nieuwsbrief
Asset 14

Les Misérables

Frankrijk, 1830. Aan de vooravond van de Julirevolutie wordt de gevangene Jean Valjean voorwaardelijk vrijgelaten. Hij profiteert van de gelegenheid door zich uit de voeten te maken. Zijn oude gevangenisbewaarder, Javert, is hem echter niet vergeten en achtervolgt hem overal. Ook krijgt Valjean plots de voogdij over een jong weesmeisje, waardoor we zijn softere kant leren kennen. Hier wordt veel bij gezongen. Zo luidt zo ongeveer het verhaal van Les Misérables, dat in 1980 door Claude-Michel Schönberg werd vermusicald. Voor de Hollywoodversie is voor een sterrencast gekozen, met Anne Hathaway als Parijse hoer en een zingende Russell Crowe. Allemaal leuk en aardig, stellen Sanne, Tirza en Anna na afloop, maar waar ging het nou eigenlijk over?

Mail

Anna: Goed geslapen? Geen nachtmerries?

Tirza: Anne Hathaway als ET is niet iets wat je gemakkelijk vergeet.

Sanne: Kennen jullie het Les Misérables-dieet al? Drie weken lang niets eten.

Tirza: Ook geen brood?

Sanne: Al helemaal geen brood!

Anna: Geen baguettes dus? Het is toch Parijs?

Sanne: Nou, Jean Valjean had wel twintig jaar in de bak gezeten voor het stelen van een stuk brood. In zekere zin ligt brood dus aan de oorsprong van dit alles.

Tirza: NEGENTIEN jaar! Dat zingen ze wel honderd keer.

Anna: Eigenlijk was het een film tegen broodconsumptie. Kunnen we het zo samenvatten? En het ging natuurlijk over Sinterklaas! Die een seksleven bleek te hebben.

Sanne: Wonderlijk inderdaad. Ik viel van de ene verbazing in de andere vanaf het moment dat Sasha Baron Cohen op het scherm verscheen als corrupte herbergier.

Tirza: Maar waar ging het nou over? Een man heeft ooit een brood gestolen, en je ziet een stroom van ellendelingen, maar je krijgt de tijd niet om om al die mensen te gaan geven.

Anna: Ik heb wel ontdekt wat de twee voordelen zijn van een musical in een theater: het orkest én de gepaste afstand tot de acteurs. Mensen die zingen zijn namelijk nogal akelig van dichtbij. Ik denk dat ongeveer een kwart van het bioscoopscherm permanent gevuld was met iemands geopende mond. Deep throat-achtig.

Tirza: Deep Throat met trillende onderlip. En elk show stopping nummer had dezelfde opzet: een close-up van die trillende onderlip, rechts in het scherm, tranen en zweetdruppels die over het gezicht rollen... Ik bedoel, je kon zelfs zien dat Anne Hathaway haar wenkbrauwen niet had geëpileerd!

Sanne: En men zoomde graag in op de vele slechte gebitten. Waarom?

Anna: En dan hebben we nog het niet eens over de poepscène gehad! Ik vond wel dat het gebit van Jean Valjean er beter uitzag toen hij onder de stront zat.

Sanne: Er was een teveel aan stront in deze film, en een gebrek aan baguettes en nette gesloten monden.

Tirza: Wie in drie zinnen kan vertellen waar deze film over gaat, krijgt een baguette van mij.

Sanne: Ondanks alle aan tbc stervende prostituees en blonde popperige weesmeisjes, bestond Les Misérables voornamelijk uit Russell Crowe en Hugh Jackman die met hun piemels tegen elkaars hoofd stonden te meppen.  Figuurlijk dan, anders was het een ander soort film geweest. Anders, niet slechter.

Anna: Eponine is geen popperig weesmeisje! Eponine zou een standbeeld moeten krijgen!

Tirza: Het had een hoog ‘kijk mij eens bekend acteur zijn en ook kunnen zingen’-gehalte. In het geval van Anne Hathaway of Hugh Jackman was dat ook zeker knap, maar Russell Crowe hadden ze mogen dubben.

Sanne: Je kon wel horen dat alles live gezongen was. En niet op een goede manier. Als ik naar een musical ga verwacht ik Judy Garland-achtig gekweel, geen raspende stemmen en gehoest.

Anna: Begrepen jullie trouwens die barricades? Die hele gevechtshandeling zei mij niks.

Sanne: Die ene met dat rode jasje was wel knap. Sorry, dat is het enige wat ik qua gevechtshandelingen heb opgepikt. O ja, en ze gooiden heel veel stoelen op een hoop, gingen daar op staan, schreeuwden iets revolutionairs en werden vervolgens een voor een neergemaaid. En daarna kwam die poepscène.

Tirza: En als eerste stierf dat schattige kleine jongetje. Om maar meteen duidelijk te maken dat de revolutionairen de goeien zijn, en de soldaten de monsters. Sowieso was de film weinig subtiel qua symboliek. Jean Valjean die inclusief lange baard een enorme vlagpool in zijn eentje op zijn schouders moet verslepen, als een soort Jezus met zijn kruis.

Anna: En Fantine was dan Maria in haar blauwe capeje. Maar Eponine was dan weer een soort Peter Pan, dus niet alle verwijzingen waren katholiek geïnspireerd. En Helena Bonham Carter verwees vooral naar Sweeney Todd, maar dat heb je als je weer moet zingen met een Londens accent en ranzig eten moet bereiden.

Tirza: Ja daar was over nagedacht, ook toen ze dat been in de gehaktmolen stopte.

Sanne: Over onsubtiele symboliek gesproken: nadat Fantine in een tijdsspanne van drie minuten was veranderd van schattig naaistertje met blozende wangen in een uitgemergelde prostituee, werd ze ook nog eens verkracht in een soort doodskist. Alsof nog niet duidelijk was dat ze het niet heel goed voor elkaar had.

Tirza: Tja, Fantine, die op één avond haar baan, haar haar, en haar kies kwijtraakt. Haar kies, jongens! Dat is pas commitment.

Anna: Kon je dat nou echt zien als ze zong?

Tirza: Ja! En het was er niet een achterin, zoals die ene hoer vroeg, maar vlak naast haar hoektand.

Anna: Wauw. Moet ik toch nog een keer gaan. Mijn lievelingsmoment was toen Sanne van de wc terugkwam en in de verkeerde rij inschoof terwijl Fantine doodging. Nog bedankt hè?

Tirza: Ja inderdaad, Sanne, je had gewaarschuwd dat je zou gaan huilen als ze doodging, maar ik had ook best je hand vast willen houden hoor.

Sanne: Ik realiseer me nu pas dat ik echt de sleutelscène van Les Misérables voor een hele Pathé-zaal heb verpest. Jeetje.

Tirza: Maar, nog even terug naar het verhaal. Ik vroeg me steeds af: wat voor man was Jean Valjean voordat-ie het brood stal? En dat brood! O, dat brood! Zelfs Marius zag ik met zijn ogen rollen toen Valjean, oud en versleten, zijn enorme geheim opbiechtte. Heeft Victor Hugo dat echt zo opgeschreven?

Anna: Ik denk dat het makkelijker was om Valjean likeable te maken als hij brood stal dan als hij jonge meisjes verkrachtte. Alhoewel, toen hij met zijn ontblote bast zomaar Cosettes kamertje binnenkwam... Ik dacht even dat hij dat ging doen. En ik had er eigenlijk ook wel zin om dat te zien. Dat was ook nogal Sweeney Todd-achtig, een opgesloten albino.

Tirza: O ja, Cosette. Die was ik alweer vergeten.

Sanne: Cosette was zó irritant. Maar dat heb ik ook met Maria uit West Side Story, of Julia in alle Shakespeare-opvoeringen. Zeikwijven.

Tirza: West Side Story, dat is hoe je een musical op het grote scherm moet toveren! In EYE draait nu de compleet gerestaureerde 70mm editie. Gaat dat zien! Daarin wordt ook gezongen en gedanst, door stoere gangs nog wel, maar nergens voelt het geforceerd. Daar had Tom Hooper wel eens beter naar mogen kijken.

Anna: Heeft de film de musical en liedjes verpest wat jullie betreft?

Tirza: Ik vrees dat ik wat tijd nodig heb om de nasale kopstem van Hugh Jackman en Russell Crowe uit mijn geheugen te wissen.

Sanne: Ach, als je referentiekader Danny de Munk is, kan dat alleen maar een verbetering zijn.

Tirza: Eponine, die was in de film net zo goed als in de stage musical! Maar zij is bij de Oscarnominaties over het hoofd gezien. Geheel in de geest van het tragische karakter van haar rol: de grappige, stoere vriendin, die sterft voor de man die ze aanbidt terwijl hij dat zelf niet eens doorheeft. Fuck Susan Boyle, On My Own blijft natuurlijk hét Les Misérables-nummer.

Sanne: VIVE EPONINE! VIVE LA REVOLUTION!

Anna: Vive la baguette?

Sanne: VIVE LA BAGUETTE!

Tirza: VIVE LA BAGUETTE!

Anna: Ik ga er effetjes een afbakken.

Redactie

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer