nieuwsbrief
Asset 14

The Karl Code

Meredith belandde op het openingsfeestje van een nieuwe Karl Lagerfeld-winkel en deed alsof ze er thuis hoorde.

Mail

Op mijn tiende kocht ik voor het eerst de Britse Vogue. Ik legde al mijn zakgeld neer voor die dikke vette September issue, en verstopte me dagenlang achter de glimmende advertenties. Het was het perfecte tegengif voor de grijze nieuwbouwwijk in Brabant waar ik kapot ging van de verveling. Ik zat achter in de klas in een dikke capuchontrui, tussen mensen die net zo goed een andere taal hadden kunnen spreken. Eenmaal thuis plakte ik de muren van mijn slaapkamer vol met dromen van Miuccia Prada, Karl Lagerfeld, Balenciaga en Bottega Veneta. Ik wist het zeker, zo zou de wereld er eigenlijk uit moeten zien, en ik zou daar later deel van uitmaken. Mijn heupen en mijn neus maakten mij echter, tot mijn grote verdriet, duidelijk dat een carrière als model niet voor me was weggelegd.

Foto: Thomas Vandenhecke

Toen ik dus vorige maand via een vriendin een uitnodiging kreeg om aanwezig te zijn bij de opening van de nieuwe winkel van Karl Lagerfeld was ik in gelijke mate opgewonden en nerveus. Het is mijn jeugddroom en mijn nachtmerrie. Een gedeelte van de aantrekkingskracht van de modewereld is namelijk zijn exclusiviteit. Ik heb me altijd goed in die quote van Groucho Marx kunnen vinden: "I don’t want to belong to any club that will accept me as a member."

Ik stelde mezelf voor hoe ik omringd zou zijn door graatmagere modellen en de mode-elite van Amsterdam, en kon me alleen maar opgetrokken wenkbrauwen en gefluisterde opmerkingen inbeelden. Ik zou de persoon zijn die struikelt, andermans champagne omstoot en door iedereen herkend wordt als indringer. Ik probeerde mezelf te kalmeren. Waarschijnlijk is dat openingsfeestje toch niet zo mooi als het eruit ziet van een afstand, waarschijnlijk zie je buiten de kaders van de foto ineens de constructie van het geheel. Net zoals modellen die in het echt helemaal niet zo knap zijn, en namaak-designertassen, waarvan je dichtbij ineens ziet dat er 'Louis Vulton' staat.

Maar hoe ik ook probeerde te doen alsof dit feestje echt niet zoveel voorstelde, ik had geen zin om me te hullen in een laag van verzuurd sarcasme. Geforceerde afstandelijkheid is zo mogelijk nog irritanter dan zelf op je bek gaan. Ik haalde mijn gereedschapskist tevoorschijn en schraapte mijn moed uit mijn tenen. Bluffen dan maar. Mijn haar werd getoupeerd en mijn eyeliner werd met chirurgische precisie aangebracht. Mijn gehele gewicht werd opgevangen door een paar vierkante centimeter plateauzool. Dit alles niet eens als statement, maar om niet uit de toon te vallen. Eenmaal gearriveerd was ik dan ook intens opgelucht toen het iemand anders was die een glas champagne omstootte.

Foto: Thomas Vandenhecke

Ik kwam een stylist tegen die ik kende uit het Amsterdamse uitgaansleven. “Hey schat wat zie je er praaaaachtig uit!” Ik vroeg hem wat hij van de collectie vond en hij draaide zich lachend om: “Mehhhhhhh.” Ik was verbaasd. Too cool for Karl. Kan dat überhaupt?

Het lijkt mij in ieder geval onmogelijk om ironisch te doen over iemand als Karl Lagerfeld. Niet alleen omdat dit een man is die de heldenstatus al decennia geleden heeft bereikt in de modewereld, maar ook omdat hij de ironie rondom zijn imago zelf al volledig heeft toegeëigend. Zijn stijl is zo iconisch dat iedereen hem na zou kunnen tekenen, waar hij dan weer als een eindeloos Droste-effect mee speelt. Karl de man, Karl het merk, Karl als signifier van Karl de signified, Karlisms, Karlouflage, en cartoonpoppetjes van Karl. In de goodie bag die wij Uitgenodigden ontvingen zat een boordje met een broche zoals hij ze zelf draagt. Hij melkt zijn eigen cliché uit, maar zonder enige stijlbreuk en met zo veel humor dat je niet anders kan dan met hem mee lachen. Het zou een gimmick zijn, ware het niet dat de snit van zijn collectie net zo verfijnd is als zijn gevoel voor ironie.

Foto: Thomas Vandenhecke

Eigenlijk was Karls feestje nog mooier dan ik het me had voorgesteld op mijn twaalfde. De cateringmeisjes zagen eruit als een advertentie voor cateringmeisjes, en zweefden rond met dienbladen champagne en fingerfood. Ik durfde de hypergestyleerde aspergecrostini's niet aan te raken; banale zaken zoals het kauwen en verteren van voedsel leken hier zo uitheems als witte sokken in Crocs. Ik verzamelde genoeg moed om de zorgvuldig gepolijste CEO een paar vragen te stellen. Hij was blij met de opening, het feestje was volgens hem volledig “true to the Karl Code”. Ik keek om me heen. Over ieder hoekje, ieder servetje was nagedacht. En iedere oppervlakte was glanzend zwart of van spiegelglas. Ik was bijna bang om te ademen of te bewegen, bang om een vingerafdruk of vetvlek achter te laten. Maar was ik op een feestje? Nou, nee.

Op mijn favoriete feestjes arriveert iedereen prachtig gekleed en gaat de volgende ochtend weg van een ravage die nog mooier is dan toen ze aankwamen. Haar in de war van het dansen, aangeschoten van de champagne. Dit was eerder een geraffineerd ecosysteem, met Karl Lagerfeld als waterpoel waar het dorstig wild zich omheen verzamelde. Het imago van de bekende Nederlanders kreeg cachet door hun naam te verbinden aan het merk, wat weer media-aandacht genereerde voor het modehuis. De bloggers waren blij als ze werden uitgenodigd, het bedrijf was blij dat ze jong, hip en online waren. De media waren weer blij omdat ze uitgebreid de ruimte kregen de prominenten en de paradijsvogels vast te leggen. En onzekere eendjes waren blij dat ze nieuwe onbereikbare dromen aan hun grijze muren konden hangen.

De aanwezige kringen mengden amper, maar ze leefden van elkaars aanwezigheid. Het was hun werk om eruit te zien alsof ze het fantastisch naar hun zin hadden. Het was hun werk om dit het feestje te maken waar iedereen naartoe had gewild. Ze waren mooi, glanzend, ze hadden al een week niet gegeten, ze poseerden met een glas champagne voor de camera, maar Mr. Wix draaide voor niets. Niemand danste.

Foto: Thomas Vandenhecke

Buiten lag een zwarte loper, afgezet met een traditioneel fluwelen koord om Zij Met Uitnodiging te onderscheiden van de gewone wereld. Beneden stond er in de winkel een fotomuur waar de fotografen op gepaste afstand een foto konden maken. “Lachen wou je dat ik deed, hè?” vroeg een Bekend Persoon aan een fotograaf. Hij ging er eens goed voor staan. Het is een vrij idiote gewaarwording om mensen professioneel te zien poseren. Het is een mechanische, onpersoonlijke manier van flirten met niets. Als je erbij staat ziet het er belachelijk uit. Binnen in de pashokjes werd je uitgenodigd om hetzelfde te doen, er waren iPads ingebouwd in de spiegels zodat je je sociale netwerk op Facebook en Twitter jaloers kon maken. Ik had te veel mensen zien poseren om nu nog serieus een selfie te maken. Ik trok snel een duckface.

Langzamerhand kreeg ik het visuele equivalent van suizende oren. Deze glanzende wereld was alles wat ik me er van had voorgesteld, de mensen om me heen waren prachtig, de esthetiek van onze omgeving was jong, strakgetrokken, minimalistisch en had een cohesie die alleen professionele dingenmooimakers van het hoogste niveau konden bereiken. Ik was ondergedompeld in ‘The Karl Code’ en lelijke dingen leken voor een paar uur een onwaarschijnlijkheid. De uitgescheurde pagina’s van de Vogue waren tot leven gekomen en babbelden beleefd over koetjes en kalfjes met me. Maar toch kreeg ik, hoe langer ik er was, een knagend gevoel van desillusie. Het duurde even voordat ik het kon plaatsen.

Ik had verwacht dat de externe wereld lelijk of gekunsteld zou blijken, dat ik me er niet thuis zou voelen, en dat de werkelijkheid niet vergelijkbaar zou zijn met de foto’s en jeugddromen. Dit bleek totaal niet het geval; het was echter mijn interne wereld die niet meedeed met het exterieur waarin ik me begaf. Ik kreeg een zeurderige hoofdpijn van de champagne. Ik probeerde rechtop te staan en niet mijn enkels te breken op de trap. Iedere seconde waarin ik die hakken aanhield was er een te veel. En ik had een vermoeden dat ik niet de enige was. Alleen omdat modellen zwoel kunnen kijken terwijl ze hinkelend een wilgentak nadoen, betekent niet dat ze zich ook daadwerkelijk heel erg comfortabel en sensueel voelen. Dat ik op een uitzonderlijke plek terecht was gekomen in een kokerrok in plaats van capuchontrui, betekende niet dat er iets was veranderd aan de manier waarop ik de wereld, of mezelf ervaar. En daar sta je niet bij stil als je droomt over exotische plekken en onbereikbare schoonheid. Toen ik op mijn twaalfde dagdroomde over hoe alles zou worden, vergat ik er bij stil te staan dat ik het nog steeds zelf zou zijn die het mee zou maken. In mijn droom hadden mijn hakken nooit zoveel pijn gedaan.

-

De glimmende nieuwe winkel van Karl Lagerfeld is te bewonderen in de Hartenstraat 16, te Amsterdam.

Meredith Greer

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer