nieuwsbrief
Asset 14

Geluid

Koen Alfons schrijft elke twee weken een column voor Hard//hoofd, afgewisseld door Kasper van Royen.

Mail

Mijn bovenburen gingen verhuizen. Vanachter het gordijn zag ik de vrouw met dozen naar een auto lopen. Haar vriend droeg de stofzuiger. Een week eerder had ik een envelop van de gemeente Abcoude uit hun postvakje zien steken. Ik zei tegen L.: 'Misschien, misschien,' maar durfde niet te hopen. Nu wist ik het zeker. Ik knielde naast de eettafel en balde mijn vuist. Ik dankte de god der stilte.

Burengerucht schijnt voor de halve wereld een probleem te zijn, maar dat troost mij niet. Ik ben allergisch voor geluid. Ik verander in een tandenknarsend beest. Nergens is het zo erg als bij mij.

De website van de gemeente suggereert dat ik eerst zelf met de buren ga praten. Vriendelijk vragen of de muziek wat zachter mag. Vaak hebben mensen zelf niet door hoe hard die staat. Een feestje kan bijtijds worden aangekondigd. Je kunt je dan uit de voeten maken.

Maar mijn buren houden niet van harde muziek. Ze organiseren geen feestjes. Ik hoef me niet uit de voeten te maken - ik heb geen poot om op te staan. Wat mijn buren doen, is lopen. Heel veel lopen. Op vijfenveertig vierkante meter valt kennelijk altijd iets te doen. Ze lopen door een opgeruimd huis. Dat kan niet anders.

Toen ik mijn buurvrouw voor het eerst in het voorbijgaan aanklampte zei ze: 'Stilzitten is niks voor mij.' Ik dacht: probeer het eens. Je weet nooit wat het oplevert. Gedachten bijvoorbeeld.

Later op de avond klopte haar vriend op mijn deur. Hij zei dat ik ook onder een gezin met vier kinderen had kunnen wonen. “Of onder een bowlingbaan,” zei ik, maar daar kon hij niet om lachen. Hij vond dat ik overdreef. Ik deed de deur dicht.

Er is een holle ruimte tussen mijn plafond en mijn buren. Toen ik de Praxis-man om advies vroeg, zei hij: 'Een klankkast. Daar doe je niks aan.' Hij vertelde dat geluid altijd zijn weg vindt. Geluid is als water. Om verlost te worden, zou ik mijn huis in een studio moeten veranderen. Een zwevend plafond. Driedimensionaal isoleren. Een project waar mijn salaris nachtmerries van krijgt.

giant-listening-device_l

Beeld: San Diego Air & Space Museum Archives

Wat overbleef was acceptatie of Ohropax. Het werd Ohropax. Avond aan avond hoorde ik mijn bloed door mijn hoofd stromen en wachtte op de Verhuizing. En de Verhuizing kwam. Weliswaar onaangekondigd - we waren al een tijdje niet meer in gesprek. Maar daar was de envelop uit Abcoude en toen de dozen en de stofzuiger. Het leed geen twijfel. Verhuizing.

De woning stond een tijdje leeg. Ik woonde in het paradijs, maar op geleende tijd. Dat wist ik. Ik probeerde toch te genieten. Ik merkte dat stilte geluid kan maken. Een hond ver weg, rinkelend bestek in spoelwater. Scheldende Eksters. Ik luisterde met volle teugen. Ik voelde mijn trommelvliezen.

'Kon het maar altijd zo zijn,' zei ik. 'Voor eeuwig.'

L. rolde met haar ogen en zei dat ergernissen een keuze zijn. Dat ik vooral denk dat ik allergisch ben voor geluid. L. is socioloog, maar van psychologie had ze kennelijk ook kaas gegeten. Ik besloot haar te negeren.

Het geluk duurde tot een zondagavond. We lagen in bed. Hoorde ik gestommel in het trappenhuis, daarna boven mijn hoofd. Een conversatie. Lachende mannen. Ik schoot overeind. L. vroeg wat er aan de hand was maar ik wapperde met mijn handen, hysterisch, zo’n beetje als de winnares van een modellenwedstrijd. Ik kreeg het benauwd. Ik verloor controle. 'Nieuwe buren,' piepte ik. 'Nieuwe buren, nieuwe buren, nieuwe buren…'

Het duurde een kwartier, toen kwamen de voetstappen de trap weer af. Ik sprong uit bed en sprintte naar de huiskamer en verborg me achter het gordijn. De voordeur viel dicht en naar buiten liepen twee jongens. Ze droegen dikke jassen met bontkragen. Eentje liep naar een scooter. Ik slenterde terug naar de slaapkamer, gebroken. L. keek me vragend aan. 'Fucked,' zei ik. 'Bontkraagjes. Scooters. We zijn fucked.'

L. probeerde perspectief te bieden. Niet op de zaken vooruit lopen. Je weet het niet. Maar ik wist het wel: het paradijs was verdwenen, net zo onaangekondigd als het gekomen was. Nu wachtte de Hel. Een jonge kerel, zijn eerste huis. Eindelijk onder de ouderlijke vleugels vandaan. Een bowlingbaan zou het niet worden, een partycentrum des te meer. Ik controleerde mijn voorraad Ohropax. Ik wilde huilen.

Over de psychologie achter ergernis hebben L. en ik het nooit meer gehad. Een paar dagen na de zondagavond stond er een beleefde jongeman voor onze deur. Hij stelde zich voor en zei dat hij in de weekenden nog bij zijn moeder zou slapen. Dan kon die ook meteen zijn was doen. 'Op jezelf wonen is toch niet niks.' Toen ik vroeg waar zijn moeder woonde, wees hij met zijn duim over zijn schouder. 'Achter het Mercatorplein.'

Jaren van frustratie hadden mijn buren van hun menselijkheid ontdaan. Zij Waren Geluid. Ik was ervan overtuigd dat ze de hele wereld gek maakten. In restaurants, of op de pont naar Noord. Dit was hun rol op aarde. De bontkraag van mijn nieuwe buurman symboliseerde een voorportaal van de hel. Tot ik hoorde dat zijn moeder die bontkraag voor hem waste, terwijl hij in zijn oude kamer lag te dromen van zijn nieuwe huis.
Ergernissen zijn een keuze. Ik zal L. niet meer negeren. Ik luister naar de stilte.

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer