nieuwsbrief
Asset 14

Erken de crisis zonder crisis

TIP: Erken de crisis zonder crisis

Ik had een plan voor een gelukkig leven. Concreet werd dat een bureau in een art-deco-gebouw tussen goedaardige collega’s. Ik woonde in een appartement met houten vloeren, hoge ramen, twee balkons, het geruis van bomen in een straat waar iedereen elkaar kent, in een stad waarvan ik hou. Samenwonen met mijn lief, opwindende seks, tegelijk mijn beste vriend, al zes jaar de man van mijn leven. Vrienden. Feestjes. Katers. Passies. Vakanties.

Mail

Langzaamaan werd de binnenkant van dat alles uitgehold.

Op het werk begon ik meer uit het raam dan naar mijn computerscherm te kijken. De klok checken werd een tic nerveux, mijn loonfiche een holle troost. Na een werkdag voelde ik me kil. Ik probeerde een boek te schrijven, twee jaar lang, vierhonderd bladzijden, drie keer herschrijven. Op een avond moest ik toegeven dat het nergens heen ging en dat die langgerekte vingeroefening thuishoorde bij het oud papier.

De depressie van mijn vriend werd een karkas waar vliegen op afkomen. Vliegen die je uit je slaap halen, die je wegjaagt, maar die altijd terugkomen, die je negeert terwijl je hun poten op je huid voelt. Vliegen die eitjes leggen, in een steeds grotere zwerm binnenkomen, donkere lijven, aanhoudend gezoem tot er niets overblijft dan onrust, een zwarte, krioelende massa die jullie verjaagt uit je huis, al lang geen thuis meer.

Een crisis is een situatie waarin de gekende manier waarop je problemen oplost, niet voorhanden of niet meer toereikend is. Vrienden en kennissen hadden crisissen. Ze hadden depressies, burn-outs, deden zelfmoordpogingen. Anderen hadden plots een baby, een succesvolle carrière, een huis dat ze kochten. Nog anderen een combinatie van die dingen. Enkelen hadden geen van dat alles. Ik behoorde tot de laatste categorie.

Ik was altijd al goed in dromen en volhouden. Mijn vader had me geleerd dat opgeven voor losers is. Mijn moeder leerde me dat flexibel zijn sterk maakt.

Ik was het probleem niet, mijn eigen leven was dat wel geworden.
Zonder duidelijke crisis was het moeilijk erkennen dat ik de radicale ommezwaai van een crisis wel nodig had, anders zou ik mezelf niet meer herkennen. Opgeven is niet mislukken, ingeven wel. Soms is redelijkheid begrenst.

Uiteindelijk, in de vergaderzaal, nam ik mijn bazin apart en diende mijn ontslag in. Het duurde hooguit vijf minuten. In een roes van overwinning, vrijheid en zelfbeschikking – beter dan coke, sporten of orgasmes – fietste ik weg. Een paar weken later stapte ik uit mijn relatie. Dagenlang huilen op de bank. Wakker liggen ‘s nachts. Wanhopige berichten heen en weer sturen. Twijfel en angst voelden een stuk minder heroïsch.

Ten slotte zegde ik ons appartement op en laadde de wand vol boeken – mijn eigenlijke thuis –, designstoeltjes, handgemaakte kussens en geërfde meubels in. Bijna dertig en alles wat je hebt opgebouwd, weggestreept. Ik had alleen een vliegtuigticket op zak en wat geld op mijn rekening. Tot de laatste avond twijfelde ik of ik zou vertrekken. Een bestemming aan de andere kant van de aardbol die tot voor kort in semi-antieke uitvoering netjes op onze schouw stond.

Ik had geen plan. Ik sprak de taal niet. Ik had nog nooit een voet op het continent gezet.
Ik wist dat ik evengoed na een paar dagen weer zou willen vertrekken.
Ik ademde moed bij elkaar, diep in en uit.
Met rode ogen en een warrig ingepakte rugzak vertrok ik.

Ik kwam met een jetlag aan in een nieuwe stad. De invloed van de zwaartekracht op het vliegtuig deed iets met me. De hoofdstad, groot in alle richtingen, maakte iets in me los. Tussen een stroom voetgangers aan het stoplicht, als vee tijdens spitsuur in de metro en op een plein met om me heen lichamen en stemmen moest ik huilen. Ik heb nog nooit zo gehuild – zonder geluid, schokken of snot – uit dankbaarheid.

Als het nodig is, gooi dan verdomme de handdoek in de ring. Een echte crisis heb je daar niet voor nodig. Een goed plan of een succesrijk vervolgverhaal ook niet. Alleen een beetje moed.

Elise Luypaert heeft het hoofd in de wolken, had tot voor kort een kantoorjob en is op dit moment haar leven opnieuw aan het inrichten.

Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer