tickets
Asset 14

Zucht naar zaad

Op het Nederlands Film Festival ging deze week 'De man met 100 kinderen' in première. Ed, de man met bijna honderd kinderen, ontleent zijn zelfrespect aan het vervullen van andermans kinderwensen. Dzjengis Khan in Limburg.

Het mag een klein wonder heten dat er überhaupt nog kinderen worden geboren hier in Nederland, en meer algemeen in het westen. Elders in de wereld komen kinderen er vanzelf wel, vaak juist te veel. Maar wij hebben dankzij anticonceptie en emancipatie de keuze tot uitstel, waar zowel vrouwen als mannen gretig gebruik van maken. In onze kieskeurige zapcultuur is het bovendien niet zo gemakkelijk meer iemand te vinden met wie je daadwerkelijk een kind zou willen 'nemen' en die dat ook met jou wil. Van al dit getreuzel, dat bij mannen doorgaans net wat langer aanhoudt dan bij vrouwen, komen problemen: massa’s alleenstaande vrouwen in de dertig en veertig, wier kinderwens toch onbedwingbaar blijkt. En geen potentiële vader in zicht.

Mannen als Ed Houben, een Limburgse toeristengids en zaaddonor, bieden uitkomst. Ed reisde stad en land af, met als heldenattributen een potje, een spuitje en zijn vruchtbaarheid. Inmiddels heeft hij vele vrouwen gelukkig gemaakt en zo’n negentig kinderen verwekt. Vanachter zijn computer blijft hij hier moedig mee doorgaan. Over dit bizarre gegeven maakte Vuk Janic een documentaire, De man met 100 kinderen, die op het NFF in première ging en vanavond wordt uitgezonden door NCRV Dokument.

Ed met een van zijn kinderen.

Ed is een grondig onzekere man die eindelijk iets heeft gevonden waaraan hij zelfrespect ontleent. Dat laat hij niet zomaar los, al bezwijkt hij bijna onder de almaar groeiende behoefte van vreemde vrouwen. Deze overwoekert zijn leven compleet. Zijn relatie sneuvelt omdat zij wil dat hij ophoudt anderen te bezwangeren. Dat kan Ed niet. En dat terwijl spermadonatie voor hem juist een manier was om zich over zijn verlegenheid tegenover vrouwen heen te zetten, en uiteindelijk zelf een vriendin te krijgen.

Verwekken is voor Ed zowel een verslaving als zijn grootste trots. Hij loopt rond met een T-shirt met daarop een olijke zaadcel en ‘veni vidi vici’. In zijn huis staan ingelijste foto’s van zijn kinderen. Een nieuw stel dat helemaal vanuit Texel naar hem toe komt voor een mogelijke donatie drukt hij op het hart dat het al tientallen malen goed is gegaan. Hij zegt dat er op dat moment 75 kinderen van hem rondlopen, door heel Europa. Hij laat foto’s zien van de kinderen, noemt hun namen en verontschuldigt zich voor de paar die hij niet weet. Het stel is door deze vertoning van viriliteit allerminst afgeschrikt, eerder het tegendeel. De vrouw, met enige bewondering: “Oh, Italië ook.” Haar man: “Ik vind het prettig te merken dat ‘ie weet waar hij mee bezig is.” Dat zal hij nog enkele keren herhalen, Ed “weet waar ‘ie mee bezig is”.

Gekke Ed, met z'n smakeloze T-shirts, moedercomplex en talloze skype-gesprekken met 'zijn' vrouwen.

De man met 100 kinderen heeft een hoog gniffelgehalte: gekke Ed, met z’n smakeloze T-shirts, z’n moedercomplex en z’n talloze Skypegesprekken met al ‘zijn' vrouwen. Maar het is tegelijkertijd verbijsterend en verontrustend dat deze man zo veel kinderen op de wereld heeft gezet en vrolijk doorgaat. Omdat het kan, omdat er vraag naar is. Ed levert, geheel kosteloos, en dit is (nog) niet verboden. Producente Janneke Doolaard hoopte dat de documentaire een maatschappelijk debat zou aanzwengelen. Dat lijkt te lukken. De tragische situatie waarin zowel Ed als kinderloze vrouwen verstrikt zitten, kwam sterk naar voren in een interview met Ed in Nieuwsuur. Ed vertelt daarin dat hij een keer een grens wil stellen, omdat het doneren zijn eigen leven overneemt. En hij zegt: “Ik dacht wel eens: als een vrouw moest kiezen, dan zou ik wel de laatste man zijn. Maar misschien ben ik ook voor een hoop mensen de laatste man die ze kunnen benaderen voor hulp.” Ondanks zijn overgewicht, overbeharing en niet erg prestigieuze baan blijft Ed in trek bij vrouwen op zoek naar zaad.

Er is schaarste op de spermamarkt. Dat werd nog eens benadrukt door de zaak van de Deense zaaddonor die op de dag van de première van de documentaire het nieuws haalde. Deze zaaddonor had minstens vijf van zijn 43 nakomelingen met de nare ziekte van Von Recklinghausen opgescheept. In Denemarken mag, net als in Nederland, een spermadonor hoogstens 25 kinderen voortbrengen. Dat aantal werd dus flink overschreden, en dat is ongetwijfeld ook in vele andere gevallen gebeurd.

De grote Mongoolse veroveraar Dzjengis Khan is wel “the most prolific lover the world has ever seengenoemd. Hij zou in zijn tijd honderden, misschien wel duizenden kinderen hebben verwekt en er zouden nu tientallen miljoenen afstammelingen rondlopen. Maar Dzjengis koos wel de mooiste vrouwen uit. Ed, de Deen en hun collega’s, zij zijn de nieuwe generatie van Dzjengis Khans. Mannen die, zonder voorbehoud, zonder scrupules, hun zaad zo ver en zo veel mogelijk willen verspreiden. In een tijd waarin kinderen vooral een erg vervelende inperking van je eigen vrijheid lijken, zijn the fittest simpelweg the most willing. Ik voorzie een genetische verschraling. Zelfs als dit niet tot vreselijke ziektes leidt is het onwenselijk. De kinderen van Ed zijn tot nu toe gezond – op twee uitzonderingen na, wat statistisch normaal is. Maar vrijwel al deze baby’s, peuters en kleuters hadden een bolle toet, blond haar, en ze leken geen van allen bijzonder nieuwsgierig of levenslustig. Eerlijk gezegd vond ik de meesten wat duf uit hun ogen kijken. "Kleine Edjes", schreef Annemarie Haverkamp in nrc.next. Daarom een oproep: jongens en mannen van Europa, houd op met treuzelen. Maak dat kind met je vriendin (liefst wel meerderjarig), als ze je daar om vraagt. En meisjes en vrouwen: vraag er dan ook op tijd om, voor je kans verkeken is en je je toevlucht moet zoeken tot Ed. Die kan het ook allemaal niet meer aan.

Mail

Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Notice: Undefined index: show_large_first_post in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200122203538/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 31
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer