nieuwsbrief
Asset 14

Koning Kobra

Kort verhaal: Koning Kobra

Een rijke winkeleigenaar overziet zijn leven, vanachter de kassa van een van zijn winkels. De detailhandel heeft hem geen windeieren gelegd. Maar toch... is dit hoe hij zijn leven had voorgesteld? Een kort verhaal van Elko Born.

Mail

Al mijn winkels staan op toplocaties. Ik verkoop elke dag honderden blikjes bier, flessen wijn en bevroren pizza’s. Daar hoef ik niet een mijn best voor te doen. Al die studenten, oude vrouwtjes en gehaaste advocaten komen hun geld gewoon brengen. Ik ben inmiddels zo rijk dat ik me nog om weinig dingen zorgen hoef te maken. Mijn tien vettige vingertjes zitten stuk voor stuk volledig onder de slagroom.

Ik voer dan ook maar weinig uit, ik vul mijn uren met het drinken van cola. Cola drink ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, zonder er verder over na te denken. Wel twintig keer per dag zeg ik: doe mij maar een blikje cola. Ik spreek het woord ‘cola’ graag uit, telkens als de letters over mijn tong rollen voel ik een scherp mesje een sneetje aanbrengen bij mijn toehoorders. Een beetje zoals bij de woorden ‘kanker’, ‘varken’ of ‘begrafenis’.

Ondertussen stroomt het zweet in beekjes van mijn hoofd naar mijn uitpuilende buikrand. Ook daar maak ik me niet druk om. Er was een tijd dat ik twee keer per dag mijn speciaal vervaardigde overhemd wisselde, een keer na het middagmaal en een keer na de thee. Maar daar ben ik inmiddels mee opgehouden.

Nog steeds voel ik schaamte als een klant mij tijdens het afrekenen vol afgunst aankijkt, maar met schaamte vereenzelvig ik me niet meer. Eigenlijk vereenzelvig ik me bijna nergens meer mee. Ik zit er nog steeds, op mijn krukje achter de kassa, maar dan alleen als toeschouwer. Ik ben aanwezig, verstopt tussen sigaretten, condooms en chocoladerepen, maar daar is alles mee gezegd.

Een belletje rinkelt. Ik draai op mijn kruk en pak mijn middagmaal uit de voedsellift. Zoals elke dag liggen er drie stronkjes broccoli en één aangebrand, amper gekruid korstje kipfilet op mijn bord.

Mijn middagmaal is niet alleen een middagmaal, het is ook een boodschap. Een boodschap waarmee ze mijn bestaansrecht in twijfel trekt, een boodschap die ik vergeten ben zodra ik een koud blikje cola opentrek.

We ontmoetten elkaar in mijn geboortedorp. Haar moeder was de kleermaakster van mijn vader. Verstopt achter haar naaimachine kon ik haar lichaam niet zien, maar ik dacht: als ik die smaragden in haar oogkassen thuis in een doosje kan stoppen, dan word ik een twee keer zo goede vechter.

De onderhandelingen duurden niet lang. Al na één bijeenkomst mochten we een half uurtje alleen doorbrengen. Ik vertelde haar dat ik de beste van de wereld wilde worden, dat mijn naam net zo bekend moest worden als die van Muhammad Ali. Zij aaide mijn spieren en vroeg of ze mijn koningin mocht worden. ‘Ik wil rondlopen in de duurste jurken,’ zei ze. ‘Ik wil elke week naar de opera, in Parijs en in New York. Ik wil dineren met de mooiste mensen van de wereld. Alleen als je dat belooft mag je me hebben.’

Het is er nooit van gekomen. Het gevecht van mijn leven eindigde niet op het podium, maar in het ziekenhuis. Veel kan ik er niet over vertellen, ik liep hersenschade op en weet er weinig meer van. Ik weet nog wel dat ik heel erg bang was, bang dat mijn vrouw de rest van mijn leven mijn kont moest afvegen.

Alleen op dat kamertje tekende ik in gedachten een wereldkaart op het plafond, met stippellijntjes van de Eiffeltoren naar het Empire State Building.

Ondertussen wist ik zeker dat alleen een vliegende rolstoel, aangedreven door een raketmotor, nog uitkomst kon bieden.

Robby komt naast me zitten, hij zet een vers blikje cola voor me neer. Vervolgens vertelt hij dat hij dit weekend naar een feest gaat, een feest waar genoeg alcohol zal zijn voor een legerregiment op verlof.

In gedachten zie ik mezelf op zo’n feest. In mijn boxershort zit ik op een troon in het midden van de zaal, net als vroeger lijken mijn spieren uit marmer gebeeldhouwd. Voor me danst mijn vrouw, haar armen en benen krioelen als zwevende slangen door de lucht. Ze kijkt me aan alsof ze wil zeggen: jij bent Koning Kobra, jij bent mijn begin en mijn einde.

Dan komen er nog meer mensen. Opgesteld in rijen, zover ik kan zien, begint iedereen voor me te dansen. De mensen roepen mijn naam, mijn aanwezigheid vervult iedereen met onweerstaanbare vreugde.

Ik vocht niet om rijk te worden. Ik vocht ook niet om met de mooiste mensen van de wereld om te gaan. Ik vocht om de mensen blij te maken, al was het maar voor een paar ogenblikken.

De dag loopt ten einde. Ik drink cola terwijl Robby de vloer lapt. Ik hoop dat hij op zijn feest vreugde zal voelen, dat de mensen in rijen gaan staan en zijn naam zullen roepen.

Dan ga ik op de eerste traptrede staan. Hoe lang zal ik er over doen om de trap te beklimmen? Het afdalen duurde vanochtend twaalf minuten, een minuut langer dan vorige maand.

Ik neem een paar stappen. Ik ben heel voorzichtig, ik weet dat ik voor de tweede keer mijn nek kan breken als ik uit evenwicht raak en van de trap val.

Halverwege pauzeer ik. Ik doe mijn ogen dicht en zie mezelf in bed liggen. Zwetend staar ik naar de wereldkaart op het plafond, naast mij ligt mijn vrouw. Ook zij is wakker, maar we zeggen niets tegen elkaar. Dan pakt mijn vrouw haar kussen en drukt het tegen mijn gezicht.

De wereldkaart zie ik niet meer. De stippellijn van de Eiffeltoren naar het Empire State Building is verdwenen.

In mijn winkels komen studenten, oude vrouwtjes en gehaaste advocaten mij elke dag geld brengen. Maar de mooiste mensen van de wereld ken ik niet.

Elko Born komt uit Londen, maar woont al een tijdje in Amsterdam. Hij was eerst journalist, nu schrijft hij korte verhalen voor literaire tijdschriften. Later wil hij geschiedenisleraar worden in een dorpje in Engeland.

Lune van der Meulen is illustrator, schilder en schrijver. In haar werk staat de mens en zijn onvermogen vaak centraal. Ze weet eigenlijk nog niet precies wat ze wil, dus doet ze maar zoveel mogelijk van alles.

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer