nieuwsbrief
Asset 14

Ochtendleed

Kort verhaal: Ochtendleed

Het is een ondergeschoven kindje in de literatuur: het leed dat je ervaart wanneer je 's ochtends naar je werk moet, terwijl je partner ziek in bed blijft liggen. Gelukkig is er nu dit korte verhaal van P. van Stingelande.

Mail

Ik schrik wakker. Je hoestte weer als een kanon. Mijn hart raast en ik til mijn hoofd op van het kussen. Kwart over twee, zeggen de fluorescerende wijzers van de wekker op mijn nachtkastje. Ik laat mijn hoofd terug in het kussen vallen en kreun. Je kreunt harder terug.

De wekker tikt en mijn hart bedaart. Als ik weer hoop begin te koesteren op slaap, barst een nieuw hoestsalvo los. Ik kreun. ‘Wat?’ kreun je terug.

Ons hoestritueel herhaalt zich elk half uur.

Om halfzeven gaat de wekker af. Ik stap uit bed en schop slaapdronken tegen een bedpoot aan. Ik grom gepijnigd.

‘Gaat het?’ mompel je.

Met een hand tegen de muur stommel ik naar de stoel waarover mijn kleding hangt. Ik trek alles een voor een aan, hink even als de broekspijp niet mee wil werken, maar bewaar ten slotte mijn evenwicht door met een bonk tegen de muur aan te vallen. Je kreunt, ik kreun terug, je kreunt nog wat harder en barst wederom in hoesten uit. Ik verlaat de slaapkamer.

Ik loop naar de badkamer en poets mijn tanden. Ik druk wat in de wallen die als ballonnetjes onder mijn ogen hangen. Ondertussen belandt een sliert tandpasta op mijn trui. Ik maak een handdoek nat en wrijf ermee over de vlek tot mijn borst doorweekt is.

Terwijl ochtendurine in de pot klatert, hoor ik je hoesten in de slaapkamer. Waarom moest je de héle nacht aan één stuk door liggen kreunen en zuchten en rochelen? De hoestbuien echoën door mijn hoofd, zachter en zachter, tot ik bijna in slaap val. Ik verlies mijn evenwicht en grijp in een reflex naar de wasbak naast het toilet. Wonder boven wonder blijft de schade beperkt.

Niet alles zit tegen vandaag. Met ongeschonden broekspijpen stommel ik langs de muren naar de huiskamer. Ik ga zitten op een stoel, schuif mijn linkervoet in zijn schoen en geeuw hartgrondig.

Dan breekt de veter.

Ontzet staar ik naar het stuk rafelige veter in mijn hand. Ik kan wel huilen. Zouden er nieuwe veters in huis zijn?

Ik loop terug naar de slaapkamer.

‘Nieuwe veters,’ fluister ik vanuit de deuropening de duisternis in, naar de plek waar jouw hoofd ongeveer moet zijn, ‘weet jij zo waar die liggen?’

Het bed kraakt. ‘Ik wil slapen,’ mompel je.

‘Ik kom te laat. Alsjeblieft.’

‘In de keukenla misschien? Ik weet niet… Ik voel me echt niet lekker…’ Je begint te hoesten, droog en dreunend.

In de keuken trek ik de bestekla open, maar zie geen veters. Ik open een tweede la, maar zie ook daar geen veters. Ik staar een moment naar de grond, naar de schoen met zijn halve veter, naar de andere, nog schoenloze voet die bevriest op de stenen vloer. ‘Godver-de-godver-domme’, grom ik; ík ben degene die naar zijn werk moet, straks in de auto, in de file, naar een kantoor vol collega’s met hele veters en opmerkingen over mijn halve veter.

Ik trek de derde lade zo hard open dat de inhoud eruit vliegt. Zuchtend duw ik de koffiefilters en de rollen aluminium terug in hun la. Als laatste raap ik zo’n plastic strip op met ijzerdraadjes om vuilniszakken mee te sluiten. Met deze strip keer ik terug naar de stoel waar mijn rechterschoen wacht.

Ik trek de achtergebleven veterhelft uit mijn linkerschoen. Daarna knoop ik vier ijzerdraadjes aan elkaar en rijg deze veter door de gaatjes.

Ik kijk naar het achterlijke resultaat: een aan elkaar geregen vuilniszak met schoenzool. Ik strik de andere schoen, sta op en pak de autosleutels. De metalen veteruiteindes prikken in mijn voet. De eerste collega die over mijn vuilnisveter begint, sla ik op zijn bek.

Ik open de slaapkamerdeur om je een kusje te geven. IJzerdraad dringt de huid van mijn wreef binnen. Ik wil tegen de deur schoppen maar schraap in plaats daarvan mijn keel.

‘Ik sliep net,’ mompel je.

Ik loop naar je toe en stoot tot overmaat van ramp mijn scheen tegen de rand van het bed. Jouw daaropvolgende kreun ontketent een nieuwe hoestbui. Ik staar de duisternis in maar zie niets. Ik wil zeggen dat je niet zo moet kreunen, dat jíj lekker verder mag slapen in je warme bedje. Maar ik houd me in; ik heb geen tijd om te discussiëren. Ik zoek je hoofd en geef een kus.

Vervolgens loop ik met kromme tenen naar de andere kant van het bed. De ijzerdraadjes prikken steeds dieper in mijn wreef. Ik wil schreeuwen.

‘Wat doe je?’ vraag je.

‘Niets, ga maar weer slapen,’ fluister ik. Ondertussen verdraai ik de wekkerwijzer zo dat het alarm over een half uur af zal gaan. Zonder geluid te maken, zet ik de wekker terug en verlaat ik het huis.

Stapvoets rij ik over de natriumgeel verlichte vierbaansweg. Ik trommel met mijn bevroren duimen op het stuur. De ventilator blaast mijn trui droog en de regen roffelt op het dak. De ijzerdraadjes prikken gelukkig niet meer in mijn voet. Ze vallen eigenlijk amper op als ik de broekspijpen wat naar beneden duw. Mijn hoofd opent zich. Had ik de twee kapotte veterhelften niet beter aan elkaar kunnen knopen?
De autobuurman reinigt met een nagel zijn tanden. Ondertussen neurie ik mee met de radio en bedenk ik enkele snedige opmerkingen om mogelijke vetercriticasters de mond mee te snoeren.

Ik denk weer aan je gehoest. Je schrapende longen, je kromgetrokken rug. Je klonk vannacht toch best wel ziek, jij arm meisje. Ik kijk naar het digitale klokje in het dashboard. Over een minuut gaat mijn wekker af.

Foto: Jean-Maxim van Dijk

P. van Stingelande is kameleon en letterzetter. Hij slijt zijn dagen met het optekenen van alledaagse avonturen en treurige observaties. Hij hoopt ooit een kat te hebben.

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer