Asset 14

Naar de kerk (II)

Nikki is niet gelovig. Toch gaat ze sinds kort iedere week naar de kerk, steeds naar een andere. Op hard//hoofd doet ze verslag van haar zondagen.

Tien uur ’s ochtends klinkt als een heel schappelijke tijd, tot de wekker zondagochtend om kwart voor negen af gaat, en ik me nog moet haasten om op tijd te komen ook. Is het acceptabel om te laat binnen te komen? Ik weet het niet, want mijn vorige keren werd ik geëscorteerd naar de dienst, en wie in een groep komt, hoeft niet bang te zijn dat er naar haar alleen gekeken wordt. Ik zit op de fiets me zorgen te maken of ik wel op tijd bij de Nicolaikerk zal komen, als ik de klokken van een kerk om de hoek hoor luiden. Waarom ga ik niet naar die kerk? Als ik God wil vinden, moet ik dan niet gewoon antwoorden als ik geroepen word?

De Gerardus Majella parochie is volledig opgebouwd uit bruine bakstenen die de zaal een donker en sober uiterlijk geven. Twee kleine meisjes in witte monnikenjurken geven me het programma voor vandaag. ‘Deze heb je ook nodig,’ zegt het meisje, als ze me een Laus Deo (boekje met kerkliederen) aanreikt. Ik ga zitten op een van de houten bankjes met knielplanken eraan bevestigd (in tegenstelling tot wat mijn protestantse oma vroeger zei, weten katholieken wel degelijk wat lijden is). Jezus hangt, misschien wel twee meter groot, aan het kruis en kijkt op ons neer. Het verbaast me hoeveel jonge mensen, allochtonen en kleine kinderen ik zie. Maar in deze kerk geen nieuwsgierige blikken: iedereen die binnenkomt gaat zitten, richt zijn hoofd naar beneden en wacht tot de stoet arriveert. Een echte stoet, met een bisschop, paarse jurken, wierook en kinderen als assistenten.

Illustratie: Liesbeth de Feyter.

Ik blijf me verbazen over de rituelen. Zo zijn er niet alleen de paarse jurken en de bisschop met zijn mijter die hosties uitdeelt, maar ook het herhaaldelijke buigen voor een tafel met kaarsen en een boek (een heilig boek, natuurlijk, maar toch een boek). Veel meer dan de vorige keren dwalen mijn gedachten telkens weer af, naar dingen waar ik nu echt niet aan wil denken. Of de bisschop homo is (zijn accent is wat verwijfd), of hij zich aan het jongetje naast hem zou vergrijpen, maar ook dat de billen van mijn voorbuurman mooi uitkomen als hij zo gehurkt op zijn knieën zit. De associatie met seks ligt op de loer, zeker omdat het met zoveel verkleedpartijen en mystieke Latijnse teksten gepaard gaat.

‘Voordat we beginnen, laten we een moment nemen om te erkennen dat we tekort schieten in onze relatie met God en met onze medemens.’ We bidden. Er schuilt vrijheid in deze erkenning van falen, een vreemdsoortige veiligheid in toegeven dat het je niet lukt altijd maar een goed mens te zijn – die verdacht veel doet denken aan de overgave van seks, en de BDSM-variant in het bijzonder. Nee, ik ben niets waard, neem mij, straf mij, houd desondanks van mij. Maar ik kan er niet alleen maar om lachen. Het doet iets met je om steeds te herhalen dat je een slecht mens bent. Why so serious? Als iedereen tekortschiet, is dat toch geen zonde meer? Je leeft, je maakt fouten, dat hoort er allemaal bij.

We passen als mensen nou eenmaal niet binnen deze perfecte structuur. Kijk naar de baby, die het op een huilen zet. Een meisje voor me draait zich tweemaal geërgerd om, geeft de ouders een afkeurende blik. En ik, op mijn beurt, veroordeel haar in gedachten. Ik veroordeel degene die veroordeelt, dat verheft mij nergens boven, het verpest alleen m’n humeur. Het lukt me vandaag niet me open te stellen. Ligt het aan mij, dat ik hier iets ben komen zoeken, terwijl ik me voorgaande keren altijd liet verrassen? Of is het gewoon de kerk, dat deze dienst niet bij me past? Ik weet niet hoe ik een kruis moet slaan en het idee van de hostie staat me, zonder dat ik weet waarom, enorm tegen. Als ik zelf nauwelijks meedoe, hoe kan ik dan verlichting verwachten?

Op de communie volgen de mededelingen: de lezingen die deze week op stapel staan in het Leerhuis en het project met weeskinderen in Armenië. De dienst wordt besloten, en iedereen staat op. Een half uur geleden schudden we elkaar nog de hand en wensten elkaar ‘De zegen van Christus’, nu staan de mensen om mij heen zwijgend op en verlaten de kerk. Bij de deur staat de bisschop. Hij knikt, lacht, en wenst me een gezegende zondag. Inmiddels is het gaan regenen.

Nikki Dekker is dichter en redacteur bij vpro.nl en vpro.nl/boeken.

Mail

Liesbeth de Feyter studeerde schilderkunst en beeldverhalen aan Sint Lucas in Brussel. Ze werkt als freelance illustrator en striptekenaar en maakt poëtische beelden met een luguber kantje.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer