nieuwsbrief
Asset 14

De knutselaar

Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers, en soms lijkt het alsof die zich allemaal verzamelen op Facebook. In een korte serie verwondert Ron zich over het gezelschap dat hij op zijn vriendenpagina aantreft. Deze keer: de knutselaar.

Mail

Daar zit hij dan, de Facebookknutselaar. Fantastisch: zijn superleuke toneelgroep op de kaart zetten. De eigen pagina bestaat al. Mooi, zo’n plekje op de Facebook. Helemaal gratis ook. De bekendheid en het succes zullen exponentieel toenemen, dat ligt voor de hand. Toch moet na een tijdje erkend worden dat de likes een beetje achterblijven. De teller staat op 180. Dat doet pijn. Organiseer een actie, zeggen vrienden, collega’s en familieleden. Net zoals ze ooit zeiden: maak toch een Facebookpagina.

Enig geploeter later staat ‘ie online: dé winactie die de toko voor altijd op de kaart gaat zetten, het startschot voor een orkaan aan likes, reacties en shares. Twee weken later het vervolgbericht:

Met nog 2 en een half uur te gaan tot de première hebben we 195 likes. Er geldt nog steeds, bij de 200e like krijgt u twee vrijkaarten voor de première vanavond. Wees dus snel!

Had dat nou maar niet gedaan. Die 200e like ga je niet snel halen. Er kleven namelijk twee fundamentele bezwaren aan je actie.

Illustratie: Josse Blase.

Eén: je snapt het niet

Bedankt voor deze leuke actie. Zeer zeker wil ik winnen. Je bent gul, je actie is de moeite waard. Zie: in drie zinnen de gedachtes waarvan jij zeker bent dat ik ze nu heb. Ik weet dat je dat denkt, want ik ken je. Je bent mijn oude werkgever, die ene oom, een verre kennis, die collega. Je bent mij: ik heb ook al zo’n negen pagina’s versleten. Maar lieve knutselaar, de werkelijkheid is meer iets in de trant van kokend bloed in mijn aderen, een bek vol schuim en een drang om iets kapot te slaan. Ik erger me de pleuris aan je bericht.

Je snapt het namelijk niet. Overdenk je ‘leuke’ campagne eens: de 200e like wint vrijkaartjes. Waarom zou ik, als één van die andere 199 mensen, je pagina dan liken? What’s in it for me? Je zegt: doe mee, zodat een ander kan winnen. Knutselaar toch, begrijp je dan niet dat Facebook geen belshow is?

Natuurlijk, als Linda de Mol zegt dat iedere beller of sms’er kans maakt op 10.000 euro, en het staat ook duidelijk in de balk onder aan het scherm, dan grijpen zelfs hoogleraren en zenboeddhisten naar de telefoon. Dat werkt gewoon zo. Maar Facebook is zo’n spektakel niet: de onwaarheid van je belofte is van het scherm af te lezen. Of het is onduidelijk wát je nu eigenlijk precies belooft. Al net zo’n gruwel. Dan zeg je: bij 200 likes geven we iets weg. Ja, aan wie dan? Wie maakt er kans - alle 200, de laatste dertig, of alleen nummer 200? Of inderdaad alleen de 200e, als ik goed gelezen heb? En waarom hoor ik er trouwens nooit meer iets van – heb je überhaupt wel iets weggegeven?

Twee: je weet heus wel beter (en je ruïneert jezelf)

Je bent opgegroeid met technologie, want dat zijn we (bejaarden daargelaten) allemaal. Je maakte kennis met de eerste inbelverbindingen, het eerste e-mailaccount, de geheime vragen en het creatieve proces van het bedenken van wekelijks wisselende MSN-namen. En dan gedraag je je nu als een bejaarde aan wie de wereld in een ongrijpbare waas voorbijtrekt? Joh, ergens weet je best dat dit soort streken niet oké zijn. Wat mist op Facebook, is een ferme tik op de vingers. Een ouderlijke berisping. Dat zal ik dan maar moeten doen.

En weet dit: je brengt jezelf schade toe. Wil je echt te boek staan als de toneelgroep met het meelijwekkende aantal van 197 likes, als een groep grappenmakers die bedelt om een beetje aandacht met acties die van een knudde intelligentie getuigen? Als één van de vele miljoenen die dagelijks vrienden uitnodigt om hun pagina te liken? Het gezegde van de schoenmaker en de leest is een cliché omdat het waar is. Ga toneelspelen, doe je ding. Laat marketing over aan de marketeers. Hou er mee op, Facebookknutselaar. Gooi weg, die Facebookpagina.

Ron Vaessen (1987) schrijft aan zijn debuutnovelle en is redacteur bij het Tilburgs universiteitsblad Univers.

Josse Blase is een illustrator, afgestudeerd aan de Hogeschool van Kunsten in Utrecht. Zijn stijl kenmerkt zich in humor, kleur, speelsheid en een groot gevoel voor detail.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer