Asset 14

Ach man!

‘‘Ach man!’’ We zeiden het bijna in koor, terwijl ons kroost zich uit onze armen wurmde. Joachim en ik hadden elkaar twee maanden niet gezien en Annika en Jurriaan elkaar dus ook niet. De regen stortte met bakken uit de hemel. ‘‘Laten we dan maar een kopje koffie doen hè,’’ lachte Joachim verontschuldigend. Het was zijn idee geweest om elkaar in Artis te treffen, met de kinderen erbij. Ik vond dat een merkwaardig voorstel en niet eens zozeer vanwege de bewolkte lucht. Ik probeerde hem al een eeuwigheid onder vier ogen te spreken, lang voordat ik wist dat er iets aan de hand was. Als we elkaar zagen was dat steeds vaker in het gezelschap van onze gezinnen. Via-via moest ik vernemen dat Joachim en Mirthe sinds mijn huwelijk uit elkaar waren. Ik had geen idee dat het slecht tussen hen ging. Blijkbaar had Joachim er geen behoefte aan om tot diep in de nacht te huilen en te lachen met mij en een fles whisky. ‘‘Natuurlijk vindt hij het confronterend om jou te spreken, hij associeert jou immers met het blije gezinsleven,’’ had een amateurpsycholoog mij toevertrouwd. Het zal daarom wel zijn dat Joachim voor ons weerzien de dierentuin een geschiktere locatie vond dan een kroeg.

‘‘Ach man!’’ Jurriaan en Annika riepen het nu ook naar elkaar, vanuit hun plastic kinderstoeltjes. Ze dronken appelsap door een rietje. Joachim at twee hotdogs, hij had altijd een snelle spijsvertering gehad. Ik dronk koffie die mijn gehemelte openbrak. ‘‘Het is goed om jullie te zien,’’ zei ik, maar ik wist niet of iemand het kon horen. Het galmende gekir van de peuters vulde het Planetariumcafé. Joachim hield een hotdog naar het duo uitgestoken. ‘‘Willen jullie een hapje poep?’’ vroeg hij. ‘‘Nee, bah, is vies,’’ zei Jurriaan. ‘‘Mag niet poep eten,’’ vulde Annika aan. ‘‘Ach man,’’ mompelde ik.

‘‘Ach man!’’ De herkomst van deze begroeting was in de zestien jaar dat we elkaar kenden verloren gegaan, maar het belang ervan leek alleen maar te groeien. Wanneer een van ons een keer iets anders zou zeggen, ‘‘hallo’’ bijvoorbeeld, zou het zijn alsof er iets verbroken werd. Het maakte niet uit hoe lang Joachim en ik elkaar niet gesproken hadden, wanneer die twee woorden uit onze monden klonken was het alsof we twee lesuren geleden nog op het schoolplein hadden staan ouwehoeren, een blik cola in de ene en een sigaret in de andere hand. Nu probeerden die handen twee peuters in bedwang te houden, die - terwijl eindelijk een gesprek tussen Joachim en mij op gang aan het komen was - het reptielenhuis in waren gerend om de krokodil van dichtbij te bekijken. De regen was opgehouden, maar de dierentuin was verlaten.

Illustratie: Gino Bud Hoiting

‘‘Ach man!’’ Ik had het tien keer naar hem ge-sms’t. Dat was misschien ook wel wat veel van het goede. Elke ‘‘ach man’’ stond ergens anders voor. De eerste was een uitroep van troost, de tweede van ongeduld, de derde van verwijt, de vierde ongerustheid, de vijfde woede, de zesde schaamte, de zevende relativering, de achtste hernieuwd ongeduld, de negende hernieuwd verwijt, de tiende een kansloze poging meligheid te veinzen. ‘‘Ik snap dat je er voor me wil zijn, maar hier krijg ik het benauwd van,’’ was zijn reactie op het ‘‘ach man’’-bombardement. Weken gingen voorbij waarin ik hem elke dag niet sms’te, niet belde, niet op zijn stoep ging liggen. Al had dat laatste ook moeilijk gekund, aangezien ik niet wist waar hij tegenwoordig woonde.

‘‘Ach man!’’ Joachim en ik dronken een blikje cola en rookten een pakje sigaretten, al waren we beiden al jaren gestopt met roken en coladrinken. We zaten op een muurtje, te kijken naar Jurriaan en Annika die honderd keer achter elkaar de giraffevormige glijbaan opklommen en afgleden, terwijl het opnieuw begon te hozen. Misschien was dit ook wel beter dan whisky. ‘‘Het spijt me dat ik soms zo opdringerig kan zijn,’’ zei ik. ‘‘Zo ken ik je toch,’’ zei Joachim, terwijl hij een nieuwe sigaret met zijn vorige aanstak. ‘‘Soms wordt het mij wat teveel, maar als je het niet zou doen zou ik het missen.’’ Annika stond op het hoofd van de giraffe en gilde naar beneden dat Jurriaan er niet op mocht komen. Ik wilde opstaan om haar toe te spreken, maar Joachim hield me tegen. ‘‘Laat het ze zelf oplossen,’’ zei hij. We zwegen en keken hoe de ruzie werd bijgelegd. Ik doorbrak de stilte met trillende stem. ‘‘Het is allemaal leuk en aardig, die huwelijken en kinderen en scheidingen, maar vergeet niet dat onze vriendschap er eerst was. Je hoeft je tegenover mij nergens voor te verantwoorden, als ik er maar voor jou kan zijn.’’ Joachim drukte zich dicht tegen mij aan. ‘‘Ach man! Dan wil ik nu samen met jou van de glijbaan af.’’ En dat deden we.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer