nieuwsbrief
Asset 14

Onychofagie, ofwel nagelbijten

Lisanne probeerde te stoppen met nagelbijten en faalde. Om te begrijpen waarom ze het nagelbijten maar niet kan laten, raadpleegt ze Wikipedia. Dat moet je dus nooit doen.

Mail

Wikipedia heeft me bang gemaakt voor mijn eigen lijf. Ik ben een wandelende psychische stoornis. Een bonk aan neuroses. Ik kom uit een slecht gezin, stort bijna in. Om dit te weten te komen hoef je geen seconde met me te praten, alles is aan mijn lichaamsoppervlak te zien.

De afgelopen maand probeerde ik te stoppen met nagelbijten. Het ging zoals het altijd gaat.

De eerste week ontstaan er minuscule witte randjes, deze show ik aan iedereen die maar wil.

De tweede week haal ik de witte randjes plagerig langs mijn tanden, tik ik ermee op tafelbladen en tover ik ergens een bijna ingedroogd potje nagellak vandaan.

De derde week is er een moment waar ik voor ‘n imaginaire tweesprong sta: of ik bijt of ik eet ik mezelf van binnenuit op, sterf, verdwijn.

Deze keer kwam dit moment tijdens de try-out van een toneelstuk dat ik had geschreven: ik had het bloedheet en interpreteerde ieder klein geluidje uit de zaal als walging of verveling. Ik begon bij mijn wijsvinger, en toen ik het witte randje op mijn tong voelde liggen, kreeg ik een gevoel dat het best te beschrijven valt als ‘schijt aan alles’ en beet al mijn nagels kaal.

Achteraf vertelden mensen me hoe mooi ze de voorstelling vonden. Ik bloosde, mijn vingertopjes bonkten, voelden rauw aan; als je een tijdje niet hebt gebeten, kan je je tanden makkelijker onder de nagel haken, hem een beetje naar boven wippen en verder bijten dan normaal.

Ik begrijp niet waarom ik het steeds weer doe. Ik hoef echt geen megalange pornonagels, maar nu zien mijn handen eruit als die van een dikke padvinder. Ze zijn stomp en klef.

Om mijn zelfbeeld op te krikken raadpleegde ik het internet. Dat is domste wat je kan doen, dat wist ik eigenlijk ook wel. Volgens het internet ga je altijd dood en sleur je al je geliefden mee het graf in. Maar toen ik ‘nagelbijten’ intypte in de zoekbalk, hoopte ik op lotgenoten, tips en tricks, bemoedigende woorden. In plaats daarvan trok ik een beerput open. Wikipedia vat mijn lichaam als volgt samen:

Schermafbeelding 2016-04-03 om 20.02.38

De woorden die bij deze beelden horen zijn: reduced quality of lifebody-focused repetitive behaviour en impulsive control disorder. Nagelbijten heette geen nagelbijten meer maar onychofagie. Ik schrok, maar klikte door en door. Als een ramptoerist scheurde ik over mijn huid en door mijn lichaamsopeningen.

Ik kon vier van de tien meest voorkomende vormen van body-focused repetitive behaviour aanvinken: nagelbijten, wangbijten, binnenlipbijten, korstjes open krabben. Stuk voor stuk milde, onhygiënische vormen van automutilatie. Er krioelen vast honderden maden door mijn bloedbanen. De puistjes rondom mijn mond zijn tekenen van hormonale schommelingen en te vet eten. De psoriasis bevestigt de hormonale schommelingen, en voegt daar nog slechte genen en stress aan toe.

Al met al: als ik naakt voor iemand ga staan, ziet die persoon de uiterste grenzen van innerlijke conflicten; een oorlogsgebied. Volgens Wikipedia ben ik een schandplek voor mijn sociale kring, die bang is met mijn falen geassocieerd te worden. Ik kan het niet eens binnen in me houden, djeezus. Dat is nog wel het minste wat ik kan doen.

Maar ik ben op een rare manier best wel normaal.

In mijn confrontatietje met Wikipedia werd ik helemaal kriegel. Trieste, falende mensen hebben huidziektes. Zwakke meisjes hebben dunne benen, vieze mannen hebben dikke buiken. Geile jongens grote bovenarmen, gevaarlijke mannen grote baarden. Ja, ja. Er zal vast allemaal iets in zitten. Mijn handen verraden vast mijn spartelende hersens, de binnenkant van mijn wangen mijn faalangst. Binnen- en buitenkant corresponderen. Dat zal allemaal best, maar ik wil niet dat mensen open boeken zijn die je kan lezen.

Ik wiste mijn zoekgeschiedenis en ging onder de douche, naar bed.

Lisanne van Aert (1993) is redactielid bij Hard/hoofd en schrijver, theatermaker en toekomstig bloemist. lisanne@hardhoofd.com

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer