Hier verschijnt elke dag een tip van een Hardhoofd-redactielid. Vandaag: de favoriete band van je favoriete band." /> Hier verschijnt elke dag een tip van een Hardhoofd-redactielid. Vandaag: de favoriete band van je favoriete band." />
Asset 14

Pavement

Twee jaar geleden liep ik stage op een school die zat verstopt in het westelijk havengebied. Tussen twee lessen had ik een gat van meer dan een uur te overbruggen en dat deed ik door langs de verlaten haven te wandelen. Het was nog vroeg, de kou sneed door mijn jas en de zon brak langzaam door boven het water. Ik was sinds kort de gelukkige bezitter van een iPod en de vorige dag had ik daar Crooked Rain, Crooked Rain op gezet. Dat is het tweede album van de Amerikaanse band Pavement en werd uitgebracht in 1994. Pavement stond al een tijd op mijn lijstje van ‘bands die ik nog eens moest checken’. Ondermeer dEUS, Sonic Youth, Radiohead, Blur en Beck hadden namelijk de loftrompet over Pavement gestoken en mij daarmee toevertrouwd dat deze band wel iets voor mij zou zijn. Er is geen betere manier om muziek te ontdekken dan op aanraden van artiesten die je bewondert.

De muziek die mijn wandeling begeleidde was enerzijds schaamteloos rommelig en op momenten zelfs bizar vals, maar anderzijds uiterst melodieus en catchy. Die combinatie klonk volslagen vanzelfsprekend en toch had ik zoiets nooit eerder gehoord. Het mooie aan Crooked Rain, Crooked Rain vond ik dat het me de hele tijd heen en weer slingerde tussen allerlei emoties en sferen. Qua variatie doet het album niet onder voor The White Album van The Beatles. ‘Stop Breathin’ is bijvoorbeeld een claustrofobisch scheermesjes-in-de-aanslag-liedje, maar het daaropvolgende ‘Cut Your Hair’ een van de vrolijkste huppeldeuntjes ooit gemaakt. ‘5-4=Unity’ is zowaar jazz in de stijl van Dave Brubeck, ‘Range Life’ kan je country-pop noemen, ‘Hit The Plain Down’ overstuurde punk en ga zo maar door. Maar alle liedjes klinken ‘typisch Pavement’. Door de onkunde, de onbevangenheid en die achterlijke stem van zanger Stephen Malkmus. Hij zingt totaal onzinnige teksten met veel emotie en weinig techniek. Het is een fijne stem om bij te wandelen.

Crooked Rain, Crooked Rain was liefde op het eerste gehoor en die liefde is sindsdien niet meer bekoeld. Het duurde niet lang voor ik achter de andere vier Pavement-albums aanging. Het debuut Slanted & Enchanted (1992) was een zware hap, want op momenten haast onbeluisterbaar lo-fi en gestoord. Maar met ‘In The Mouth A Desert’, ‘Zürich Is Stained’ en ‘Here’ zijn er tevens een paar van hun allermooiste liedjes op te vinden. Wowee Zowee (1995) gaat écht alle kanten op. Malkmus klinkt zowaar als David Bowie in de verstilde opener ‘We Dance’, maakt geflipte blues-rock met ‘Rattled By The Rush’ en lijkt een ode aan R.E.M. te brengen met ‘Father To A Sister Of Thought’. Op de laatste twee Pavement-albums, Brighten The Corners (1997) en Terror Twilight (1999), is nagenoeg alle nonchalante gekte van de beginperiode verdwenen en nummers als ‘Stereo’ en ‘Carrot Rope’ zijn met een beetje goede wil zelfs radiovriendelijk te noemen. Die twee slotplaten zijn misschien minder eigenzinnig en tegendraads dan de eerste drie, maar minstens zo verslavend.

Sinds mijn romantische wandeltocht is Pavement uitgegroeid tot een van mijn ‘allerfavorietste’ groepen. Aangezien de bandleden na Terror Twilight elk hun eigen weg uitgingen, moest ik erin berusten dat ik deze band nooit live aan het werk zou zien. Groot was dan ook mijn vreugde toen begin dit jaar bekend werd gemaakt dat Pavement weer bij elkaar zou komen voor een reünietournee. Afgelopen zaterdag (8 mei) zag ik mijn helden aan het werk in een uitverkocht Paradiso. Het concert overtrof de torenhoge verwachtingen die ik had. In meer dan twee uur tijd werden onafgebroken precies alle nummers gespeeld die ik wilde horen en de rest van het publiek overduidelijk met mij. De jongens van Pavement leken in tien jaar afwezigheid niets te zijn veranderd. Het blijven typische college-boys, nonchalant en melig, absoluut geen rocksterren. Maar met z’n vijven weten ze een sound neer te zetten die totaal eigen is en je leven verrijken kan. Mijn leven is verrijkt door Pavement, op een plek waar de weteringschans met het westelijk havengebied samenvalt.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer