van ‘linke soep’ zou uitleggen, maar wat bij dertienjarigen tegenwoordig blijkbaar ‘kankerkapot’ betekent.

“Wie kan d’r nou zóveel spugen?” Even kijken ze naar mij. Ik trek mijn onderkaak in de ‘al sla je me dood’-pose, wat bij dertienjarigen tegenwoordig hopelijk ongeveer hetzelfde betekent.

“Aaron is helemaal niet buiten geweest in de eerste pauze, dus het kan neverniet van hem zijn. Ik zweer het je.” De grote heeft een stem die past bij de coolste helft van een vriendschap: diep en achteloos stoer.

“Hoeveel zal ik draaien?”, De kleine klauwt voorzichtig door het boterhamzakje.

“Lekker kankerdik. ’t Was toch een vriendenprijsje.” Hij kijkt even schalks opzij, naar mij, en gaat verder. “Vierentwintig gram voor zestig euro, vriendenprijsje of niet? Maar dat deed 'ie alleen maar omdat ie zat te spacen van de pep, dat zegt 'ie zelf.’"

De kleine start de voorbereidingen voor het stickie met zijn tong een beetje naar buiten. Uit zijn slaapzak tovert hij een neongroene grinder en op zijn portemonnee spreidt hij nauwkeurig een lange vloei. Geen wind hier.

“Wat doe je nou zenuwachtig?”, vraagt de grote. “Ben je bang voor de docenten, dat je geget wordt? Mij hebben ze al een paar keer geget en één keer mijn moeder gebeld: ‘Ja goedendag mevrouw IJsselgraaf, dit is Judith van het ROC, wij hebben uw zoon met een stickie betrapt vanmiddag!’ Ja hallo, de domme bitch, nou én? Vindt mijn moeder heus niet erg. En wat wil ze doen? Mij vastbinden op mijn slaapkamer? Ik bel gewoon de dealer. Én ik heb een ladder op mijn kamer. Weetjewel.”

De scherpe geur van goedkope wiet voert me meteen terug naar de vorige helft van mijn leven. Naar het pinhokje van de ABN-AMRO bank. Naar het betonnen trappenhuis van de parkeergarage naast het stadshart van Doetinchem (ja, Doetinchem. Blowen). Wij hadden geen huisdealer die de wiet rechtstreeks aan je voeteneinde afleverde; wij moesten eindeloos posten om de hoek van The Diamond tot er iemand langskwam die eruitzag alsof hij best even een tientje White Widow wilde halen (en vooral ouder dan achttien was).

Beeld: Lieke Romeijn.

Ik wil de jongens in het wachthok vragen hoe zij hun blowplekken kiezen, en of ze die plekken dan ook namen geven. Het trappenhuis van ‘onze’ parkeergarage heette bijvoorbeeld T.R.E.N.T., waarvan ik de volledige betekenis vergeten ben maar die ‘R’ kan voor niets anders dan Relaxed staan. We waren zestien en zetten het halletje op vrijwel iedere doordeweekse avond blauw. Blauwgroen. In het weekend was het makkelijker, dan was er altijd wel ergens een zolderkamer buiten het bereik van ouders. Het lijkt ineens nog maar een paar weken geleden dat ik mijn klaslokaal niet meer kon vinden, mijn tas op school liet liggen en apestoned thuiskwam, moederlief passeerde met een gemurmeld ‘ik ben ziek’ en mijn zolderkamerbedje in kroop. Een paar weken geleden nog maar dat ik de beste tipjes van iedereen rolde en de wiet perfect klein kon kruimelen (want draaien kon ik niet). Het lijkt nog maar zó weinig weken geleden, dat ik uit gewoonte bijna mijn hand naar de jongen uitsteek om het wiet-tabakmengsel in te verzamelen, om hem het jointje op te laten draaien. Eigenlijk verwacht ik zelfs een van de eerste hijsen, want zo hoort dat als je je samen afzondert en stickies draait. Maar het is plots weer 2014 en de jochies duiken vlug in hun capuchons als er tegelijk met de wind van de openslaande deur ook meer forenzen het hokje binnenstromen.

“Tot ziens mevrouw”, knikt de grote.

“Dag”, zegt de kleine.

In 2014 hoor ik toch meer bij de forenzen. Ik heb een bruine leren tas. Er zitten zelfgesmeerde boterhammen in, en een krant en een boek.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer