Asset 14

De vervanger (slot)

Ik kijk wel eens naar je. Meestal zoek ik je niet eens actief op. Je zweeft dan gewoon voorbij, ergens tussen het meisje dat 5,41 kilometer heeft hardgelopen en een selfie. Je loenst in de lens van een fototoestel. Ondertussen denk je dingen. Dat verraadt je intense blik, snap je.

Je denkt aan mij. Je weet dat ik deze foto ga zien. Want je weet dat ik besta. Je hebt mijn berichten gelezen, ontdekte me tussen de lijst met profielen in de besloten groep. Je hebt over me gehoord, want er zijn sinds mijn vertrek verhalen geweest.
Ooit dacht ik het ijkpunt te zijn. Een talentvol genie omringd door grijze muizen. Alles wat ik bereikte was geniaal. En ik bereikte nogal wat. Ik was de frisse wind. Een man met ideeën die niemand ooit eerder had gehad. Er was wel één probleempje. Ik was niet alleen.

Collega’s. Van de meesten had ik niet veel te vrezen. Eigenlijk waren alleen de oude rotten hinderlijk. Mijn voorgangers. Zij hadden al zoveel gedaan, gerealiseerd. Op een dag raakte het me. Als ik uniek en grensverleggend was, wat waren zij dan?
Een gevaar dat constant in de gaten gehouden moet worden, besloot ik. In de wandelgangen als het kan, op Facebook en Google als het moet. Ik walgde van ze, want de nieuwe generatie weet het altijd beter.

Eigenlijk was ik vooral bang. Die mensen bedreigden verdomme mijn zelfbeeld. En nu zijn de rollen omgedraaid. Jij, nieuweling, staart naar mij, oudgediende. Je walgt van me. Tegelijkertijd hoop je indruk op me te maken. Vandaar die intense blik.

unnamed

Stel je voor dat ik ooit nog zou binnenwandelen. Zomaar, onverwacht. Wat zou jij op je hoede zijn! Je zou denken aan al de eigenschappen die je mij in je bange momenten zo vaak toegedicht hebt. En waarom ook niet. Je zou vrezen dat ik ze allemaal bezit. Want voor jou ben ik een wandelende mythe. En die zijn nog tot alles in staat. Net als ieder meisje dat je voor het eerst ziet.

Zal ik ooit een mythe worden, vraag je aan jezelf. Wees gerust. Dat zal je. Zo gaan die dingen nu eenmaal. Vooral in het begin zal je genieten. Eindelijk ben je verlost van die druk om het beter te doen.

Op een dag open je uit nieuwsgierigheid de Facebookgroep van je oude werkgever. Je verwacht leegte, want je bent er immers niet meer. Schriele jongens met rare kapsels staren je aan. Meisjes met trashy sjaaltjes taggen tientallen onbekenden en roepen dingen als ‘Beste weekend ooit!’ In een plotselinge vlaag van woede schreeuw je: WIE ZIJN DIE MENSEN?!

Het zijn natuurlijk je vervangers. De nieuwe generatie, die bij nader inzien nergens goed voor is. Zoals je eerder jaloers was op mij, je voorganger, zo ben je nu jaloers op je opvolger.

Maar zo ver is het nog niet. Jij zit nog midden in de waan van de dag. Ik zag je wel zitten, zonet. Ik herkende je, maar kon je niet direct plaatsen. Mijn blik bleef op je hangen, zo’n twee seconden. Ik wilde vriendelijk knikken. Maar allemachtig, we hebben elkaar nog nooit begroet.

Twee seconden werden er drie. Je gezicht bewoog niet, je gaf totaal geen blijk van herkenning. Maar, dat kan niet. Je had me moeten herkennen. Dat moet. Er gaan toch nog zeker maandelijks verhalen rond. Over die keer dat ik de muur volgekrast heb, tijdens die fantastisch uit de hand gelopen borrel. Of over mijn grappen en opmerkingen. Man, ik heb daar toneelstukken uitgevoerd, borrels georganiseerd, jaren gewerkt. Dat moet je toch allemaal weten! ‘Hier opeten of meenemen?’

‘Eh, meenemen. Dank je.’ Nu komt het eropaan. Ik trek mijn pas uit de gleuf, steek deze nonchalant in mijn portemonnee. Omdraaien, rug naar je toe. Rustig neerdalen op het plastic stoeltje. En Go! Heel beheerst rol ik mijn ogen naar links. Mijn gezicht strak vooruit.

Leeg. De stoel waar je zat is leeg.

Ron Vaessen (1987) schrijft aan zijn debuutnovelle en is redacteur bij het Tilburgs universiteitsblad Univers.

Mail

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer