nieuwsbrief
Asset 14

Inside Llewyn Davis

In de nieuwe film van de gebroeders Coen dwaalt folkzanger Llewyn Davis door het New York van de jaren zestig. Hij is niet succesvol, maar blijft hopen op een doorbraak.

Mail

Flo: Houden jullie van folkmuziek?

Rutger: Ja en nee. Het is een genre dat heel veel ruimte laat voor het hart, en dan is het soms mooi. Maar het kan – zoals vaak in deze film – ook heel snel zeikerig en knullig worden.

Brankele: Ik vond het openingsnummer erg mooi, ook omdat dat heel mooi gezongen was. Maar na een paar nummers denk ik altijd: mwuh, volgens mij zong je precies dezelfde melodie en eigenlijk ook dezelfde tekst in alle voorgaande nummers.

Flo: “You might know this song.” Ja, want die zong je net ook!

Brankele: Haha, ja. “It’s something new and it never gets old – must be a folk song.”

Rutger: Of zoals die jazzmuzikant (John Goodman) denigrerend zei: "Het zijn altijd drie akkoorden. B, B, C, B, B, B, G!"

Brankele: Ik had daardoor aan het einde, als je de jonge Bob Dylan ziet, al zo’n folk-overkill gehad dat ik hem ook een dertien-in-een-dozijn-muzikant vond.

Flo: Zijn jullie muzikanten? Herkennen jullie dat?

Rutger: Nee. Ik had graag mijn linkerpink en een bal over gehad voor wat muzikaal talent. Ik droom er nog steeds van om frontman van een band te zijn, maar helaas heb ik nul talent. Ik heb een tijd gitaarles gehad toen ik twaalf was, en na een half jaar vroegen mijn ouders of ik wat wilde voorspelen. Toen ging ik in de woonkamer zitten, zette de gitaar op mijn knie en zei: “This song is called… Hoedje van papier.” Hortend en stotend kwamen de nootjes eruit, terwijl mijn moeders glimlach in afgrijzen veranderde. Na afloop zat ik daar hevig bezweet en zei ze: “Had je… niet iets meer moeten kunnen?” Ik rende huilend naar mijn kamer. In een alternatieve versie van dit verhaal slaat mijn vader de gitaar stuk in een hoek van de kamer, luidt een grote gong en roept door een hoorn: “Destroy all the instruments!”

Flo: Striptekenaren schijnen ook allemaal muzikaal talent te beschikken, maar dat is dus bullshit. Ik fantaseerde altijd dat ik een heel Rachmaninov-concert speelde… Spontaan, op het moment dat niemand het verwachte.

Brankele: Ik heb wel een muzikale achtergrond: viool, piano, klarinet - heb ze allemaal aan de wilgen gehangen op het moment dat ik er echt voor moest gaan studeren. Nu zing ik. Liedjes. Niet folk, nog nooit gedaan volgens mij. Lijkt me een beetje saaiig. Dat kan je alleen goedmaken met waanzinnig goede teksten of ontzagwekkend veel gevoel.

Flo: De muziek in de film raakte me wel hoor. Het draait inderdaad om de teksten. Ik vond dat liedje over die prinses bijvoorbeeld prachtig. Ik begin waarschijnlijk steeds meer op mijn vader te lijken. Die gooide ons vroeger dood met folk en andere shit uit de jaren zestig.

Rutger: Het goede aan de film vond ik dat de jaren zestig eindelijk eens niet geromantiseerd werden. Sommigen hadden een kutleven! Niet alles was vrijheid blijheid! Llewyn valt net buiten de succesboot en zwerft ongewenst door Greenwich Village. Hoewel het er wel weer retegeil uitzag allemaal en je stiekem toch met nostalgie gevuld werd.

Flo: Ja, ik ga binnenkort maar weer een ticket naar New York kopen. Volgens mij is er niet heel veel veranderd.

Rutger: Vonden jullie Llewyn ook zo knap? Om me heen gleden een paar vrouwen van hun stoel. Met z’n getroubleerde blik en z’n afgemeten baard. Ik zag het niet. Blijkbaar val ik toch vooral op status.

Brankele: Ik was één van die vrouwen. Dus, ja. Zo’n lekker ruige krullenkop, hondenoogjes, goede stem, de wereld doorhebben in al z’n kneuterigheid, een getalenteerde underdog die strijdt voor z’n idealen... Mmm. Terwijl ik hem soms wel een sukkel zonder huis vond. Maar mannen met problemen zijn natuurlijk ook weer sexy.

Flo: Ik was eerder een van die mannen die zijn rivaal Jim wilden neuken, omdat Justin Timberlake die speelde. Maar ik snap wel waarom vrouwen glijden van Llewyn. Toen hij zo zwoel de camera inkeek tijdens het optreden in Chicago, lukte het hem bijna bij mij.

Rutger: De Coen Brothers houden wel van underdogs. Maar is Llewyn een loser of een onbegrepen romanticus? Ik zou zeggen: loser.

Flo: Ik zeg beide!

Brankele: Llewyn was bang slechts te bestaan en niet te leven; het idee dat hij gewoon een baan zou hebben zoals z’n zus of z’n vader en dan zou verpieteren en z’n laatste dagen zou slijten in zo’n suffig bejaardentehuis. Dat was de motor van z’n nomadenbestaan. Ik herkende dat wel.

Rutger: Ja, ik herken dat ook wel. Maar je kunt niet alleen op dat romantische ideaal en wat talent varen. Je moet ook je zaakjes een beetje op orde hebben. Lekker zwerven met je gitaar door de jaren zestig, dat komt vast wel goed. Nou, alleen als je zo’n geniale gek als Bob Dylan bent. Anders moet je gewoon keihard WERKEN, jongens en meisjes.

Brankele: Bob WERKTE toch ook keihard. Het ging mij meer om de angst het leven slechts mee te maken in plaats van te beleven. Stelt het inderdaad niets voor als je je voegt naar het systeem en keurig zo’n suffe baan hebt? Kindjes, huisje, mannetje/vrouwtje, af en toe een dinertje met wijntje en lachje, en dan dood? Of is dat wel genoeg?

Rutger: Natuurlijk is dat niet genoeg voor ons. Maar dat komt omdat wij als individualisten zijn opgegroeid, mede dankzij de generatie van Llewyn. We zijn daardoor ook wel een beetje arrogant geworden. Ieder leven is een kunstwerk, YOLO! Maar je moet ook niet neerkijken op het ‘gewone’ leven, op de saaiheid van routines. Nogmaals: niet iedereen kan beroemd worden. Je bent niet sowieso bijzonder. Wat dat betreft vond ik dit artikel heel verhelderend.

Flo: Als ‘kunstenaar’ moet je natuurlijk wel inspiratie krijgen. Dat krijg je niet per se met je huisje, boompje, beestje. Althans, dat is mijn idee. Dan wordt het op den duur dus waarschijnlijk repetitieve folkmuziek! En heel veel mensen maken hun kunst natuurlijk niet met het doel beroemd te worden. Dat is nu eenmaal hun leven, zonder dat bestaan ze maar gewoon.

Rutger: Over beestjes gesproken…

Flo: De ster van de film was natuurlijk de kat Ulysses. Metafoor voor het geluk dat hem steeds ontspringt.

Rutger: Mooi. In het begin zegt Llewyn ook door de telefoon tegen de secretaresse: “Llewyn has the cat.” Zij: “Llewyn is the cat.” “No, Llewyn HAS the cat.” Maar hij is natuurlijk gewoon de kat.

Brankele: Ja, elke nacht ergens anders slapen, per ongeluk meisjes bezwangeren - maar niet echt op z’n pootjes terechtkomen. Of kunnen we daar dan op vertrouwen bij hem, dat het allemaal goed komt? Ik denk dat hij gewoon z’n dagen zal slijten in The Gaslight, en met lede ogen zal moeten toezien hoe Bob het wel voor elkaar bokst.

Rutger: De film eindigt bij het begin. Het suggereert dat zijn leven steeds weer in dezelfde rondjes zal blijven lopen, als een kat die op die op zoek is naar een behaaglijke slaapplek.

Brankele: Of als een folksong.

Flo: Houden jullie van folkmuziek?

Redactie

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer