Asset 14

Voetbalwedstrijd voor voetbalsceptici

Een trap, een sprintje en een schot: 3-1. Even is het doodstil. Alle hoop op de gelijkmaker waait met een briesje het stadion uit. Tienduizenden ogen staren ongelovig in de verte, schouders teleurgesteld naar beneden gezakt. Heel even. Tot de pezige mannen met hun trommels zich herpakken en met dubbel zoveel energie op hun instrumenten slaan. Alle fans in het stadion volgen, vurig en hoopvol, tegen beter weten in. Vuisten zwaaien door de lucht: AJAX!

Daar zit ik dan, als voetbalscepticus, voor het eerst in mijn leven in een voetbalstadion. Ik tuur naar de mannetjes van Ajax en PSV en een wonder geschiedt: ik vind het echt leuk. Ik, notoir vijand van het voetbal, zit zelfs stiekem een beetje mee te juichen. Hoe is dit mogelijk?!

Voor die bewuste wedstrijd liet voetbal me volledig koud. Dat de emoties van mijn mannenvrienden met de bal mee alle kanten op stuiterden ging mijn pet te boven. Ik associeerde voetbal voornamelijk met zinloos geweld, een corrupte miljardenbusiness en omhooggevallen idioten als Sepp Blatter. Bovendien ergerde ik me dood aan al die zendtijd die verloren ging aan oeverloos gewauwel over opstellingen, tactieken en transfers. Om over mannen die op zondag niet konden afspreken omdat ze per se gespannen voor een beeldscherm moesten zitten niet te spreken.

Maar daar op dat plastic stoeltje op een metershoge tribune had ik het echt naar mijn zin. Het is moeilijk uit te leggen (je moet het immers, heel cliché, meemaken om het te begrijpen) maar ik zal een poging wagen. Want voetbalsceptici, zo’n voetbalwedstrijd is dus echt de moeite waard.

Onlangs las ik in de Volkskrant een interview met schrijver Karl Ove Knausgård, pessimist en piekeraar. Hij noemde voetbal "het ultieme escapisme". Ik begrijp inmiddels precies wat hij bedoelt. Terwijl mijn ogen het stipje van de bal volgden, voelde ik niet alleen spanning maar juist ook rust. In de grote buitenwereld heerst chaos, spelen ingewikkelde conflicten en lijkt overzicht onmogelijk. In het stadion is het leven simpel. Daar draait alles om een strijd tussen twee teams, waarvan je er als vanzelfsprekend één support. Brood (of bier) en spelen en een mens is tevreden.

Daarnaast is het heel ontroerend, om niet te zeggen aandoenlijk, om zoveel volwassen mannen tegelijkertijd te zien springen, dansen, zingen, juichen en huilen. Mannen met petjes op en tatoeages op hun armen. Mannen die de dag ervoor erg hun best hebben gedaan op het ontwerpen en beschilderen van een spandoek met "Siem Salabiem" erop, ter afscheid van Siem de Jong. Mannen die "three little birds, pitch by my doorstep" met Bob Marley meebrullen. Menig (hoogopgeleid) mens kijkt hierop neer, maar waarom? Wat is er op tegen om de tijd van je leven te hebben met liedjes en spandoeken?

Goed, de agressie die erbij gepaard gaat vind ik nog steeds belachelijk. Maar daar zag ik eigenlijk niet veel van. Wat ik vooral zag waren jongetjes van een jaar of negen in Ajax-shirt die met hun zusje, papa en opa geconcentreerd naar de bal tuurden. Bij een goal juichten ze uitgelaten, bij een tegengoal sloeg opa een arm om de jongen heen terwijl papa uit frustratie wat rondjes ijsbeerde in het gangpad. Ineens zag ik een decennialange slinger van generaties met één gedeelde passie: hun club. Welke club en waarom deed er al lang niet meer toe. Ze gingen gewoon en leefden met zijn allen mee. Toen begreep ik: in essentie gaat voetbal om liefde en samenzijn. Alle voetbalmannen die dit lezen: jullie kunnen er nog zo stoer over doen, maar dit is toch echt de kern van de zaak. En dat is eigenlijk best mooi.

Mail

Maite Karssenberg is schrijfster, historica en programmamaker. Ze houdt van vergeten geschiedenissen en idem reisbestemmingen, de zee en zelfreflectie. Maar het meest nog houdt ze van boeken lezen.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer