Asset 14

Tijd voor erwtensoep

Kort verhaal: Tijd voor erwtensoep

P. van Stingelande neemt ons in dit korte verhaal mee naar de winterse wereld van een kom erwtensoep.

12:14. Veertien minuten te laat zit ik achter mijn erwtensoep. Ik ben een man van de tijd. Ik sta op met mijn horloge, ik ga naar bed met mijn horloge en mijn hartslag loopt in pas met het tikken van de secondewijzer – zestig slagen per minuut in rust, honderdtwintig bij stress. Als ik me volledig focus op mijn uurwerk kan ik de tijd zelfs doen stoppen. Eigenlijk bén ik de tijd, de tijd in de laakbare gedaante van een mens.

12:14 minus 23 dagen. Mijn laakbaarheid uit zich enkel bij voedseltekorten rond het middaguur. Woede-uitbarstingen en flauwtes volgen dan gegarandeerd. Ter illustratie: drieëntwintig dagen geleden probeerde een brutale parkduif mijn kaas te stelen, waarna ik in paniek mijn boterham op de grond liet vallen. Sommige mensen hanteren in dergelijke gevallen de vijf-seconden-regel. Ik vertrouw echter niet op volkswijsheid en moest mijn lunch dus wel laten liggen op de kiezelstenen. Daar werd hij terstond verslonden door een vlucht bakkeleiende stadsduiven. Mijn maag rammelde hoorbaar en terwijl ik naar de slachting van mijn boterham keek, brak er iets in mij. Mijn handen begonnen woest over mijn broek te wrijven en mijn kiezen klapperden hard en oncontroleerbaar.
‘Dat is mijn boterham!’ hoorde ik mezelf tieren. Mijn rechtervoet schopte ondertussen een van de duiven vol tegen zijn knikkende kop. Terwijl de andere duiven vluchtten, trof mijn voet de versufte vogel nog een tweede keer, en zelf een derde keer. Ik kon enkel nog toekijken.
Mijn voet stopte pas toen de kiezelstenen rood kleurden. Trillend van woede en honger staarde ik naar het grillige bergje veren. Pas toen de wind een pluk duivendons mee de hoogte in nam, kwam ik weer tot mezelf. Gevoelens van verdriet en schuld overvielen me. De woede had mij wederom overmeesterd.
Lang kon ik niet bij de dode duif stilstaan want mijn kermende maag dwong me op zoek te gaan naar een nieuwe boterham. Ik racete zo snel mogelijk naar huis. Het zweet liep over mijn rug terwijl ik met de kaasschaaf golvende plakken jonge boerenkaas produceerde. En nadat de kerkklok half een sloeg, viel ik flauw. Ik herinner me nog dat ik mijn ogen weer opende naast een homp jonge boerenkaas waarin ik de vorm van mijn neus herkende.
Dergelijke voedselaanvallen moet ik natuurlijk koste wat het kost voorkomen. Ik eet dus nooit meer in het park en lunch áltijd om klokslag twaalf uur met een dubbele boterham jonge boerenkaas. De zondag is echter een speciale dag: dan geniet ik van een kop erwtensoep bij de HEMA.

12:15. Veertien minuten te laat opende het HEMA-restaurant zonet zijn deuren. Aan mijn tafel achterin de eetzaal roer ik nu met een hartslag van honderd-twintig door een kom met dampende erwtensoep. Terwijl ik de plakjes rookworst tel en de velletje ervan al tussen mijn kiezen voel knappen, ebt langzaam maar zeker de stress weg. Nu moet ik genieten.

12:18. Een man met glanzend hoofd nadert mijn tafel. De hele eetzaal is nog leeg, maar deze man loopt recht op mij af. Zijn rechter schoen met half losgetrokken zool produceert een slepend geluid, erwtensoep klotst over de rand van zijn kom en wanneer hij zijn dienblad op de tafel tegenover de mijne neerzet, rinkelt zijn kopje oorverdovend. Met gesloten ogen maakt hij de knopen van zijn lange, beige jas los.
Mijn maag steekt. Ik sluit daarom ook mijn ogen en breng een lepel erwtensoep naar mijn mond. Pas als ik de erwtensoep ruik, durf ik een blik op de lepel te werpen. Ik blaas rimpeltjes in de soep en zie een blokje aardappel en een plakje rookworst tevoorschijn komen.

12:21. De man wikkelt zijn sjaal af. Daaronder vandaan rolt een onderkin tevoorschijn die nog het meest lijkt op een zak gevuld met vloeibaar frituurvet. Over de glanzende huid groeit een vachtje van ragfijne, rossige baardharen die glinsteren in het tl-licht. Bij elke hoofdbeweging die de man maakt, lilt zijn fonkelende onderkin er met een halve seconde vertraging achteraan. Ik sla de benen strak over elkaar en voel mijn lepel klingelen tussen mijn verstarde kaken.
De man neemt twee slokken koffie en steekt dan plots een lepel erwtensoep naar binnen. Hijgend en blazend kauwt hij op zijn soep. Bij elke malende beweging ontstaat er op de plek waar zijn kin zich terugtrekt in het vet een diepe haarloze put. Weerloos onderga ik dit visuele geweld.

12:23. Een voedselaanval is op handen. Ik forceer dus mijn eerste hap en kieper de erwtensoep op mijn tong. Mijn speekselklieren sproeien en door mijn hoofd dansen plakken rookworst op de baren van een onstuimige onderkinnenzee.

12:25. Oksels jeuken, zweet loopt over mijn rug en de onbewogen erwtensoep op mijn tong drukt als een blok beton. Ik besef dat ik de tijd stil zal moeten zetten. Alleen zo kan ik deze wereld nog redden. Ik fixeer me op mijn analoge horloge, hoor hem tikken en zie het wijzerpuntje elke seconde zachtjes natrillen.

12:28. Mijn hartslag vertraagt, het puntje van de secondewijzer hapert en de mensen in de winkel beginnen langzamer te lopen. De wereld om mij heen komt tot rust. Mijn gevoelens van afkeer en paniek maken plaats voor honger. Overwon ik nu daadwerkelijk de onderkin?

12:29. Na een minuut van intense tijdmanipulatie dringt een burlend geluid mijn oren binnen. Dat was de keelkwab die zijn genadeslag uitdeelde. Een uitgebraakte donderwolk van gasvormig maagzuur en erwtensoep baant zich op volle snelheid een weg naar mijn neus. De secondewijzer loopt weer op volle snelheid en mijn hartslag overtreedt elke limiet.

Half een. Terwijl handen over bovenbenen wrijven en kiezen klapperen, schieten er beelden door mijn hoofd van soepkomscherven in lillend lichaamsvet. De geur van erwtensoep vermengt zich met de ijzersmaak van bloed. Ik kan enkel nog toekijken.

Mail

P. van Stingelande is kameleon en letterzetter. Hij slijt zijn dagen met het optekenen van alledaagse avonturen en treurige observaties. Hij hoopt ooit een kat te hebben.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
Lees meer

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer