nieuwsbrief
Asset 14

Burgerlul

Dit stuk is werd eerder gepubliceerd in de winter van 2015.

Mail

I

Buurman Burgerlul’s zilvergrijze hybride kwam de keurige straat waar velen een ander dan hun wederhelft deden ingereden. Business was booming en Burgerlul had een mooie woning, slanke vrouw, twee terriërs, wat fototoestellen en geen reet te vertellen. In de milieubewuste autozaak zwaaide zijn vader nog altijd de scepter, hoewel de boel officieel was overgedaan aan Burgerlul. Thuis trok Buurvrouw Burgerbitch aan de touwtjes.

Burgerlul opende de voordeur en hurkte zodat zijn vrolijk kwispelende hondjes Chia en Goji hem konden begroeten. Goji hupste op Burgerlul’s bovenbeen en gaf diens gezicht een liefdevolle lik. 'Was Burgerbitch haar dinges altijd maar zo nat als ik thuiskwam,' grinnikte Burgerlul.

Burgerbitch was nog op haar startup. Ze was pissig. Gisteravond vertikte Burgerlul het om haar van yoga op te halen, terwijl hij heimelijk in het laatste café zonder Facebookpage vertoefde.

'Je kunt dat stukje van twintig minuutjes heus lopen lief #healthylife #uitstootvrij #toedeloe', liet een ladderzatte Burgerlul weten. Tot voor kort had hij nooit zo onhoffelijk tegen zijn liefste durven doen, maar sinds Burgerlul op Wikipedia over Guy Debord’s La Societé de Spectacle had gelezen, broeide er iets.

'Ik ben mijn van pseudo-progressieve monocultuur doordrenkte leven beu,' verklaarde Burgerlul dikwijls zonder echt te begrijpen wat hij zei. Hij wilde niet meer mee naar Schutkleur of Gifgas in BAKELIET, de tot uitgaansgelegenheid omgetoverde plasticfabriek aan de rand van het provinciestadje. Pannenkoekjes versierd met een tot voor kort uitgestorven gewaande variant van de Japanse wijnbes, waarvan hij geen hapje mocht nemen eer Burgerbitch ze op haar foodblog had gezet, kwamen Burgerlul de strot uit. De autodealer die hybrides eigenlijk spuuglelijk vond wilde nooit meer naar een nieuw bandje kijken. En in het bordeel van de stad, Nina’s Neukplekje, hadden alle dames een EKO-keurmerk en drie Beter-Levensterren.

Illustratie: Martijn Moedars

Op een van zijn kroegavonden hoorde Burgerlul van een bejaarde man over een woest en grensverleggend innovatief oord: Amsterdam. 'Daar prikken kritische studenten natuurlijk zo door de fantasieloosheid verhullende vormgevinkjes van provinciale koffietentjes of dat ‘(live)’ van die demagogische techno-dj’s heen. Je kunt je voegen bij de intelligentsia in de contramine, of de avant-garde, zulk spul. Ik heb er zelf gewoond jongen, maar ben te oud om terug te gaan.', had de grijsaard gesproken.

Burgerlul propte zijn canvas rugzak met kunstlederen accenten vol met de blikken knakworst die hij zojuist had aangeschaft, want vandaag liep hij weg. Hij pakte zijn iPhone uit zijn broekzak en smeet het ding stuk tegen de beeltenis van de favoriete singer-songwriter van Burgerbitch. Burgerlul liet een hardvochtig en akelig briefje achter voor zijn geliefde, die alleen maar een eerlijkere wereld wilde.

'Ik heb je lief maar trek dat gepopiejopie niet meer. Chia, Goji en ik gaan naar Amsterdam. De DS 5 (auto!) mag je hebben en dat Zoetemelkiaanse wrak geef ik je bij dezen terug. Stel je voor dat ik, onsportieveling en duidelijk geen wielrenner, op zo’n gedateerde racefiets ga rondrijden door Amsterdam. Ik zou flink voor lul staan en ze zouden me uitmaken voor provinciaal! Trouwens, salades zijn niet zo vooruitstrevend als jij dacht want ik las laatst dat ze al bestaan sinds de jaren zeventig, plus yoga is ouder dan het christendom. Gisternacht piste ik in die fles hennepolie. Dat spijt me heel erg. Verder hoop ik ook echt dat jij snel weer gelukkig wordt met jezelf. Je mag heel kwaad op me zijn.'

Burgerlul stapte opgelucht naar buiten en brak bruusk een tak van de appelboom die hij en Burgerbitch ooit samen hadden geplant. 'De komende tijd eten we knakworsten!', zei hij triomfantelijk tegen de in vervoering op en neer springende Chia en Goji. 'Zullen we eens zien hoever ik deze motherfucker weg kan flikkeren?' en Buurman Burgerlul gooide zo ver hij maar kon.

II

'Tien kilo vetvrije spiermassa. Jezus, ik ben ripped! Wel jammer dat mijn lul nu kleiner lijkt, maar Burgerbitch vindt vast dat ik een killer body heb!' riep Burgerlul vrolijk uit terwijl hij zichzelf in de spiegel bekeek. Zijn quadriceps puilde enigszins uit en het leek net alsof zich een klein bakje magere kwark in zijn bovenarm genesteld had. 'Je bent een machine, die laatste cutting phase heeft heel nice uitgepakt,' zei Charles terwijl hij Burgerlul op de schouders sloeg. De twee poedelnaakte boezemvrienden proostten met hun proteïneshakes en omhelsden elkaar in de kleedkamer van Fit Fighters. Hun laatste gezamenlijke training zat erop.

Een halfjaar terug eindigde Burgerlul’s exodus à pied na een uur of acht in de gedeukte BMW X5 van fitnessfanaticus en gevoelsmens Charles. De immense weduwnaar van middelbare leeftijd trof Burgerlul, Chia en Goji ‘s avonds laat in ontredderde toestand toen hij van de sportschool naar zijn rijtjeshuis reed. 'Dit is niet normaal vriend. Je reinste vluchtgedrag. Binnen een paar maanden maak ik een man van je, daarna zoek je het maar uit. Bel nu je baby en zeg sorry,' reageerde Charles nadat hij Burgerluls verhaal die avond had aangehoord.

En zo geschiedde het dat de voormalige autoverkoper met zijn terriërs introk bij de wijze stukadoor Charles, om een man te worden. Burgerlul kreeg de kamer van Charles’ negentienjarige zoon. De jongen, die voor hij zich tot de islam bekeerde naar de naam Frits geluisterd had, zat niet in het buitenland om te studeren en kwam waarschijnlijk nooit meer terug.

Charles leerde Burgerlul meer dan pull-ups, squats en bench presses. Hij leerde hem denken, voelen en praten. De eerste dag waren ze samen naar Amsterdam gegaan zodat Burgerlul kon vernemen dat iedereen er op oude racefietsen naar technofeestjes reed, dat het gewoon de algemeen geaccepteerde popcultuur was en dat het fossiel in de kroeg maar wat had geraaskald. 'Amsterdam en provincie: het is één pot nat Burgerlul. Maar waar maak je je eigenlijk druk om? Zorg gewoon dat je genoeg eiwitten binnenkrijgt en heb de mensen lief,' sprak Charles.

Leven met Charles bracht Burgerlul inzicht, leven met Burgerlul gaf Charles gezelschap. In de sportschool kreeg Burgerlul discipline en zelfvertrouwen. Hoewel zijn spieren wegens zijn bescheiden bouw nogal in het niet vielen bij die gigantische massa van Charles, waren ze volgens zijn mentor manifestaties van een innerlijke kracht. De sensitieve stukadoor sprak veel over liefde: 'Als je tijdens het vrijen gaat neuken, daar heb ik geen probleem mee. Maar als je zegt ik ga neuken, dan ben je geen gevoelsmens. En als je vreemdgaat breek ik je neus en kijk ik je nooit meer aan.'

Nu Burgerlul zich tot man ontpopt had, vond Charles dat de tijd rijp was om uit elkaar te gaan. Het afscheid viel de huisgenoten zwaar. Zwijgend stonden ze voor de sportschool in hun strakke tanktops met diepe decolletés een sigaret te roken. Langsfietsende schooljongens gilden met overslaande stemmetjes 'Homo’s!'.

Toen een zilvergrijze hybride geruisloos de parkeerplaats op kwam gereden, gaf Charles Burgerlul een hand. 'Je bent als een broer voor me en een puike stukadoor. Maar een man moet er zijn voor zijn dame, Burgerlul. Volgende week kom ik barbecuen, dus zorg dat je biefstuk en kip hebt.'

De deur van de DS 5 vloog open en Burgerbitch stapte uit. Ze holde gracieus op Burgerlul af en vloog hem om de nek. 'Lief wat ben je geil geworden, vanavond eten we friet van normale aardappels, wil jij rijden?' zei ze opgewekt en ze kuste hem teder.

--

Wiard van der Kooij (1992) is de lezer dankbaar. Zijn hectische bestaan vol kolkende werkgroepen, meisjes met issues en internationale rapbattles tegen huisgenoten doet amper ter zake.

 

Dit stuk werd eerder gepubliceerd op 10 februari 2015.

Wiard van der Kooij dankt je voor het lezen. // wiard@hardhoofd.com

Martijn Moedars , straight-up gangster tekenaar en werkt in het circus.. rolt rond in een oranje Volkswagen T3 camper met italo disco op de achtergrond. Hij eet tevens alles.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer