De ontknoping! Kasper gooit er een schepje bovenop: de waarheid over Rupert en Wilfried blijkt nog vreemder dan we dachten. " /> De ontknoping! Kasper gooit er een schepje bovenop: de waarheid over Rupert en Wilfried blijkt nog vreemder dan we dachten. " />
nieuwsbrief
Asset 14

Het telefoontje

‘Waarom heb je die ouwe eigenlijk dood laten gaan?’ vroeg de jongen, terwijl hij een kaaskoekje in zijn espresso doopte. De man met de groene vlinderdas keek hem verbaasd aan. ‘Dat is toch evident? De lifter hield het verhaal onnodig op.’ De jongen zuchtte. ‘Waarom heb je hem dan op de eerste plaats geïntroduceerd? Ik bedoel, wat was in godsnaam zijn functie?’ De jongen en de man waren de enigen op het zonovergoten terras. Het plein waar dit terras zich bevond strekte zo ver als de horizon. ‘Rupert, wat ik maar niet van jou begrijp,’ zei Wilfried hoofdschuddend, ‘is waarom alles een functie zou moeten hebben. Begrijp je dan niet dat het verhaal dat verteld moet worden nooit afgelopen is? Het gaat door zolang de lezer leest. Wanneer de lezer stopt met lezen is hij geen lezer meer.’ Rupert sloeg met zijn vuist op tafel, waardoor de kopjes omvielen en de koffie over het kleedje droop. ‘Wat een apekool!’ snauwde hij. ‘De lezer heeft recht op antwoorden. De lezer moet weten wie jij bent. De lezer moet weten waar ik ben. Wij kunnen toch niet alleen maar twee namen zijn in een eindeloos spel? Er moet een finale komen waarin alles samen komt, waarin eindelijk alles duidelijk wordt.’ Wilfried pakte Rupert’s mobieltje en veegde met zijn zakdoek het scherm schoon. ‘Doe jij eens kalm aan Rup, en doe niet alsof we dit gesprek nooit eerder hebben gevoerd. Je weet hoe ik erover denk.’ Hij legde de telefoon neer naast Rupert’s kaaskoekjes. ‘En let jij een beetje op dit ding? Misschien heb je hem nog nodig’, zei hij sarcastisch.

Mail

Zuchtend selecteerde ik de tekst en drukte op delete. Waar was ik in godsnaam mee bezig? Ik had nog vierentwintig uur voordat Annika terug zou komen, dan moest de finale geschreven zijn. En ik ging mij er toch zeker niet zo gemakkelijk vanaf maken? Wie dacht ik wel niet dat ik was? Harry Mulisch? Maar bij hem klopte tenminste alles. Bij mij leek nooit iets te kloppen, al deed ik graag alsof ik alle controle had over de dingen die ik schreef. Ik stak een sigaret op. Roken kon nu nog, vannacht zou ik alle ramen tegen elkaar open zetten en morgen zou het hier zo fris zijn als een schoonheid en haar Bubbeltje maar verdienen konden. Morgen was ik een gezin.

‘Ik moest mijn hoofd even leeg maken, ik moest even opladen.’ Jeroen Pauw keek Verhagen niet-begrijpend aan. ‘Maar dat opladen, dat deed u niet in de Ardennen, zoals uw voormalige spindokter Jack de Vries suggereerde? Waarom in hemelsnaam Bos en Lommer?’ Eerder die dag was Verhagen aangetroffen op Station Sloterdijk, zijn pak en stropdas geel van de aangekoekte pap. ‘Wilfried is de baas! Wilfried is de baas!’ riep hij door de stationhal, van alle kanten werden mobiele telefoon omhooggehouden om het te filmen. ‘Met ‘Wilfried’ bedoelde u natuurlijk Wilders?’ vroeg Paul Witteman even later in de uitzending. Maxime Verhagen sloeg zijn glas water achterover en liet een grote boer. Toen zei hij met samengeknepen ogen: ‘Dat mocht hij willen. Geert Wilders bestaat helemaal niet.’

Ik zette de televisie uit. Het was tijd om verder te schrijven, maar het leek wel alsof al mijn ideeën stompzinnig waren. De werkelijkheid was zo mogelijk nog stompzinniger, maar het was wel de werkelijkheid. De koekoeksklok die boven de tv hing, die was echt. De tijd die deze klok aangaf, klopte echter van geen kant. Ik keek naar mijn mobiele telefoon, die nog vele malen echter was dan de klok en de televisie tezamen. Als ik voor mijn laptop ging zitten om een stuk te schrijven, verborg ik het onding altijd. Ik wilde niet geconfronteerd worden met de pijnlijke eenvoud waarmee al mijn problemen opgelost konden worden. Na de antwoorden zouden er geen vragen zijn. Met twee bewegingen kon ik Rupert aan de lijn hebben en was mijn jeugd definitief voorbij. Ik pakte mijn telefoon.

De lucht begon duister te worden, maar op het terras was het nog net zo benauwd als in een reptielenhuis. Wilfried en Rupert hadden al uren geen woord gewisseld, maar bleven elkaar aankijken. Ze wisten dat binnen vierentwintig uur een van hen sterven zou. Wilfried vroeg zich af of hij de vader van Bubbeltje was. Rupert vroeg zich af waarom hij niet naar Lowlands was gegaan, Queens Of The Stone Age had hij graag willen zien. Toen verbrak zijn telefoon de stilte. ‘Dus toch?’ schreeuwde Wilfried en een straal bloed spoot uit zijn linkeroor. Hij schoot over de tafel heen om de trillende Nokia te pakken, maar Rupert had hem al in zijn hand. ‘Ik zei toch dat hij mij zou vinden?’ zei Rupert glunderend van trots en nam op. ‘Kasper?’ fluisterde hij zenuwachtig. ‘Rupert, ik word vader!’ klonk het aan de andere kant van de lijn.

- The End -

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer