Een Rembo brengt je het zondagochtendgevoel - op maandagavond." /> Een Rembo brengt je het zondagochtendgevoel - op maandagavond." />
nieuwsbrief
Asset 14

Omroep Maxim

Wie van mijn generatie een goede opvoeding heeft genoten is te herkennen aan een zieke geest. Dit is toe te schrijven aan het Villa Achterwerk-programma Rembo & Rembo. Als ik een beetje in de put zit hoef ik maar te denken aan legendarische personages als de Gluurbuur, de Magdats, de oplichter in de duinen, de föhnverkoper, de agent in de rolstoel, of het heertje dat in zijn zondagse pak door een drol glijdt, en ik ben er weer helemaal bovenop. Wie het programma met nooit meer dan een half oog heeft gezien, zal de onweerstaanbaarheid van deze poep-en-pies-flauwigheid nauwelijks begrijpen, maar de ware liefhebber weet dat onder de oppervlakte een absurdistisch levensgevoel schuilging dat akelig veel op goddelijke verlossing leek.

Mail

Toen het programma in 1995 na acht jaar stopte maakte de ene Rembo, Theo Wesselo, nog een spin-off als Tampie Magdat (in het briljante interviewprogramma Ohjajoh) en bleef hij de stem inspreken van dat andere zieke zondagmorgenicoon, Purno de Purno. Maar uiteindelijk keerde hij de camera de rug toe om zich toe te leggen op zijn band Hausmacher.

De andere Rembo, Maxim Hartman, verdween nooit helemaal van de buis. Hij bleef verantwoordelijk voor knotsgekke kindertelevisie. Programma’s waar je ook voor opstond als je de doelgroep allang ontgroeid was, zoals Lekker dansen, Kinderbevrijdingsfront en Ja hoor!. Daarnaast maakte hij met de Nederlandse Humorstichting zeer vage nachttelevisie voor Net5. Nu is hij terug bij de VPRO met een show die de volwassen kijker moet ontregelen. In Omroep Maxim zendt hij elke maandag met zijn fictieve omroep uit.

Vanzelfsprekend zag ik enorm uit naar de nieuwe creatie van mijn jeugdheld, maar ik betrapte mezelf ook op enige scepsis. Omroep Maxim werd gepresenteerd als een nieuw soort televisie, ‘reality-humor’ en ‘geheel BN-er vrij’. In interviews die Maxim gaf om zijn ‘omroep’ te promoten leek kritiek op Hilversum de belangrijkste drijfveer. Op mij kwam deze boosheid over als slechts een manier om de aandacht te trekken, want ik herkende er Hartman’s humor -waar ik inmiddels zo mee vertrouwd ben dat het een deel van mezelf is geworden- niet in. Die humor is niet zozeer een reactie op iets, maar lijkt eerder (zoals alle grote kunsten) uit de rijkdom van Het Niks te komen. Uiteindelijk zijn de gedeeltes van Omroep Maxim waarin hij het televisie maken expliciet becommentarieert dan ook veruit het minst grappig.

Maar het lijkt wel alsof Omroep Maxim per aflevering aan humoristische kracht wint, doordat het zogenaamde concept van ‘televisie over televisiemaken’ losgelaten wordt en Maxim gewoon doet waar hij altijd goed in is geweest: het maken van onnavolgbaar gortdroge humor. Dat die humor ditmaal niet in bedachte sketches zit, maar in de confrontatie met ‘echte mensen’ doet er eigenlijk niet eens zo veel toe.

Zo stelt hij aan de eigenaar van een kofferwinkel de vraag of het klopt dat mensen steeds meer op hun koffer gaan lijken. Van een verzamelaar van hertengeweien wil hij weten of deze zelf ook het liefst met een gewei op zijn hoofd geboren was. Het zijn vragen die schijnbaar nergens op slaan, maar juist in hun absurditeit ontwapenen. De inzet is niet om mensen belachelijk te maken, al kan de ene geïnterviewde met zichtbaar meer gemak op de situatie reageren dan de andere. Als je onderdeel bent geworden van Maxim’s universum word je geconfronteerd met invalshoeken, fascinaties en ergernissen, waardoor je de wereld en jezelf met andere ogen (kinderogen?) moet bekijken. Hoe vager het programma hiermee wordt, des te grappiger én bijzonderder het is.

Als ik Maxim Hartman zie krijg ik een zondagochtendgevoel en dát is waarom ik kijk, een zondagochtendgevoel op de maandagavond. Vergeet alle schijn van conceptualiteit eromheen, de enige wijze waarop Omroep Maxim vernieuwende televisie biedt is door Maxim zelf. De manier waarop deze man de dingen bekijkt is meer dan televisiekritiek ooit zou kunnen bieden.

Hier kun je ze terugkijken.

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer