nieuwsbrief
Asset 14

Een feest voor Jacob

Jacob roept zijn buren tot de orde als ze 's nachts voor geluidsoverlast zorgen. Maar dit heeft grotere gevolgen dan hij verwacht...

Mail

De balkons lagen dicht op elkaar aan een smalle binnentuin. Er zat eigenlijk nooit iemand. Maar die nacht was het anders: op het balkon van de overburen had zich een groepje feestgangers verzameld. Vanuit hun bed konden Jacob en Eva hun gesprekken goed volgen. Iemand slaakte een oerkreet, en er werd gelachen. Eva was boos. Ze begon opnieuw uit te leggen waarom ze haar nachtrust nodig had.

Een situatie die vraagt om optreden, dacht Jacob, terwijl hij naar het plafond lag te staren. Er ging een tijd voorbij, maar toen sloeg Jacob de dekens van zich af.

Er waren weinig dingen waar Jacob een hekel aan had, maar fanfares waren er één van.

Hij schoot in zijn kleren en opende de balkondeur.
‘Sorry, maar zouden jullie het feest naar binnen willen verplaatsen?’
Zijn optreden had effect, en met gevoelens van trots vielen zowel Jacob als Eva in slaap.

De volgende ochtend ging de bel. Toen Jacob opendeed stond er een kleine, wat mollige vrouw met grijze haren voor zijn deur.
‘Kom eens hier jij!’
Ze gaf hem een 'smakkerd' en maakte rechtsomkeert. Jacob keek haar verbaasd na. Boven beschreef hij het voorval relativerend aan Eva, die erom moest lachen. Jacob lachte mee, maar was er niet helemaal gerust op. Niet dat hij twijfelde aan de goede bedoelingen van de vrouw – het was de vanzelfsprekendheid waarmee ze hem had benaderd. Alsof er meer zou komen.

Juist op dat moment ging de bel weer. Nog steeds gekleed in zijn ochtendjas keek Jacob door het deurraampje. Hij voelde zijn buik lichter worden. Voor de deur stond een fanfare. Een man of 30 – keurig opgesteld. Er waren weinig dingen waar Jacob een hekel aan had, maar fanfares waren er één van. Het getoeter van een tuba en het gedreun van trommels werkte op zijn zenuwen.

Er verscheen een hoofd voor het raampje.
‘Goeiemorgen meneer!’ klonk het gedempt. ‘Doet u eens open?’
Jacob gehoorzaamde en het korps begon direct te spelen. Het liefst zou Jacob zijn omgedraaid, de trap zijn opgestormd het huis in, maar hij kreeg zijn lichaam niet in beweging.

De man, groot gebouwd met kleine oogjes, trok hem de straat op. Er hadden zich een heleboel mensen verzameld, die allemaal vrolijk met de muziek meeklapten. Vrouwen, kinderen en mannen van alle leeftijden. Ze lachten naar hem, leken hem aan te moedigen. Een meisje kwam hem een grote witte ballon geven.
‘Dankjewel,’ mompelde Jacob. Een aantal meisjes hield een spandoek vast waar in grote letters ‘BEDANKT!’ op stond. Op de ballon die Jacob in zijn hand hield stond eveneens BEDANKT.
Hij probeerde weer naar binnen te lopen, maar de fanfareleider duwde hem in de andere richting.
‘Maar ik moet mij nog aankleden!’
Jacob probeerde aan de greep van de man te ontkomen.
‘Daar had je dan maar eerder aan moeten denken. Was sowieso wel netjes geweest.’ zei hij, Jacob niet zonder verwijt opnemend. ‘Kom nou maar gewoon mee.’
Terwijl hij de fanfare een seintje gaf, gaf hij Jacob nog een por in de richting van een groep mensen die zich aan het einde van de straat had verzameld.

Jacob kon zich

Hier en daar werd er gejuicht als Jacob voorbij kwam.

niet herinneren ooit zoveel mensen in zijn straat te hebben gezien. Het was een rustige buurt, in een uithoek van de stad. Zowat de hele buurt moest de straat op zijn gegaan. Een man gaf hem een schouderklop, en er was een jongen die hem met grote ogen aankeek terwijl zijn vader hem iets in het oor fluisterde.

Jacob nam alle handdrukken, complimenten en dankwensen in ontvangst, maar slaagde er steeds niet in om iemand aan te spreken. Ze waren hem keer op keer voor, met uitbundige woorden van dank, waarna hij het niet aandurfde om uitleg te vragen. Wat moest hij ook zeggen? ‘Waarvoor eigenlijk?’

Ondertussen drong de fanfare hem verder naar de straathoek, waar een schare mensen zich over volle de breedte van de straat had opgesteld. Hier en daar werd er gejuicht als Jacob voorbij kwam.

Hij voelde zich alsof hij door een sterke stroming de zee in werd gesleurd. Eva stond voor het raam, maar het was vanaf zijn plek niet te zien hoe haar gezicht stond. Waarom kwam ze hem niet achterna? Hij probeerde haar te wenken, maar durfde niet lang stil te staan. De fanfareleider keek steeds even naar hem om.
‘Komt er nog wat van?’ vroeg hij met een duwtje tussen Jacobs schouders.
Alsof hij niks had gehoord, bleef Jacob de handen van omstanders schudden. Een oudere vrouw merkte op dat ze haar kleinzoon ‘het verhaal van Jacob’ al had verteld.
‘En wat vertelt u dan?’
‘Ja nou gewoon. De manier waarop u dat heeft aangepakt.’
‘Hé!’ de fanfareleider verhief zijn stem.
‘En welke dingen vertelt u dan in het bijzonder?’
‘Zoals u dat balkon op bent gelopen en er wat van zei. Dat u dat gewoon deed!’
Het gesprek werd onderbroken omdat de fanfareleider hem voor de zoveelste keer vooruit duwde. Nu stopte de fanfare met spelen, en ook de mensen die om Jacob heen stonden vielen stil.

Terwijl hij om zich heen keek, begon Jacob: ‘Bedankt voor al jullie vriendelijke woorden.’ Iedereen wachtte tot hij zou verder spreken, en dus vervolgde hij: ‘Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik moet zeggen. Van wat ik ervan heb begrepen bedanken jullie mij omdat ik de buren gisternacht om stilte heb verzocht.’
‘En wat hebben we van de nacht kunnen genieten!' riep iemand in het publiek.
‘Maar dat is toch niks bijzonders?’ vroeg Jacob verbaasd. Niemand reageerde op zijn woorden, die ze als een opmaat leken te beschouwen voor een nieuwe zin. 'Ik vind het natuurlijk geweldig aardig dat jullie allen voor mij de deur uit zijn gekomen, en dat voor zoiets alledaags. Maar – ik bedoel het niet slecht – ik zie daar geen goede reden in.’
Niemand reageerde. Jacob wist niet goed wat hij verder nog kon zeggen. Hij keek zijn straat in, maar kon door een boom zijn huis niet zien. 'Dus ja…,’ hoorde hij zichzelf zeggen.

Hij keek even naar de fanfareleider om te zien of er nog iets van hem werd verwacht, maar die negeerde hem. Daarop verplaatste hij zich zo onopvallend mogelijk uit het midden van de mensen die hem omringden. Met kleine stappen liep hij tussen het publiek door, terug naar huis. Er werd hier en daar wat gemompeld, maar het feestgedruis leek voorbij. Met gebogen hoofd, bang voor teleurgestelde gezichten, schoof Jacob naar zijn deur.

De deur stond open, Eva wachtte op hem in de kamer. Jacob zei geen woord, hij had het beangstigende gevoel dat er overal in huis mensen konden opduiken. Staand naast de rand van het bed staarde hij de binnentuin in. Op dat moment nam hij zich voor om nooit meer iets van betekenis te verrichten.

Kasper Bockweg (1989) vertoeft in Amsterdam en houdt zich bezig met alles wat de verveling verdrijft.

Fernando Leon is een illustrator uit Arnhem. Zijn stijl is te omschrijven als speels, luchtig en kleurrijk. Hij houdt ervan om het menselijk gedrag te observeren en dit te vertalen in gekke scenario's voor illustraties.

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer