Illustratie: Anna Berkhof

"Ze kauwde kauwgom en kliederde met een marker in haar nieuwe MTV-agenda. Het was het begin van de zomer."" />

Illustratie: Anna Berkhof

"Ze kauwde kauwgom en kliederde met een marker in haar nieuwe MTV-agenda. Het was het begin van de zomer."" />
Asset 14

Verdwijnen

Wat hebben de zangeres van Ace of Base en de zus van Rob met elkaar gemeen? Een ontdekking plaatst een jeugdherinnering in een ander licht. Een gastbijdrage van Willem Claassen.

Dit is de herinnering.

Ik ging voor het eerst bij Rob spelen, mijn nieuwe beste vriend. Zijn ouders waren niet thuis. We dronken cola en aten chips aan de tafel in de woonkamer. Robs zus Joyce zat ook aan die tafel. Ze had lang, zwart haar dat een beetje voor haar ogen hing. Ze kauwde kauwgom en kliederde met een marker in haar nieuwe MTV-agenda. Het was het begin van de zomer. De agenda’s voor het volgende schooljaar lagen nog maar net bij de V&D. Ik wilde ook zo’n agenda, maar ik had het geld niet en eigenlijk had ik er ook geen nodig. Rob en ik zaten nog op de basisschool, wij kregen geen huiswerk. Joyce ging al naar de tweede van de Mavo. Ze had die dag behalve een agenda ook de nieuwe single van Ace of Base, Wheel of fortune, gekocht. Die stond op de repeat, het volume voluit. Ik kende het nummer niet en was overdonderd. ‘What you gonna tell your dad, it’s like a wheel of fortune.’ Ik vond All that she wants al behoorlijk briljant, maar door dit nummer veranderde Ace of Base voor mij in één middag van een aardige eendagsvlieg tot de beste band ooit. Rob had er genoeg van en wilde het cd’tje afzetten, maar toen hij voor de stereotoren stond gaf Joyce hem een harde duw. Rob had niets in te brengen. Even keken Joyce en ik elkaar aan. Wheel of fortune heeft die middag nog zeker drie keer uit de speakers geklonken.

En daarna? Tja, eigenlijk gebeurde er niet veel.

Ik bleef Ace of Base nog een tijdje volgen. Happy nation, The sign, Don’t turn around, Beautiful life. Toen hield het wel op. De nummers van het Zweedse viertal kwamen steeds minder vaak op de radio en de tv en mijn smaak veranderde, ik had nieuwe favorieten.

Ik ben nog een paar keer bij Rob thuis geweest. Dan gingen we voetballen voor de garageboxen. Steeds moest ik naar de wc. Rob vond dat stom. ‘Je moet er een knoop in leggen,’ zei hij dan. Ik hoopte een glimp van Joyce op te vangen, die meestal op haar kamer naar muziek luisterde. Een keer heb ik een oor tegen haar deur gedrukt. Een andere keer zag ik haar in de woonkamer voor de tv zitten. Ik bleef staan. ‘Wat moet je?’ had ze gevraagd. Ik vond haar op de een of andere manier op de blonde zangeres van Ace of Base lijken. Dat was niet logisch, want de andere zangeres had donker haar, maar in de houding van Joyce vond ik iets terug van de blonde zangeres. Toen Rob al een tijdje niet meer mijn beste vriend was, zijn ze verhuisd. Naar het noorden, volgens mij.

Er bleek iets aan de hand te zijn met de blonde zangeres. Ik heb dat nooit geweten. Ik kwam er pas achter toen ik enkele weken geleden op internet naar Ace of Base zocht. De avond ervoor had ik met vrienden videoclips uit de jaren 90 bekeken en ineens kwam Wheel of fortune voorbij. Op internet ontdekte ik dat de band nog steeds bestaat, alleen dan met andere zangeressen en onder de naam Ace.of.Base, met puntjes dus. De blonde zangeres, Linn, verdween langzaam uit de band. In eerste instantie was ze de leadzangeres. Op het tweede album, met onder andere Beautiful life, waren de zangpartijen gelijk verdeeld tussen haar en haar jongere zus, de donkerharige Jenny. In 1997 miste ze een tv-optreden. Vanaf toen was ze er nooit meer helemaal bij. Als je naar de hoes van het derde album kijkt, zie je dat haar gezicht vager is dan die van de andere drie. In de videoclip van Cruel Summer komt ze nauwelijks in beeld. Ze schijnt van de set te zijn gelopen. Ook in de laatste videoclip waarin ze voorkomt, Unspeakable, is ze slechts vluchtig te zien en zingt ze niet mee. Tijdens haar laatste tv-optreden in 2002 – Ace of Base speelde Beautiful morning – stond ze op de achtergrond en deed ze alsof ze keyboard speelde. Het heeft iets weg van wat Stalin met Trotski deed. Hij liet zijn tegenstander van foto’s verwijderen. Alleen was het bij Linn haar eigen keuze. Ze zei er zelf niets over, maar de andere bandleden vertelden in interviews dat ze altijd al een verlegen en teruggetrokken persoon was en dat ze het eigenlijk maar niets vond om in de spotlights te staan. Er bestaan ook vermoedens dat het te maken heeft met een incident in 1994 waarbij zusje Jenny en hun moeder met een mes werden aangevallen door een Duits meisje. Dit meisje zei naderhand dat haar actie gericht was op Linn.

Illustratie: Anna Berkhof

Zou Joyce dit allemaal weten? Zou zij de band al die jaren hebben gevolgd? Zou ze dat singletje nog hebben en er af en toe naar luisteren?

Sinds 2002 is er niets meer vernomen van de blonde zangeres. Buiten haar familie weet niemand waar ze woont, hoe ze haar dagen vult, of ze getrouwd is, of ze kinderen heeft, of ze gezond is. Het doet me onwillekeurig denken aan Tupac en Elvis. Er bestaan ver uitgewerkte theorieën dat zij nog in leven zouden zijn. Ik heb dat altijd een fascinerend idee gevonden. Dan stel ik me voor dat ze op een eiland wonen en meekrijgen dat hun muziek nog steeds volop wordt gedraaid. Werken hoeft niet meer, het geld blijft komen. Als ze willen, kunnen ze nog een nummer opnemen en uitbrengen, waarbij dan wordt vermeld dat het om oude studio-opnamen gaat. Bij Linn is het zo goed als omgekeerd. Ze leeft nog en haar muziek is al bijna vergeten. Ik wil weten of ze haar oude nummers nog weleens zingt. Of ze op internet de videoclips bekijkt. Bij haar zie ik een huis op een heuvel voor me, ergens in Zweden. De zon schijnt en ze maait het gras.

Ik heb naar Joyce gezocht op internet. Eerst moest ik haar achternaam achterhalen, die was ik vergeten. Op de achterkant van een klassenfoto vond ik de volledige naam van Rob. Joyce met achternaam levert weinig zoekresultaten op. Er is één foto van haar. Een vrouw met donker haar. Ik kan me voorstellen dat zij het is, al kan het net zo goed iemand anders zijn. Er zullen er meer zijn met haar voor- en achternaam. Verder is er een site waar haar naam op voorkomt. Het gaat om een forum waarop ze vraagt wat ze als grondstewardess kan verdienen. Het bericht is zeven jaar oud.

Ik heb de neiging om te denken dat ze echt grondstewardess is geworden, eentje die kauwgom kauwt en haar rooster in een MTV-agenda opschrijft. Maar Joyce kan van alles zijn. Ze kan overal wonen, ze kan zelfs al dood zijn. Ik weet nog minder van haar dan van de blonde zangeres van Ace of Base.

Willem Claassen debuteerde dit voorjaar met zijn roman Park bij De Bezige Bij. Zijn website: www.modderenlijm.nl.

Willem Claassen

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer